Wielerplaza.nl

Gisteren was ik bezig met mijn Skype account om het weer werkend te krijgen voor een belafspraak met een Deens bedrijf (altijd weer die wachtwoorden die je niet meer weet...).

Toen was Yvonne van Vlerken (wereldrecordhouder ironman vrouwen) online en we hadden kort contact:

[YVONNE]Hé Patrick, alles goed? Ik ben net terug uit Hawaii en heb een mega-jetlag nu. Heb je mijn interview op Youtube al gezien, erg leuk interview, kijk meer even.

[PATRICK]Ha Yvonne, hoe ging het? Ik kijk vanavond even, ben op werk. We missen je wel hoor bij De Mik...

[YVONNE]Ik mis jullie wel hoor, ik ben de 23e november in Nederland en dan kom ik denk ik wel weer mee vlammen op de dijk.

[PATRICK]Leuk, maard an moet ik dus ook... Pfff, zal niet meevallen, want ik rij niet meer zo hard als dat ik reed toen je nog mee reed ;-)

[YVONNE]Hihihi, zo erg is het toch niet? Trouwens, 24 november ben ik bij Holland Sport, wel kijken he!!!!

[PATRICK]Gaaf. Tuurlijk ga ik kijken, ik kijk het altijd. Nou ik moet verder, spreek je snel weer, ciao.

[YVONNE]Doei, dikke knuffel voor iedereen.



Yvonne won de zilveren medaille in Hawaii. In haar verslag is te lezen dat ze de snelste fietstijd had, iets waar we bij De Mik trots op zijn. Yvonne geeft zelf nog steeds elke keer aan dat ze dankzij onze strakke straffe ritten over de dijk de fietshardheid op heeft gedaan waar ze nu nog van profiteert.

De GF Marco Pantani is in 2009 aan zijn 5e editie toe. Deze keer zal de GF opgedragen worden aan de Giro etappe "Merano-Aprica" uit 1994.

Er zijn dit jaar enkele veranderingen in de parcoursen. Zo is er een belangrijke aanpassing aan de kortste afstand. Deze zal nu uit 85 bestaan en wel met 1850 hoogtemeters. Deze "Percorso Corto" bestaat uit de beklimming van de Mortirolo vanuit Edolo, vervolgens afdalen naar Aprica en afdalen naar de voet van de St Christina... om dan over 6 kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van 8,5% te kunnen finishen in Aprica.Net over de top van de Gavia, half juni 2008.

Vanwege grote wegwerkzaamheden (die 5 jaar in beslag zullen nemen) zal ook het parcours voor de Lungo en Medio ietsje anders worden. Schrik niet. De fameuze Gavia, en het kreng met de naam Mortirolo en de slotklim via de Santa Christina blijven. Er komt alleen een omleiding bij die voor wat extra kilometers zorgt en het totale hoogteverschil op bijvoorbeeld de Lungo op 4.400 brengt.

O ja, nog iets: de GF Marco Pantani wordt op 28 juni georganiseerd en dat is een week later dan we gewend zijn.

Was er dit jaar al sprake van een nieuw Gran Fondo circuit voor de klimspecialisten, dan zal dat in 2009 bevestigd gaan worden. Het klassement bestrijkt 5 zware bergritten.

7 juni GF Carnia Classic Zoncolan
21 juni GF Fausto Coppi
28 juni GF Marco Pantani
4 juli La Marmotte
2 aug Tirol West Radmarathon

Alle data van de evenementen van dit klassemanet zijn NU definitief bekend gemaakt.
De ECHTE klimmers in Gran-Fondo-land kunnen zich nu naar hartelust uitleven.

Op zaterdag en zondag 22 en 23 augustus zal de 1e editie van de 24-uurs van Le Mans(Sarthe) voor wielrenners georganiseerd gaan worden. Op het circuit "Le Bugatti" van 4185 mtr lang en licht golvend(waarvan 600 mtr vals plat van 3,5% en over 1000 mtr licht dalend 2%) zal dan op zaterdagmiddag om 15.00u het startschot klinken voor maximaal 500 equipes. Er kan individueel of als duo, 4 - 6 of 8 mans formatie ingeschreven worden. De organisator CGO verwacht tussen de 2000 a 3000(inclusief supporters) mensen bij dit evenement te mogen begroeten. Er zal tijdmeting plaatsvinden en het aantal gereden volle rondes wordt bijgehouden. Adhv die registratie wordt een klassement opgemaakt, waarbij er geen leeftijdscategorien toegepast zullen worden.

Iedereen mag deelnemen, mits ouder dan 17 jaar. Inschrijven kan ter zijner tijd via Velo101.com

bron

De "moeder" van alle cyclo/gran fondo kalenders is wel die van Le Comari della Maratona. Deze vrienden van de Maratona dlkes Dolomiti hebben in enkele jaren een vrijwel perfecte site ontwikkeld met bijzonder veel informatie rond Gran Fondo's in Italie. Tevens komen de meest belangrijke internationale cyclo's of Radmarathons ook in hun kalender voor.

Kalender 2009

Recent heeft deze site ook een gradatie qua zwaarte aangebracht, waarbij de Ötztaler Rad Marathon op 100 gesteld is. Op basis van dat uitgangspunt is

Deze lijst uit de bus gerold, gerangschikt op zwaarte

Een andere interessante lijst is die van de waarderingen die gegeven zijn aan Garn Fondo's. Criteria als organisatie,vriendelijkheid,parcours etc komen daar tot in uiting.

De allermooiste ritten op een rijtje

Drie weken zijn er verstreken en L'Eroica 2008 heeft nog steeds een onuitwisbare indruk op mij gemaakt. Uiteraard komt dat ook door mijn reisgenoten. Gezamenlijk ergens voor openstaan en er met volle teugen van willen genieten. Niet alleen van die momenten dat je op de racefiets zit, maar vooral van de vele uren die overblijven om het Toscaanse leven, in al zijn facetten, op je in te laten werken.

Onuitwisbaar? Ja! Zaterdag jl. was de L'Eroica-after-party gepland. Dat betekende dat Gerard met een fotoboekje zou komen. Gerard kennende heeft hij de spanning de afgelopen week dan ook flink opgevoerd. "Fotoboeken kwijt", "Die zullen niet meer geleverd worden" en al dat soort ongein. In Lekkerkerk en Houten konden we het tromgeroffel van zijn vingers op zijn buro zelfs horen....

