Wielerplaza.nl

Ze zijn er.... van die dagen dat je de hele wereld aan kan. Of juist niet. Zo woensdag. Vroeg op pad. Stevige wind in de rug en toch op een pielenverzetje, 36/15, trappend richting Wijk bij Duurstede. snelheid rond de 34 per uur. Onderweg Patrick opgepikt en alles lijkt op een normale dag. Na ons bakkie in Wijk gaat het echter mis. Goed mis. Tot Houten kan ik nog de schijn ophouden en eenmaal alleen op de terugweg naar Lekkerkerk zakt de moed me in de schoenen. Het lijf wil niet meer. Drinken, eten, niets helpt. De wind wakkert verder aan. Shit. Hoe kom ik thuis. Blijven trappen. Dat is de enige oplossing. Schakelen. Lichter, lichter. Zwaarder. Het helpt me niet. Moe. Moeier dan moe in mijn woordenboek geschreven. 55 enorm zware kilometers liggen voor me. En het aftellen gaat langzaam. Toch.... kom ik thuis. Op hangen en wurgen weet ik Bergambacht te bereiken en wordt de eindstreep enigszins haalbaar te lijken. Langs de boerderij waar ik ter wereld kwam. Ik betrap me erop dat ik even denk: "Als het nu over en uit is, dan is dit een mooie plek". Maar de benen doen nog steeds wat ik ze geleerd heb en malen door. Lekkerkerk! Gered. De teller staat op 140 km. Het leed is geleden. Denk ik. Doch er is nog meer in petto. Gelijk een baasje van ver in de 70 kruip ik van mijn GIOS. Bewust dat ik me moet omkleden, dat wel, doch douchen zit er niet in. Geen puf voor. Gauw een glas limonade. Nog eentje. Zelfs de fietssokken worden niet gewisseld voor normale. Te diep bukken... Met de handen het gezicht wat gewassen. Handdoek erover en onderuit. Op de bank. Het is nu 14.00u. Dikke trui aan en slapen.



Tafi, 1 van onze hondjes, heeft het kennelijk gezien en komt gauw bij me liggen. Om 18.00u hijs ik me even overeind. De honden even uitlaten en wat eten en ja....weer onderuit. Wat een vermoeidheid. Nog nooit was ik zo kapot. Nooit. Nooit. Nooit. Kapotter dan kapot. Hoe kan dat? Hoe kan dat? Ik zal het nooit te weten komen.... Dan staat Danielle ineens in de kamer: "Pa, waarom neem je de telefoon niet op?" Ja, de hele familie was ondertussen op de hoogte en maakt zich zorgen. Ik mag niet ALLEEN thuisblijven en MOET mee. Tegensputterend laat ik me meenemen. "Als ik maar op de bank kan liggen" roep ik nog dreigend. "Ja, dat mag Pa" hoor ik. Bert aan de borrel en ik aan de limonade. Mooie combi. Al gauw komt Corrie thuis en mag ik in mijn eigen vertrouwde lekkere bedje kruipen. Slapen, slapen en nog eens slapen. Ook de gehele donderdag gaat bijna aan me voorbij. Tussen de vele nachtmerries door pieker ik me suf en bedenk hoe ik mijn fiets te koop zal gaan zetten op Marktplaats.
Het einde van mijn "fietscarriere" had ik me anders voorgesteld. Met opgeheven hoofd. Samen met wat fietsmaatjes je laatste echte rit maken. Samen en niet alleen. In goede conditie en niet zoals nu: Helemaal naar de vaantjes.... Toch hou ik de deur op een kier.... Zal het nog goedkomen?