Maar zaterdagmiddag staat Gerard met dochter Nynke en vrouw Mirjam op de stoep. Patrick, Carina en Laura zijn dan al lang op het nest in Lekkerkerk. Zijn Gios Torino wordt dezelfde middag opgehaald door een andere enthousiasteling die dit jaar de 38 km - versie van L'Eroica gedaan heeft en volgend jaar beter voorbereid voor de 75km zal gaan.

Bakkie en/of borreltje op tafel. Gerard is onrustig! Een 1e glaasje Four Roses wil niet echt helpen. Zitten, staan, zitten, staan... en hij houdt het niet meer....

Plots tovert hij uit een frommelig tasje 2 kadootjes tevoorschijn. Eentje voor Patrick en eentje voor mij. Een mooi woordje erbij en we mogen uitpakken. Een fraai ingelijste actiefoto om te beginnen, waarna het fotoboek aan de beurt is. En dat slaat al onze verwachtingen. Als kleine kinderen zo blij! L'Eroica 2008:Onuitwisbaar vastgelegd in een fantastisch fotoboek!

Dat kan alleen nog maar gevierd worden met een rijkelijk gevulde dis. Op zijn Italiaans. De wijn die vloeit en er wordt volop gekwekt en gesmikkeld van de door "mijn" Corrie verrukkelijk geprepareerde maaltijd. Ja, zelfs kleine Laura geniet volop van het eetfeest.

Zelf ben ik inmiddels allang in dromenland.

Nu, maandagochtend, met beide voeten weer strak op aarde, kan ik me de zeer fijne woorden van Gerard nog heel goed herinneren: "Patrick en Sjors, van harte bedankt voor deze allermooiste wielerervaring die ik ooit heb mogen meemaken".

Laat ik er nu net zo over denken... L'Eroica - met zulke liefhebbers op pad - Een KADO!

Mijn vorige Gios (GIOS-A90) stond enkele jaren ongebruikt naast mijn tevens niet meer actieve Cannondale CAAD3 op zolder:

Na enkele seizoenen onaangeroerd op zolder gestaan te hebben, wordt deze uiterst strakke en snelle mountainbike verkocht:

Recent is er polemiek ontstaan over een gevalletje "jatten van Wielerplaza.nl" en daarna via een excel-document werd de voorlopige cyclo-kalender voor 2009 ter downloading aangeboden op het forum van het blad FIETS.

E.e.a. is met betrokken persoon uitgesproken. Wederzijds hebben we elkaar geexcuseerd voor beider handelen. Enerzijds voor het plaatsen van onze kalender en anderzijds voor de ietwat straffe houding die Wielerplaza.nl aangenomen heeft in dezen.

Kennelijk was het koren op de molen van diverse lezers en schrijvers op diverse fora, waarbij men de geestelijk vader en drijvende kracht achter deze kalender dusdanig gekrenkt heeft, waardoor er een moment van bezinning door Wielerplaza.nl ingelast is.

Door mij, de drijvende kracht achter de kalender, is dan ook na enkele dagen bedenktijd het besluit genomen om de cyclo-kalender in zijn huidige vorm NIET meer bij te houden. Of de cyclo-kalender door Wielerplaza.nl ooit nog zal terugkeren is daarom zeer te betwijfelen.

De hoeveelheid werk die er in gaat zitten om een cyclo-kalender, zoals de onze, jaarlijks bij te werken is dusdanig groot dat Wielerplaza.nl dit voortaan graag aan een ander over laat.

Wielerplaza.nl zal onze trouwe lezers (abonnees) echter niet geheel in de kou laten staan en zal binnenkort met een fraai en goed alternatief komen.

Vandaag werd bekend dat de manager van Bernard Kohl, Matschiner, een behoorlijk dubieuze reputatie heeft als het gaat om doping. In Oostenrijk ligt Matschiner al tijden zwaar onder vuur. Stukje bij beetje wordt hij ontmaskerd als een belangrijke spil in een uitgebreid dopingnetwerk, met vertakkingen naar andere landen in Europa, waaronder Nederland (Simon Vroemen!).

Losseveter.nl (atletiekwebsite) heeft grafisch weergegeven hoe de managers-, trainings- en familierelaties van de mensen rond Matschiner lopen.

Ik vraag me af wat voor ´tekeningen´ je kunt maken rond pak hem beet Dottore Cecchini, Ferrari en anderen.

Maar ook de ´netwerken´ rond ploegleiders, soigneurs en dergelijke zou ik wel eens willen zien...

Door een ongelukkige actie is in de kalender van 2009 een verschuiving van gegevens opgetreden. De hoogtemeters en de daar achter liggende kolom zijn verschoven.

Er wordt aan een herstel gewerkt, maar dat zal nog even duren. Excuses voor het mogelijke ongemak. In de meeste gevallen is de detailinformatie uiteraard ook op de genoemde site voorhanden.

La Marmotte zal in 2009 op de 4e juli plaats vinden. Bert Dekker heeft die datum dit jaar naast de Ötztaler Radmarathon (ORM) met een vette cirkel aangestipt!
In 2008 op vrijdag vanaf de Col du Sabot even het parcours van LM bekeken.

Aangezien er in Italië enkele grote Gran Fondo's in hetzelfde weekend op het programma staan, zal wellicht de inbreng van Italiaanse top-rijders wel eens zeer beperkt kunnen zijn in 2009. Zo heeft Emanuele Negrini gezegd (in een Italiaans fietsblad, september 2008) dat hij voor 2009 2 grote doelen heeft:

1) 6e zege in de Maratona dles Dolomiti
2) de zege in de Nove Colli

In die Gran Fondo's zal hij de steun krijgen van zijn ploegmaat Antonio Corradini. In tegenstelling tot een eerder bericht, gaat Negrini dus wel door en had zijn 'stoppen' dus betrekking op dit seizoen...

Van deze drie zullen zeer waarschijnlijk in 2009 twee niet starten in La Marmotte...