Zondag staat zoals de traditie wil de Omloop Houtse Linies voor elites op de rol. Een selectief parcours. Smalle wegen, een lange kasseistrook en de te verwachten stevige wind maken dat er voldoende ingredienten beschikbaar zijn om een mooie koers tegemoet te zien. Veel renners hebben zich in zonniger oorden voorbereid om het seizoen een vliegende start te geven. Maar helaas, van de 150 starters kan er ook deze keer maar eentje winnen. De rest behoort tot de categorie "verliezers". Dat geeft eens te meer aan hoe weerbaar de wielrenner moet zijn. De grootste kracht die een renner maakt is hij/zij kan omgaan met teleurstellingen....... en met de keuzes die hij/zij maakt.... "hoeveel bar gaat er in mijn bandjes?".... Voor het mooie asfalt wordt al gauw 8 atmosfeer gepakt, maar voor kasseien is 6.75 bar weer beter..... Bert Dekker is er nog niet uit, maar zal ongetwijfeld zijn neus aan het venster willen steken. Welk compromis zal eruit rollen? Geen idee....
Maar 1 ding is klip en klaar..... Het serieuze werk gaat beginnen!



Morgen eerst de Ster van Zwolle als ouverture voor elite zonder contract en de Omloop Het Volk voor de profs. En maart doet zijn lijfspreuk eer aan. De maartse buien zullen vele renners tot op het bot doen verkleumen en ze komende nacht een rumoerige nachtrust bezorgen.

Al jaren scheurt TEAM DE MIK over "zijn" dijk. Aan onze rechtezijde de Lek met zijn uiterwaarden en links de vele statige boerderijene. Vaak verstoken achter fraaie, soms eeuwenoude, bomen. En dat laatste is aan het veranderen. De dijk van Lekkerkerk naar Bergambacht en Schoonhoven staat op de nominatie om dit jaar kwalitatief op orde gebracht te worden. Verder moet de loop van de rivier geoptimaliseerd worden. De kwaliteit bestaat vooral uit zijn allereerste functie... en dat is het water tegenhouden. Daartoe moeten de bomen in het 'dijklichaam' het ontgelden. Die ondermijnen dat doel. Dus weg ermee!!!

Hopelijk kan de regelgever toch hier en daar een hand over zijn hart strijken en ons historische beeld met rust laten... De "stille" getuigen hiernaast laten echter weinig hoop...

Zondag jl. was het weer de beurt aan Sergio Barbero. In Albenga liet hij zijn 1e zege van dit seizoen aantekenen. Dat Team Viner, zoals al door Wielerplaza aangekondigd, dit jaar een hele sterke ploeg heeft blijkt uit de uitslag waar ook de 3e (Paluan) en 5e (Chocol)plek door hun bezet werd.

In Montalbano(Toscane) was het Eduard Kivishev (Team Cicli Maggi) die afgetekend won en daarmee zijn 2e overwinning dit jaar op zak stak. Voor Simone Sguerri en Timothy Jones.

Vanaf maandag 25 februari schenkt Shellpomphouder Gerard van Weelde uit
Nieuwerkerk a/d IJssel koffie van het Italiaanse merk Illy. Van Weelde,
die na jaren bij De Mik 'beschermd' te hebben gefietst, heeft met
zichzelf de afspraak gemaakt dit seizoen meer voorin te fietsen. Dit
resulteerde zondag 24 februari in een ware openbaring: Sleurend en
trekkend tegen de toenemende Zuidwesterwind nam hij 2 Mikkers (Sjors en Eric) mee naar de koffie van 10:45 in Hekendorp.

In een onherkenbaar enthousiasme meldt Gerard tijdens de koffie dat hij op
zijn "pomp", sinds kort uitgerust met een fonkelnieuwe Backerie, koffie gaat schenken van het merk Illy.'Met ECHTE ILLY-BONEN', aldus Gerard. 'Geen surrogaatkoffie van de Lidl, maar echte ILLY-BONEN'. Alsof wij het nog niet begrepen hadden. Met deze stemverheffing overtuigde Gerard de laatste Mikkers. Hij voegde er aan toe: 'Dat de koffie voor zijn vrienden van De Mik gratis is'. Er viel een stilte..... ja, zelfs een lange stilte... een vreemd gevoel maakte zich van de aanwezige Mikkers meester. Is dit wel Gerard? Zijn dit woorden uit de mond van "'t goede heertje"? Of zit er toch een addertje onder het gras?

Gratis koffie voor De Mik. We zullen deze week de proef eens op de som gaan nemen... of is Gerard helemaal in(of door) de bonen geraakt?

En ja hoor... De Illy cappuccino smaakte opperbest!!!

Website Van Weelde Tankstation

Zo gaat-ie goed: sneller van je overgewicht afkomen kan bijna niet. Jammer dat je er ziek voor moet zijn. Maar een hele dag 'aan de race' in combinatie met niet-eten doet wonderen. Nadat eerst mijn dochter en vriendin al behoorlijk de buikgriep te pakken hebben gekregen, ben ik de derde in rij...

Wordt zaterdag geen Mergelland voor mij. Dan maar lekker shoppen met de vrouw, kan ik meteen een eigen weegschaal aanschaffen.

Zowel dinsdag als woensdag was het een natte bedoeling op Mallorca. Dinsdag begon de dag al met regen en pas in de middag werd het wat droog. Dekkertje op de fiets om toch even de beentjes los te gooien. Zoals dat zo mooi heet in wielerkringen.

Gisteren zou het ook niet al te fraai worden, maar de ochtend zou droog verlopen. Toch een lange training op het programma. Geen trainingsbehoefte bij de overige JvA-"coureurs" (tussen kwootjes, want ze liggen meer op bed dan dat ze trainen) en dus trok Bert er maar alleen op uit. Na een dikke 100 km even een cafeetje opgezocht voor een kop koffie. Een luxe-greep die snel afgestraft wordt.

Het komt al gauw met bakken uit de hemel en een kom soep is de volgende verorbering. Wordt het misschien toch nog droog? Nee. Dan maar huiswaarts. Maar ja... zit je op het verste punt van je rondje, dan wordt dat toch flink afzien. Alleen... Na een poosje neemt Bert toch nog een paar andere wielrenners waar.

Eenmaal wat beter in het zicht blijken het 2 rensters te zijn. Van Team Odysis. Verdwaald en ook al compleet verzopen. Radeloos. Geen notie waar ze zich bevinden en hoe terug naar de bewoonde wereld?

Dan toont Bert zijn nobele aard en 'redt' de dames en loodst ze veilig naar hun hotel. Commentaar van Bert: "Ja, en die meiden reden nog best lekker door"

De komende 3 dagen staan er nog mooie ritjes op het programma. De zon gaat schijnen en de temperatuur zal zich ook van zijn beste kant laten zien. Tijd voor weer wat klimlessen van "Papa Bert" (die zoon Luca wel heel erg mist).

Woensdag, thuiswerkdag en doordeweekse trainingsdag. Met Patrick zou ik een flinke ronde gaan doen. Door ziekte op het thuisfront moet Patrick echter ook deels voor oppas spelen, waardoor er al een streep door de plannen gezet wordt. Dan maar met de auto (fiets achterin) naar Lekkerkerk. Na een bakkie worden toch de fietsjes naar buiten gedirigeerd.

Probeerde het zonnetje een uur eerder nog wat schuchtere pogingen te ondernemen, die waren nu helaas opgegeven. Het gevolg: Met 'de gordijnen dicht' en bijna op de tast rijden we een (gelukkig) bekende ronde.

Bij thuiskomst staat de tafel gedekt. De geur van een lekker soepie komt ons tegemoet. Een gekookt eitje en lekkere warme broodjes vullen de standaard middaghap aan. Maar dan is het zaak om de zojuist gedane vetverbranding niet teniet te doen door te gaan schransen... Aan uw inlevingsvermogen of dat gelukt is ...

Zaterdag a.s. gaat Wielerplaza weer eens afzakken naar het Limburgse. Lekker de Mergellandroute rijden. De weersvoorspelling is gunstig, dus wat let ons? Lekker? Dat zal wel tegenvallen. Successen uit het verleden blijken ook bij het fietsen geen garantie voor succes nu. Al bijna 25 jaar terug gingen we met een vast groepje altijd half maart naar Stein en openden we zo het seizoen. Doch, dat was toen.

Net als bij de profs start het seizoen tegenwoordig ook bij de serieuze fietser en/of cyclorijder vroeger en vroeger. Dus zaterdag de Mergellandroute met een extra lusje naar de Eyserbosweg. Zittend rond de kerstboom is een seizoensplanning al gauw gemaakt en wordt de ene na de andere uitdaging op de kalender geplaatst.