Noteer maar vast in uw agenda: Maandag 20 juli 2009 Montelimar-Mont Ventoux. Op de 25e juli zal de Tour de France, op de voorlaatste TOUR-dag, dezelfde etappe doen. Daags voor de afsluitende rit op de Champs Elyssées.

Het zal dit jaar wel heel druk worden in het gebied van de Ventoux. De combinatie van vaak goed weer en een zeer uitdagende berg maakt de Haute Provence en Vaucluse tot een steeds populairder fietsgebied.
Gorges du Nesque

Hoewel we nog ruim 2 maanden te gaan hebben in 2008 is de voorbereiding voor 2009 bij velen al in volle gang. De renners gaan even in ruste, daar waar organisatoren nu aan het werk zijn om de vele vergunningen binnen te krijgen.

Op de Franse kalender zullen volgend jaar in ieder geval 2 mooie nieuwe evenementen voorkomen.

Zo wordt de cyclosportieve La Cors'Cyclo in 2009 (weer) georganiseerd. Dat wordt dan de 3e editie. Na jaren van afwezigheid heeft de organisator "LVO" deze klus op zich genomen. Wielerplaza verwacht deze cyclo rond het Paasweekend, doch de datum staat nog niet vast.
Gelukkig gaat het omhoog...

Corsica in het voorjaar, paradijs op aarde!Website Ludovic Valentin Organisation

Een 2e initiatief ligt in de omgeving van het Zuid Franse Sisteron. Vaucluse. Daar zal op 23 en 24 mei een 2-daagse cyclosportieve het levenslicht zien. Verantwoordelijken in de organisatie zijn Lucien Aimar en Jean-Paul Le Gall (verantwoordelijke bij La Stephen Roche en L'Étape du Tour)

Verder noteren we alvast wat definitieve data die met name in België en Nederland met enthousiasme ontvangen zullen worden:

Les Trois Ballons op zaterdag 13 juni
La TIME Megeve-Mont-Blanc op zondag 14 juni

Matteo Cappè van Cicli Maggi heeft de laatste Italiaanse GF van dit jaar gewonnen: de Challenge Gazzetta, de Ronde van Lombardije voor gran fondo-renners. Michel Chocol werd tweede, voor Michele Maccanti, die vorige week nog won. Sergio Barbero werd vierde.Volledige uitslag

Er wordt op diverse blogs en andere media regelmatig gediscussieerd over het niveau van gran fondo's en cyclo's. Er is ook veel verschil qua niveau tussen de landen en binnen de landen per evenement. Zo stellen de cyclo's in de Benelux niet veel voor als je het internationaal vergelijkt.

Dat het niveau in Italië het hoogst is, mag duidelijk zijn. Zo heeft Alexandre Bazhenov (van granfondo team Parkpre - Selle Italia - GURU) enkele gran fondo's gewonnen, waaronder de GF Selle Italia en de GF Marco Pantani. In de GF Marco Pantani reed hij bijvoorbeeld Bertagnolli (Liquigas) naar huis!Parkpre is trouwens dezelfde ploeg waar Bert Dekker eind 2005 in Milaan een gesprek mee heeft gehad om eventueel voor hun te gaan rijden. (Wat uiteindelijk niets is geworden om logistieke redenen).

Diezelfde Alexandre Bazhenov (ex-Domina Vacanze) is op het wereldkampioenschap voor Elite/profs(uitkomend voor Rusland) in Varese ZEVENENTWINTIGSTE geworden. 27e! Voor mannen als Bettini, Boonen, Valverde en vele anderen. (Volledige uitslag)

Dan moet je toch wel iets in huis hebben. Bazhenov hoopt nog steeds om via het gran fondo circuit opnieuw een profcontract te krijgen, zo valt te lezen op de blog van Parkpre.

De reacties op de Gios Torino waren niet te tellen en binnen 1 dag is de fiets -ongezien- verkocht aan een vrouwelijke retro-Gios-freak uit Delft.

Dat er enorm veel interesse is in retro-fietsen, is nu wel duidelijk met zoveel reacties. Nog leuker om te merken, is het feit dat bijna iedereen die reageerde, het over l'Eroica had!

Wij (Gerard, Sjors en ikzelf) hebben blijkbaar als Eroica-pioniers echt wat los gemaakt in Nederland.

Ik voorspel dat wij een trend hebben gezet en dat over een paar jaar er vele Nederlanders mee zullen doen aan l'Eroica of soortgelijke evenementen.

Patrick en Sjors waren met cycling team De Mik ook al één van de pioniers die halverwege de jaren '90 al de Dolomietenmarathon reden. Er reden toen maximaal nog maar 25 Nederlanders mee. Nu rijden jaarlijks vele honderden Nederlanders deze granfondo.

Mijn l'Eroica-Gios is te koop: bekijk de advertentie

Enige tijd terug wijdde Wielerplaza een ludiek topic aan de vele officieuze 'wereldkampioenschappen' die er zijn en de 'waarde' die eraan gehecht kan worden. Het wereldkampioenschap voor journalisten heb ik daarin als metafoor gebruikt.

In een wielerblad Grinta schrijft Frederik Backelandt een Column. Geheel gewijd aan zichzelf. Hij is immers 'wereldkampioen tijdrijden bij de journalisten' geworden en 'kan erg hard tijdrijden'...

Hij refereert in zijn column aan mijn eerdere topic op deze blog. Dat zijn 177e plaats in La Marmotte niets zei over zijn tijdritkwaliteiten... Akkoord, sec genomen niet. Maar die 177e plaats zegt wel iets over het al-dan-niet zijn van een coureur met inhoud.

Laat ik het anders zeggen: tussen plaats 1 en 177 in La Marmotte zitten met zekerheid 'renners' die harder rijden in een tijdrit met een parcours als waarop het betreffende 'kampioenschap' verreden is.

Als ik -los van alles- kijk naar de uitslag, dan constateer ik al dat hij kampioen is van een leeftijdsklasse (iedereen tot 35 jaar). En belangrijker, dat er slechts 9 man aan de start was...

Uitslag:EPREUVE CONTRE LA MONTRE - Nés en 1973 et plus

1. Et champion du monde AIJC Frederik BACKELANDT ( Belgique ) les 11,8 km en 16.53.325 à la moyenne de 41,935 km/h
2. Martin BOECKELMANN ( Allemagne ) à 19 sec
3. Robin COOMBER ( Angleterre ) à 35 sec
4. Dieter ROMAN ( Belgique ) à 38 sec
5. Mark KOGHEE ( Hollande ) à 1.09
6. Christophe MOEC ( France ) à 1.18
7. Simeon GREEN ( Angleterre ) à 1.20
8. Ellis BACON ( Angleterre ) à 3.11
9. David MALLE ( France ) à 4.59

Kortom; Ik doe niets af aan de persoonlijke prestaties van eenieder en zeker ook niet aan die van Backelandt specifiek, maar al die officieuze kampioenschappen zijn internationaal niet te serieus te nemen qua niveau.

Lees het artikel van Backelandt zelf.

Wielerplaza heeft voor u de cyclo kalender voor 2009 alvast op orde gebracht.

Dat wil zeggen dat alleen evenementen waarvan de definitieve datum in 2009 bekend is, opgenomen zijn in de kalender. Voor de overige cyclo's houden we voorlopig nog de '2008-datum' aan voor u, zodat u in ieder geval een indicatie heeft wanneer een bepaald evenement waarschijnlijk georganiseerd wordt.

Ook heeft u daarmee ingang tot de specifieke site voor verdere informatie.

Gerards meesterwerk:

Patrick ziet de finish al liggen.....nog een paar kilometer te gaan
Sjors op de laatste WITTE strook
Gerard, net over de kaap van de 200 km, in het schemerlicht

De profs reden vandaag Parijs-Tours, de Italiaanse gran fondo-specialisten reden de prestigieuze GD Italia. De 28-jarige Michele Maccanti (2005 en 2006 prof bij LPR) won een sprint van een 4-man sterke kopgroep:

1 MACCANTI MICHELE
2 NICOLETTI STEFANO
3 BARBERO SERGIO
20-02-2005; Maccanti werd tweede in de Giro del Lago Maggiore:
Volgende week wordt het gran fondo seizoen afgesloten in de GF Lombardia.

Dit seizoen was niets. Een fiets-sabbatical zeg maar. Maximaal 4.000 kilometer op de teller, als ik dat al haal. Wel heel veel (leuke) andere dingen gedaan. Ongeveer 10 kilo extra op de weegschaal-teller, dat wel...

Volgend seizoen is een nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik vanaf 1 oktober elke zaterdag een vetverbrandingsduurtraining ga doen en op zondag gewoon met De Mik.

Gisteren dus voor het eerst op pad, met een paar buurtjes. Nog veel pijn van de knie en been (van mijn val vorige week in Italië).

De buurtjes snappen nog niet echt wat "opbouwen naar een nieuw seizoen" inhoudt. 3,5 uur fietsen als eerste opbouwtraining lijkt me erg veel van het goede. Ook het persé de heuveltjes van de Utrechtse Heuvelrug moeten beklimmen. Wat gaan we dan doen in januari? 5-6 uur in de Ardennen? En wat in de zomer?Zo oud als ik op deze foto toon, zo oud voelde ik me ook! (Foto is van Eroica week, gemaakt door Gerard)

Op zo'n moment besef je pas hoeveel ervaring mijn vertrouwde De Mik-groep heeft. Die hoef je dat soort basisbeginselen niet continu bij te brengen.

De komende maanden zal ik dan ook hoogstwaarschijnlijk zelf aan mijn opbouw naar 2009 gaan werken. Dan kan ik optimaal opbouwen in de juiste intensiteit.

Zodat ik op zondag lekker kan vlammen op de dijk. Zo zal ik mijn weekend trainingstechnisch goed kunnen benutten.

Helaas kon ik vandaag echt niet mee met De Mik, de pijn aan het rechterbeen is te erg, mijn hele bovenbeen is nog paars, geel en dik, met een sterke verharding in de kern. Het begint er steeds meer op te lijken dat er een spierscheur in zit.

Ja,..... ook onder een vetlaag zitten spieren!

De Monte Paschi Eroica 2008 voor profs werd dit jaar gewonnen door Fabian Cancellara. Het parcours was echter veel "gemakkelijker" dan de editie die wij gereden hebben, veel minder strade bianche. De finish in Siena was wel weer heel mooi, in die smalle straatjes!

De afstand van de profs was 181 km met ongeveer 50km strade bianche. In tegenstelling tot 205km en 112km onverhard (de afstand van Gerard althans).

Zie onderstaand filmpje:

Gerard heeft op zijn blog ook mooie verhalen en nog mooiere foto's gepubliceerd. De moeite zeker waard!

Blog Gerard

Zie onderstaande foto's uit de oude doos, van Gerard en Sjors 25 jaar terug:

Zaterdag is onder pittige omstandigheden (veel wind) het Nederlands Club Kampioenschap (NCK) verreden. De ploeg van "Van Arckel" startte met goede kansen op een hoge notering in deze ploegentijdrit. Al snel kwam de ploeg met 5 man te zitten.

Het zou een zware dobber worden, omdat ook de 5e man moeite had het heel hoge aanvangstempo bij te benen. E.e.a. resulteerde na 25 minuten in een tot het minimum afbrokkelde. Met 4 man naar de streep... Afzien!

Matthieu Heijboer, Sander Oostlander, Marvin van der Pluim en Bert Dekker waren de mannen die het werk af moesten maken.

En Cok van Ooijen? Die gaat kaal, want die had gewed dat een top-5 er niet in zou zitten.

Ondanks het niet optiomale verloop bleek de eindtijd toch goed voor een 5e stek en dat biedt weer perspectief voor volgend jaar. Het podium komt in zicht.

Volledige uitslag A-categorie

Zondags werd Bert Dekker derde in de Gentlemen's koppeltijdrit in 't Goy. Hij was gangmaker voor de 65-jarige Frans Rietveld. Ze kwamen nog geen 15 seconden tekort voor de overwining. Volledige uitslag.