Maar of de conditie en de benen nog net zo goed zijn als in het vorige seizoen? Dat leert de Mergelllandroute in februari je wel... De confrontatie met jezelf is dan meestal keihard! Te weinig getraind of teveel kilo's aan de haak... wat zal het zijn. Maar toch. Een dagje Limburg eindigt toch weer in de bakkerswinkel. Lekkere vlaai mee naar huis. of zal die onderweg naar huis al soldaat gemaakt worden?

De weegschaal wijst NU deze waarden aan:


Sjors:



Patrick:

Trainingstage betekent bij Bert dan ook trainen. Vrijdagmiddag aankomen en direct 3 uur knallen. De maatjes van Jan van Arckel haddan hun aanvangstijd voor de training wat uitgesteld om zo gezellig met elkaar te kunnen peddelen. Maar ja....Bert komt om te trainen en na 3 uur hing het hele spul over zijn stuur en blij dat het hotel weer in zicht was. Zaterdag: Een lange duurtraining... maar... slechts 1 Neo ging mee op pad. De rest moest rusten voor de (trainings-)wedstrijd op zondag. De hele lange duurtraining werd een wat kortere en met 120 km op de teller niet echt bevredigend.

Wel alvast de licentie inleveren bij de wedstrijdorganisatie. Dat moet een dag eerder, zodat ze de juistheid kunnen verifiëren. Dan blijkt dat er nogal wat renners zijn die hun licentie vergeten zijn... Geen wedstrijd dus voor hun...

Zondag is het dan 110 km knallen. Kopgroep is weg en Bert rijdt later in zijn eentje met een paar Duitsers in zijn wiel naar de kopgroep. Sander Oostlander wint en Bert wordt 7e. Als enig clubrenner tussen de 1e 20 Continentale- en profrenners in. Het is lekker weer en er wordt nog een duurtraining aan vastgeplakt van 120km. 's Avonds komt het dan toch wel uit zijn mond: "Ben wel een beetje moe nu"...

Maar vandaag (maandag) met Sander Oostlander en een paar Duitsers (ja, die van de wedstrijd) afgesproken om het eiland verder te verkennen.

Tijd voor de 1e klimles van deze week. En zo geschiedde... de klimbenen zijn al in optima forma aanwezig; waardoor geregeld omgekeerd moest worden om "de bus" op te halen. Weer 165 km op de teller erbij.

Wij hebben geen weegschaal thuis. Eerder schreef ik al over mijn voornemen om op mijn eten te gaan letten, omdat de broeken wel erg strak zaten en de buik steeds zichtbaarder dikker werd. Het bleef bij het voornemen.

Normaal weeg ik in het seizoen 70 kilo (bij een lengte van 1.86) en komt er in de winter een paar kilo bij om het seizoen met 74 kilo te beginnen. Ook nu was dat zo DACHT ik.

Totdat ik vandaag bruut geconfronteerd werd door de harde cijfers van de weegschaal bij mijn schoonouders: 82 kilo! Als eikpunt meteen mijn vriendin erop gezet, precies 56 kilo, zoals altijd. Daarna dochtertje-lief: 12 kilo. 200 gram meer dan op het consultatiebureau enkele weken terug. Dubbel bewijs dat de weegschaal klopt...

Conclusie: ik ben een echte pad met te veel paddenvet.
Remedie: Meer bewegen en minder eten.
Benodigdheden: Discipline.
Doel: < 74 kilo
Datum: 1 juni 2008

Het Wielertoerist-forum, een 'bijna sektarisch' bolwerk van mensen die meer praten over fietsen dan zelf op de fiets stappen, wordt regelmatig geplaagd door fatale fouten waardoor de website er uit ligt. Ook nu weer. De beheerders kunnen zich misschien beter zorgen maken om de stabiliteit van de website, dan om de punten en komma's van leden aan te passen ...

Misschien is het een goed voornemen voor alle Wielertoerist-forumleden om gewoon niet meer over fietsen te praten, maar het gewoon te doen, fietsen wel te verstaan!

GEEN WOORDEN MAAR DADEN!

Ik ga NU weg voor 4 uurtjes met Sjors, heb alweer genoeg gepraat...