Half vijf. Wakker worden. Tandjes poetsen. Wassen. Kleertjes aan. Paar happen brood. Wat slokken cola. Half zes. In de auto. In het pikkedonker. Fris. Sterren aan de hemel. Klappertanden. Spanning of kou? 6 graden. Een pieper gaat af. 4 graden. Oei! Een pieper gaat af. Nul graden. Oei, Oei, Oei... De buitentemperatuur geeft wisselend 0, 1, of 2 graadjes aan. We hebben het over Celcius. 5 oktober in Toscane.

Zes uur. We komen al vele kleine lichtjes tegen. De meesten Eroici zijn warm gekleed, maar ook eentje met korte mouwen en korte broek. De heel vroege starters. Gaiole in Chianti. Een prachtige plaatsnaam, maar nu eentje die de nodige angst inboezemt. Hier hebben ze "HET" 12 jaar geleden verzonnen.... En een beetje nageaapt door de Profs..... Alleen hebben die het parcours wat aangepast... Afstand 180km, waarvan 60km strade bianche... We worden keurig naar een parkeerplaats geleid. Dik ingepakt en bibberend wijzen ze ons de weg. Langs het voetbalveld. Met koepeltentjes, waar gratis overnacht kon worden. De autoruiten van de meeste geparkeerde auto's zijn bevroren. Klopt met onze "pieper"!

6.15u. Op de parking. Donker. Wachten. Een paar krenten-muesli-bammetjes naar binnen. Stilte. Spanning. Schemer. 6.30u. Motor uit. We wagen ons naar buiten. Fietsen in elkaar zetten. Startkaarten binnen bereik. Naar de start. Brrrr. Keurig naar de start gedirigeerd en inderdaad: De startlijst moet getekend worden. Startnummer zoeken en handtekening zetten. 20 meter verderop startstempel halen.

Start Patrick

Start Gerard

Start Sjors

6.45u Partenza! We mogen. Met nog een 4e Hollander in het wiel zetten we er toch maar, tegen alle voornemens in, de sokken in. Warm worden. Echt koud heb ik het niet. 2 paar mouwstukken, beenstukken en wollen wanten... ze komen van pas. Patrick en Gerard doen het met alleen mouwstukken. Na een half uurtje. Klim. Asfalt. Naar rechts. De 1e Strada Bianche. Afdalen. Wennen. Wat is dit? Honkebonken. Rond Siena zouden de Strade Bianche toch veel beter zijn? Patrick is spoorzoeker. Wij volgen op gepaste afstand.

Vanaf dat moment houdt het niet meer op. Wel worden de Strade Bianche gaandeweg beter. Dus toch? Ja! Of is het de gewenning die optreedt? Dicht op het kantje rijden. Of middenop. De stroken gaan golvend op en neer. Prachtig. Zwaar, maar mooi. Wat opvalt is dat er ook best veel deelnemers zijn met een hedendaagse uitrusting en dito fiets. Een klein beetje jammer. Het doet niets af aan het gevoel wat bij het evenement hoort. Iedereen voelt de pijn en ruikt de wielerhistorie van deze wegen.

Dan de 1e voet aan de grond. Verrast door een helling, losse ondergrond en te laat schakelen. Er is geen houden aan en ik moet van de GIOS af. Versnelling goed zetten en weer op gang trekken. Het parcours begint zijn ware aard te tonen. Zwaarte en mooie vergezichten wisselen elkaar af. Jagers kijken ons verbaasd aan. In plaats van stilte, nodig voor een goede jacht, alsmaar kletterend geluid van kettingen en puffende fietsers. Maar geen onvertogen woord. Ze zitten heerlijk in de berm verscholen, loerend op hun prooi. Het lijkt l'Eroica wel. Vroeg of laat ga je eraan. Alles tot nu toe was slechts voorspel. Hetzelfde geldt voor de asfaltstroken. De La Redoute verbleekt erbij. En dat met een 44/26 als lichtste. Harken. Hoge druk opbouwen in de bovenkamer. Maar er gloort verlichting.

08.45u De 1e Ristoro. Stempeltje halen. Een keurige rij. Iedereen wacht geduldig. 1 man zit startnummers te noteren. Geeft een stempeltje en dan kan je snavelen. Heerlijk. Niks Champion Chip oid. Lekker handwerk. Eten en drinken te over. Patrick haalt koffie, zodat ik geen stap teveel hoef te doen op mijn kwetsbare schoenplaatjes. Banaantje, prosciutto crudo, koek, vijgen, en eieren. Inmiddels is Gerard ook gearriveerd. Patrick gooit een eitje op. "Vangen" roept ie. Shit. Mis. Tegen de zon in. Shit verandert in geluk. Het ei bleek rauw en valt via mijn voorwiel te pletter op de straat...

Vangen Pa!

09.00u Richting Montalcino 1 van de zwaarste opgaven van vandaag. Eerder dan verwacht is de splitsing 135 of 205 km. Patrick kiest pertinent voor de 135. Gezien zijn conditie en zwaarte van de rit een verstandige keuze. Ik ga er in mee. Als 1e kennismaking met L'Eroica vind ik het goed zo. Mezelf naar de kloten rijden? Daar pas ik voor. Gerard niet. Die heeft de 205 genoteerd staan en gaat er voor. Een even knappe beslissing! Alleen doorgaan.... dat is op zich ook al heroisch!

En dat blijkt al gauw. In een afdaling begeeft zijn achterrem het. Kabel er uit geremd. Geen sleutel ofzo. Zelf zien te repareren. Net als vroeger. Een stuk prikkeldraad biedt uitkomst. Oponthoud is 20 minuten, maar valt in het niet bij de vertraging die hij oploopt bij de beklimming van de Montalcino. Een regelrechte pleurisklim. Strada Bianche. Maar dan van de hele slechte soort.

Hier en daar ook nog nat van de regen daags ervoor. Stof wordt dan plakkerige troep. Op de grafiek zijn de meeste klimmen gelijkmatig. In werkelijkheid gaat het 50 meter omhoog en 25 omlaag. en dat vele malen achter elkaar. Waar ligt de top? Je weet het pas als je er bent. Theorie en praktijk. Een wereld van verschil. De beloning is een mooie afdaling op asfalt.

10.13u Ondertussen. Patrick en ik hebben de 2e Ristoro bereikt. Bij Asciano. Dit keer zijn alle medewerkers in Seneser klederdracht gestoken. Een sfeertje die niet te beschrijven valt. Foto's maken. Zelfde stempelritueel. Bidon bij vullen. Op onze en de meeste oude fietsen zit maar 1 bidonhouder. De ravitaillering is weer super. De wijn vloeit al rijkelijk. Wij houden het bij water en soep of koffie. Plakken kaas en prosciuto kunnen we niet laten liggen. Ook wat vijgen vinden hun weg naar binnen. Eindelijk een tocht om te genieten van alles wat l'Eroica te bieden heeft. Geen tijdsdruk. Geen zelfopgelegde snelste-tijd-druk of wat voor druk dan ook. Een blik op de routekaart zegt dat de volgende post al over 20 km is. Stoppen met eten dus. En verder...

10.28u Tappa 3. Al gauw blijkt waarom dit een korte is. Naast de verandering aan de omgeving bevinden we ons in een zwaar en slopend gebied. De heuvels om ons heen bieden een onheilspellend maanlandschap. De akkers zijn al leeggehaald en de bodem van een grijs-geel-bruine klei doet de rest. Hier en daar een plukje bomen breken het beeld en maken het daardoor weer wonderschoon. Bedenk daarbij de onheilspellende, regen aankondigende, luchten en het beeld moet een beetje "zichtbaar" worden. In dat alles loopt dan een Strada Bianche van het type "Montalcino". Iedere keer denk je dan je er bent en steeds weer blijkt er, na een korte even steile afdaling, een trapje hoger te volgen. Tot dat ook aan deze kwelling een einde komt. De Monte Sante Maria heeft zijn visitekaartje afgegeven. De premie voor het bereiken is mooi. Een lange vlakke Strada B. Het gas kan erop.

Maar hier wordt buiten de waard gerekend. Patrick heeft zijn laatste krachten gebruikt en is even op. We peddelen, net als de meesten, een poosje op het gemak verder. Herstellen. Ook de lucht herstelt zich. De regen lijkt geweken. Heel even een paar druppies. Tappa 3 zit erop.

11.43 Castelnuovo Berardenga. Deze Ristoro is nog mooier en idyllischer dan de voorgaande. Stempelen, eten, drinken. Toscaanser dan dit is ondenkbaar. Alles uiteraard in overvloed. Zowel bij ons, als bij Gerard. Een bekend gezicht. Patrick herkent Davide Cassani. Alleen. Galli shirtje en oude racefiets. 42/24 als lichtste. Goed verzorgd. Nog steeds slank en doet de 135km. In zijn eentje. Een echte liefhebber dus. Na de kreet "He pa, kijk, Cassani" is zijn anonimiteit weg... Vele foto's moeten er gemaakt worden voordat hij verder kan. Vanzelfsprekend ook met de Burgers...

De "opperspreekstalmeester" die er rondloopt vertelt dat het nu gedaan is met het zware werk. Afdalen naar Gaiole in Chianti. Na de Sante Maria kan het bijna alleen maar "lichter" zijn. Alleen heeft-ie waarschijnlijk zelf nooit op de fiets gezeten. Theorie en praktijk. Daar houden we het naderhand maar op.

11.55u De laatste 40km. En dan finish. Aan de omgeving zien we dat Gaiole nadert. Het wordt weer groener. Meer wijnbouw en olijfbomen. De Strada's B. ietwat "beter". Op een brede asfaltbaan komen we een optocht van oude auto's tegen. Onderdeel van L'Eroica. Voor de show.

Patrick rijdt ee 50-tal meters achter me. Het gaat omhoog. Een gil. Een schreeuw en veel "@$@#$^$#@#$#@$". Ik kijk om en daar ligt-ie. Een voet in de toeclips en kermend van de pijn. Elleboog kapot. Knie kapot en stuur in bovenbeen geboord. Bij het staand aanzetten is zijn ketting overgeslagen en het resultaat is hiervoor te lezen. Een passerende Italiaan vraagt op ie hulp moet regelen. Het hoeft niet. We willen het ook niet. De 135 moeten we wel uitrijden. Zonder hulp van buiten. Het beste is om niet te lang stil te staan en verder.

Uit mijn fouragezakje, die ik de hele dag al over mijn schouder meezeulde, haal ik een gelletje en een reepje. De reep krijgt Patrick nog wel naar binnen, maar dan houdt het op. De klim naar Radda in Chianti is een flinke. Zeker als de moraal tot onder het vriespunt gedaald is. De theorie zegt dat het nu dalen naar Gaiole is. De praktijk stuurt ons 7 kilometer voor Gaiole weer omhoog. Asfalt. Dat wel. De weg is drijfnat. Het heeft hier dus toch flink geregend. Rechtsaf. De laatste Strada B.
Op de grote molen nu. Dalen en golvend. Op de macht. Het kan niet ver meer zijn. En eindelijk is theorie gelijk aan praktijk.

14.15u ARRIVO! We denderen Gaiole binnen en halen ons finish-stempeltje op.Alles handwerk. Geheel in stijl.

Samen uit, samen thuis, en de riempjes kunnen los...

Een man wijst ons op het feit dat we in aanmerking komen voor een Premiazone en waar we die kunnen afhalen. Een speciale fles Eroica-wijn, een fles Eroica-olijfolie. We hebben het verdiend. Pastabonnetje omzetten in een lekker bordje penne met een glaasje wijn, prosciuto crudo, kaas. Naast ons aan de tafel een oudere man. Heel aardig. Met glimmende oogjes. Hij heeft vandaag zijn 12e deelname weer volbracht. 12 op 12 dus.

We vragen ons af hoe het met Gerard zal gaan. We horen niets, dus dat is goed nieuws. Afspraak is dat we elkaar mobiel kunnen bereiken in geval van nood. 17.00u, 18.00u, 19.00u. Even beginnen we te twijfelen. De schemer treedt in. Het is al flink afgekoeld. Ook het supporteren voor Gerard wordt een opgave. In korte mouwtjes en blote voeten in de slippers is het op een andere manier ook weer afzien.

Maar dan... Daar komt-ie aan. Het mooie blauwe Bianchi shirt recht trekkend rolt ie over de streep.