Vrijdag 15 februari vertrekt Bert Dekker voor een trainingsstage van 8 dagen naar Mallorca. Samen met zijn ploegmakkers van Jan van Arckel zal hij daar de hand gaan leggen aan een optimale vorm, om zo vanaf de start van het wedstrijdseizoen bij de elite voluit mee te kunnen draaien.

De in het elite-segment gespecialiseerde 'Odysis' (ODwin Y SISsy) verzorgt daarbij de accomodatie en staat, daar waar nodig, altijd klaar om een helpende hand te bieden. Naast diverse trainingen, die samen met Team Löwik (er rijden immers nogal wat mannen van JvA in die ploeg) gedaan zullen worden, zal Bert indien de mogelijkheid zich aandient ook nog aan 1 of 2 wedstrijden deelnemen. Of hij net als vorig jaar weer eens flink klimles zal kunnen geven is nu nog onbekend, maar daar zullen we later nog wel over berichten.

Zondag 24 februari sluit hij dan weer aan bij Team De Mik, om daar dan voor de ultieme 'plaaggeest' te spelen. Hopelijk kiest hij die ochtend echter voor een dagje relaxen met zijn gezin...

Vandaag, Valentijnsdag, is de sterfdag van 's werelds grootste klimmer ooi: Marco Pantani. Bekijk onderstaand filmpje van 10 minuten met een 'overview' van zijn carrière:


Hier, tijdens de rustdag van de Tour de France 1995 in Le Grand Bornand, ontmoette ik Marco en heb later nog een uurtje met de Carrera-ploeg meegetraind.

Zondag 30 maart staat de 8e versie van de E3-Prijs Vlaanderen op de rol. Met een afstand van 133 km en 11 hellingen een lekkere niet te zware opwarmer voor de Ronde van Vlaanderen op zaterdag 5 april.

Het aardige aan de E3-Prijs Vlaanderen is natuurlijk de iets minder massale deelname dan bij de RVV. Daardoor zijn de zwaarste hellingen ook beter toegankelijk om fietsend boven te komen in plaats van door opstoppingen verplicht te worden tot wandelen...

Verder is het ook financieel een veel interessanter: Voor slechts 7 euro kan je, middels voorinschrijving, een hele goede verzorging verwachten als je onderweg bent.

Prima ravitailleringen en na de finish liggen de broodjes met gehakt al op u te wachten. En dat allemaal voor die 7 euro!

Informatie over deze mooie rit vindt u hier.

Zaterdag 22 maart is het al weer de beurt aan de 2e editie van de, naar Neerlands allergrootste coureur vernoemde, Joop Zoetemelk Classic. Vrijwel heel Nederland was verstijfd van schrik destijds, toen het door de radio schalde dat onze Joop ten val gekomen was door een ongelukkige manoeuvre van zijn superknecht-in-de-bergen Johan van der Velde...

Gelukkig kwam het allemaal goed en stond Holland enkele dagen later volledig op zijn kop en lag Joop ondermeer in de armen van... Jawel... Dries van Agt. Het voorval is ook kenmerkend voor de veel gebruikte term: "De streep... Parijs... is nog ver en er kan nog zoveel gebeuren". "Daarom niet te vroeg juichen".

Zo zal het zaterdag 22 maart ook van toepassing zijn op de vele "coureurs" die zich even coureur willen wanen en de Classic over 150 km zo snel mogelijk willen afronden. Bij westenwind wegen de laatste kilometers dubbel zwaar. Vorig jaar kwamen er een dikke 1.700 deelnemers op het JOOP-evenement af en wellicht dat het dit jaar wel de kaap van 2.000 deelnemers gaat overschrijden.

Wielerplaza gunt het de organiserende vereniging LRTV Swift en Joop van harte en zal zelf acte-de-présence geven. U toch ook? De kosten? 5 euro slechts en als je ook nog een herinneringsmedaille mee naar huis wil nemen, dan kost dat 2,50 euro extra. Een schijntje!

Net als vorig jaar wordt Joop weer verwacht om om 8.00u precies het startschot te lossen.