Hij heeft afgezien als een beer. Een omhelzing volgt. Wat een doorzetter. We zijn trots op hem. En hij natuurlijk op zichzelf. Wat wil je? 12 en een half uur onderweg voor 205 km. Het zegt heel veel over de zwaarte van deze rit en de volharding die Gerard aan de dag gelegd heeft.

Hij wil bier en cola, maar alle bronnen zijn al drooggelegd. Dan maar zijn "Premiazone" afhalen en naar de auto. Daar ligt nog wel cola. Fiets inladen en naar "huis" en zijn relaas van de dag komt op gang. Apetrots! En met recht. Velen zullen de streep niet op tijd halen. Net als 's ochtends komen we ook nu weer vele kleine lampjes tegen. Maar ook "onverlichte". We houden ons hart vast voor hen...

Een laatste maaltijd in ons restaurant in Panzano in Chianti. Een fles mooie Chianti Classico mag aanschuiven. De smaak is prima, net als de smaak en geur van L'Eroica. De geur houdt nog wel even stand, want de neus zit vol met stof...

Epiloog

l'Eroica:
Het was zwaar, heel zwaar, maar een onvergetelijke mooie ervaring. De 1e kennismaking met L'Eroica zit er op. Een mytische tocht. Een 2e, hernieuwde poging voor de 135 of 205 kilometer komt er ook. Wel met een lichtere versnelling (42/28). Dat staat vast! Vanaf 5 oktober 2008 om 19.15u mogen we ons alledrie een "Eroico" noemen, want alleen deelnemers die de 135 of 205 kilometer volbracht hebben krijgen die titel. Inclusief de daarbij behorende spierpijn. Vooral de nek en armen melden zich op maandag.

Organisatie l'Eroica:
Bedankt!

De Eroica-trip:
Een even onvergetelijk feest als L'Eroica. Het vliegen met Ryanair vanaf Eindhoven naar Pisa, de autohuur via Easycar, de B&B La Piazzetta, Restaurant La Conca d'Oro. De dagelijkse uitstapjes. Maar bovenal de onderlinge verstandhouding. Die was fantastisch. Inclusief de daarbij behorende spierpijn. Ditmaal van het lachen!

Gerard en Patrick:
Bedankt!

Het Eroica-project:
In het vroege voorjaar ontsproot het idee om aan deze tocht mee te gaan doen. Eerst met Gerard samen en al gauw voegde Patrick zich bij ons. Het doel was om zoveel mogelijk in oude stijl deel te nemen. Dus. Op zoek naar passende fietsen. Patrick en ik wisten een GIOS Torino te scoren en Gerard een Bianchi. Successievelijk kwam er de juiste kleding bij. Originele schoentjes, helmpjes en petjes. Tubes en bandjes. Alledrie op onze eigen manier. Naast de individuele voorbereiding was de logistiek in mijn handen. Reis boeken, autohuur, B&B, inschrijven etc. Altijd mijn ding geweest. Ook nu. Het lijkt simpel en erg individualistisch, maar dit alles kan alleen maar als je daar de juiste medewerking en steun voor krijgt. Die onontbeerlijke steun komt dan ook van de respectievelijke thuisfronten.

Bedankt Corrie! Bedankt Carina en Laura! Bedankt Mirjam en Nienke! Zonder jullie hadden we dit project niet zo kunnen doen.

Een speciaal bedankje nog aan Laura: Bij aankomst op het vliegveld van Eindhoven kregen we van die kleine meid alledrie een mooie medaille omgehangen. Opschrift: "Winner".

Cadeautje van Laura

Foto's gemaakt door Sjors en Gerard:

In Italië was het elke keer tijdens het eten in het restaurant de eigenaresse lief aankijken om even te internetten. Niet ideaal en Wielerplaza krijgt juist veel leuke reacties over de live-verslagen...

Nu heeft Blogger sinds een tijdje de mogelijkheid om mobiel te Bloggen. Ik heb me er even in verdiept en vanaf nu kan Wielerplaza ook "op locatie" bloggen!

C'è l'inferno (Het is een hel)! L'Eroica is de combinatie van de hoogtemeters van Dolomietenmarathon, wegdek qua Parijs-Roubaix-PLUS en de afstand van een willekeurige klassieker. En dat op een oude stalen fiets uit de jaren '70 en dito onderdelen...Alvast een kort verslagje:

-Om 6.30u vertrokken bij 0 graden Celsius (dat is KOUD!) in de schemer
-Begin redelijk asfalt en glooiend
-Daarna vele Strade Bianche (witte overharde wegen)
-Na ongeveer 55-60 km ga ik voor de 135 km; met wat ons te wachten staat is het heeeel onverstandig om -ongetraind- voor de 205km te gaan.
-Sjors ziet erg op tegen alle strade bianche afdalingen en is niet gerust op zijn hoofdpijn en doet "gezellig" mee met de 135km. Gerard gaat voor de 205km!
-Vanaf ongeveer 65km begint de echte hel: eindeloos vele kilometers onverhard, steil op en af, keer op keer. 15% of meer, keer op keer...
-Na ongeveer 90 kilometer (ruim 4,5 uur) zit ik er al goed doorheen.
-Bij de "bevoorrading" herkende ik Davide Cassani op een oude fiets en dito kleding, dus even mee op de foto...
-Na ongeveer een kilometer of 100 ga ik op de pedalen staan op een asfaltklim, maar dan schiet ik door mijn versnelling heen en ga hard op mijn gezicht.
-We rijden de 135km uit, in ruim 7 uur, ik ben helemaal dood gegaan. De 205 had ik never nooit gehaald in deze conditie!
-Gerard komt in het bijna donker binnen, na ruim 12,5 uur, nog binnen de tijdslimiet (net over 19u) en was ook helemaal kapot!

Sjors maakt dus nog een uitgebreid verslag. Gerard -alias GastheerG op Fiets.nl-forum- heeft deel 1 van 4 al geschreven. Die komen vanzelf op deze blog.

Evenals de talrijke foto's die Gerard heeft gemaakt (hij is hobby-fotograaf). Hier alvast zomaar een foto van een deelnemer:

Zo, nu even een 1e berichtje uit Panzano in Chianti. We hebben al zoveel meegamaakt, dat we er al een boek over kunnen schrijven, maar dat komt later wel!