Meer info

Timothy Jones rijdt in 2008 voor Ciclo Team SAN GINESE. Hij verlaat dus Team Parkpre, waar hij ploegmaat was van o.a. Rumsas.

Op een Italiaans forum wordt druk gespeculeerd over de reden. er zou ruzie zijn tussen Rumsas en Jones over de 'verdeling' van de gran fondo's, oftewel wie waar 'mag' winnen.

De officiële reden, door iemand die heel dicht bij Jones staat:

"Hij heeft werk gevonden vlakbij deze ploeg. Hij heeft voor zijn toekomst en voor zijn familie gekozen. Ik ben een goede vriend sinds 10 jaar en was één van de weinigen die 5 jaar geleden op zijn huwelijk was.

Parkpre bouwt zoals gewoonlijk op Rumsas en Della Pina. Volgende week zullen ze met nog een nieuwe Litouwer en een Rus op de proppen komen. Ze houden erg van buitenlanders bij Parkpre!"

Hou dus de website van Team Parkpre in de gaten.

Gisteren is al weer de tweede gran fondo in Italië verreden. Na de GF Città di Loano, die gewonnen werd door Andrea Paluan (voor Viner-Team-ploegmaat Sergio Barbero en Kivishev), was het nu Eduard Kivishev (Team Cicli Maggi Carraro) die in de GF Laigueglia met de zege ging strijken in een sprint-à-deux met Andrea Paluan. Derde werd Sergio Barbero. Barbero lijkt, kijkend naar de 1e twee Gran Fondo's, zijn rol als regisseur van de ploeg al prima in te vullen. Na een mooie 15-jarige professionele carrière hoopt hij door het rijden van de gran fondo's zijn wielercarrière af te bouwen.

Dat voor de Italianen het seizoen ook echt begonnen is, blijkt wel uit het grote startveld aan de Ligurische kust. Ruim 1.700 deelnemers stonden er aan het vertrek, opgeluisterd met de deelname van Michele Bartoli en Moreno Argentin.

Team Viner 2008:

Het is weer gedaan met de (echte) winter. De temperaturen lopen op. En de padden tonen zich weer. Maar ze hebben hulp nodig in het hedendaagse drukke verkeer. Naast hun plaspauzes, om de 5 minuten, moeten ze ook geholpen worden met oversteken etc.. Daarom stond er deze week in het 'Kontakt', het regionale suffertje, dat er hulptroepen gezocht worden om daarbij te assisteren. Volgens mij kunnen ze het echter best zelf. Op de foto de 'De Mik-paddentrek' van 2006.

Op mijn zoektocht naar een fraaie wielertrui voor l'Eroica kwam ik dit fraaie setje truien tegen. Allemaal beschikbaar. Wat wordt kiezen dan weer moeilijk. Zeker met het boek "Wij waren allemaal goden" van Benjo Maso over de Tour van 1948 in het achterhoofd.

Voor de iets recente Italiaanse wielermode(Giro d'Italia) kan je natuurlijk ook gewoon eens gaan shoppen bij Officina Fashion

Gegarandeerd dat je je Internetrekening even gaat checken of er nog wat financiële ruimte is...

Na een weekje flink aanmodderen met een fikse verkoudheid, toch vanochtend op pad voor ons vaste rondje over "den diek". Ging lekker en de cappuccino met appeltaart met slagroom ging er ook in als koek. Bedankt Gerard. Vooral zo door gaan en gefeliciteerd met je 48e verjaardag.

De middag levert toch een uurtje op de bank op, maar daar komt verandering in. Daan en Bert komen Luca ophalen en al gauw staat het bier op tafel. Een duidelijker herstel kan zich niet aanmelden. Ik hoor wat anecdotes over de paddentrek hedenmorgen bij de rennersclub van Jan van Arckel. "Een heuse processietocht", maar wel eentje met gratis erwtensoep en lekkere broodjes, waarbij de bar ook al "gesponsored" is...

Dat wij, toerders, deze morgen het gas al flink opgetrokken hadden, steekt daar schril bij af... doch het verstoort de middagborrel in huize Burger niet in het minst. Nee. ik geniet des temeer van onze "Slag van Polsbroekerdam". Uiteindelijk besef ik dat na een paar uur en een lege krat er maar 1 conclusie getrokken kan worden: Ik ben uit het dal.....(voorlopig)

Zeer recent heeft Bert Dekker besloten om NIET in te gaan op de aanbieding die hem door Team Veltec gedaan is. Ook het komende seizoen zal hij als individuele renner zijn beste beentje voorzetten in de zwaarste en grootste cyclo’s van Europa; in de kleuren van zijn club Jan van Arckel.

Verder zal hij in zijn 2-weeks voorbereiding op La Marmotte diverse clinics begeleiden, welke door Alpe d’Huez Fietsreizen georganiseerd worden.

Naast Dekker lijkt ook Van Backelandt niet voor Team Veltec te gaan rijden, waardoor de beoogde versterking volgens ons minimaal tot nihil genoemd mag worden. Alleen Koen Beijens en Janneke Jager zijn 'nieuw' en vervangen Alan Looms en Bas Steman.

Het initiatief van een Nederlands cyclo-team is hartstikke goed, laat daar geen misverstand over bestaan, maar op een aantal punten lijkt het een amateuristische uitwerking. Zo is de Team Veltec-website al maanden niet veranderd en staat er zelfs een cyclokalender van 2007 op.

De Team Veltec-blog bevat slechts 3 (!!) berichten, een schamel resultaat voor een blog die bijna 5 maanden actief is...

Na het schrijven van mijn stukje van gisteren heb ik vrouwlief verzocht mij koste wat kost 'uit bed te schoppen', wat voor weer het ook zou zijn. Aldus geschiedde vanmorgen.

Gelukkig was het onbewolkt toen ik de gordijnen open deed! Wel zag het er koud uit, maar daar kun je je prima op kleden. Dus vertrok ik om 8.30u op mijn Van Tuyl-crossfiets vanuit Houten, mijn maatjes van De Mik tegemoetfietsen. Die kwam ik vlak voor Schoonhoven tegen. DRIE man, met dit mooie weer! Waar is de tijd gebleven dat er 15 'Mikkers' op 'Den Diek' aan kwamen vlammen. Blijkbaar zitten er meer in de winter-fiets-dip.

Met Sjors, Theo en Gerard hebben we een strak tempo gereden. We hebben ons nog even 'getoond' aan een groep van een man of 15 die we 'achterop reden' in de buurt van Benschop. Wij in volle vaart (ruim 40 km/u met zijwind...) erop-en-erover.

Ze probeerden te volgen. Dus gas bij. En nog een keer gas bij. Rechtsaf richting Oudewater. Ze waren allen stuk-voor-stuk gelost, ook bijna mijn Mikker-maatjes.

Bij Oudewater reed ik lek. Kan gebeuren. Bandje wisselen. Maar wat een slagveld achter ons! Eén voor één kwamen ze voorbij, al dan niet foeterend op hun 'maatjes' die ervoor reden: hilarische taferelen. En zo is de fietsliefde snel weer terug!

Al met al weer lekker ruim 3,5 uur op de fiets vertoefd. Nu komt het moeilijkste: niet mijn honger stillen met toastjes, tosti's, drop, Mars'en en dergelijke. Maar lekker bruine boterhammen met appelstroop...

Zo, ik heb mijn eerste doel van 2008 gehaald!

Nee, het is helaas geen fietsdoel. Het behaalde doel is de pre-lancering van de nieuwe website van het bedrijf waar ik nu werk. We hebben het eigen product een eigen identiteit en branding gegeven en gaan dit nu via een partnerkanaal in de markt zetten.

Helaas dus geen fietsdoel. Ik ben dit jaar nog niet echt in gang geschoten. Nou zit het weer ook niet erg mee.

Maar, was ik nou niet juist díe persoon die zijn mond altijd vol had over mensen die het slechte weer onterecht als excuus gebruikten om niet of heel weinig te trainen? Een eerlijk antwoord is: Ja, dat was ik... WAS ik...

Misschien krijg ik de 'goesting' wel weer te pakken en zit ik in een winter-fiets-dip. Wie zal het zeggen.





Clixmaster | Empowering Interaction