Woensdag aangekomen en met de huurauto van Easycar, waar onze 3 Eroica karretjes met kinderlijke eenvoud ingeschoven konden worden in volante naar onze B&B. Gauw onze fietsen in orde en we hadden al een Strada Bianche gespot, dus die moesten we nader onderzoeken. Niks wennen aan de fiest, maar direct in het diepe. Patrick ging direct los. "Dit is mijn kostje, wat een feest, machtig man"... Gerard en ik proberen te volgen. De Strada wordt gaandeweg van mindere kwaliteit...aiuto!

Onze brute cane duikt naar links en een steile helling grijnst ons aan. Gelukkig, niet omhoog, maar omlaag. In de verte een wijnboerderij: Prachtig gelegen. Maar "hoe kom je beneden?" vraag ik me af. Voor Peppie geen probleem, die zit al bij de wijnplukkers...

Gerard probeert als 1e van de oudjes zijn weg te vinden. Dat lukt. Maar ik? Ik heb angst...gruwelijke angst.... Wat is dit? Kuilen, gaten en dat bij minstens 16procent.... zittend op mijn horizontale buis, voet in de toeclips en met de andere steppend naar onder glijdend... het duurt lang, maar eenmaal bij de groep staat Gerard beteuterd te kijken: Twee lekke banden leverde zijn afdaling op. Later blijkt het 2 maal stootlek te zijn.

Niet erg, ware het niet dat ie maar 1 reservebandje bij zich had. Voor Patrick en mij de schone taak om weer dezelfde helling terug te nemen en de auto te gaan halen. Het drama kwam nu in stadium 2: Hoe boven te geraken? Al gauw blijkt dat voor mij er vandaag alleen een strada 'piedi' weggelegd is.

Gelukkig komen we een Italiaantje tegen die ons een goede fietsenwinkel weet te adviseren. "Florence by Bike", via San Zanobi in Florence. Gerard nieuwe buitenbanden en ik mag er een nieuwe en lichtere pion uitzoeken. Dat is duidelijk. Florence wordt een leuk tripje. Ook wat extra dingen tegen lekrijden meegenomen. Gerard, is deze ochtend ook nog heel vroeg opgestaan. Foto's maken.... en de directe omgeving verkennen....en vindt een mooie Strada Bianche. Dus op onze Eroica gepimpte fietsen een nieuwe poging en die gaat ons al beter af. We krijgen na de klap van gisteren weer wat hoop..... maar niet voor lang... We gaan over asfalt naar Gaiole in Chianti. Wennen aan die oude beestjes. We treffen er een specialist in "Eroica".... en zijn verhalen en adviezen trappen ons weer terug in de realiteit. Het wordt zwaar, loodzwaar. Te smalle banden en nog steeds te lichte versnellingen..... Totaal zonder nog maar een klein beetje illusies kruipen we terug naar Panzano. "We kunnen ook een korte afstand doen...toch?" Al dat soort kul. De nacht wordt onrustig. Zelfs een extra glas heerlijke Chianti Classico kan dat niet voorkomen. Dromen...nee... nachtmerries kwellen ons... hoe hebben we ons zo kunnen vergissen... Dit wordt de zwaarste uitdaging sinds vele jaren. Wat een onverwachte uitdaging.

Sfeertje

Ipv lekker toeren door Toscane staat ons een regelrechte hel te wachten. Als we alle insiders mogen geloven. En dat doen we. We zijn tenslotte in Italie. De eigenaresse van de buurtwinkel doet er nog een schepje bovenop. "L'Eroica?" vraagt ze... dat is heel erg zwaar en wappert met haar hand. De schrik nog meer opvoerend. Al snel begrijpen we dat we haar mening serieus moeten nemen. Ze fietst zelf ook veel en is bekend in haar dorp vanwege de fikse expedities die ze regelmatig doet.....

Voor de vrijdag een leuk voorstel in de groep. "Laten we een rondje Siena doen, over asfalt". 90 km. We zien het allemaal zitten. Vroeg uit de veren. Dik ontbijt.
Fietsen. Het gaat lekker en in notime vliegen we Siena binnen. Het zal een memorabel uur inluiden. Patrick ziet in een oogwenk een fietsenzaakje. Klein. Bianchi bord aan de muur. Cicli Rossi. Naar binnen. Een heel oud vrouwtje staat wat te rommelen. Ze blijkt de baas te zijn. Ze vraagt waar we vandaan komen. Panzano. In de buurt van Firenze. En ze steekt van wal. Haar man was een grote coureur en trainde samen met Gino Bartali. Siena-Firenze in 2 uur 10 minuten.... Ja, die kon er wat van. Ze wenkt ons en we moeten even "achter" komen kijken en toont ons de vele foto's en een door haar man zelf gebouwd frame. Ze tikt met de nagels op het frame.. "Columbus buis,he..." Haar ogen glimmen even. In de verwarring hadden we begrepen dat haar man nu ook even een stukje was fietsen, doch daar naar vragend vertelde ze dat hij een jaar geleden overleden was. Het was wel zijn gewoonte dat ie altijd om twaalf uur even een rondje deed. Ook met Bartali destijds. Ze vertelt verder met tranen in haar ogen. Het is duidelijk. Ze mist haar man heel erg. Ze wil meer kwijt en neemt ons mee naar de overkant. Daar is de showroom. Mooie Bianchi racefietsen hangen er... maar daar ligt haar doel niet. Er hangen een paar hele oude racefietsen. Die moeten we zien. Het is een permanente expositie van de complete racefietsen van haar man. Oa met schakelmechanisme op de schuine achterbuis. 3 tandwielen achter. En 1 voorblad. We zijn diep geroerd door deze ontmoeting. Ze gaat graag met ons op de foto. Natuurlijk kopen we en passant wat petjes en een wielershirt. Allemaal van Cicli Rossi. Afscheid met kippenvel.

We peddelen door de drukke winkelstraatjes. Drinken een bak cappuccino en gaan huiswaarts. Het vinden van de juiste geplande route is problematisch en belanden op de route van de heenreis. Dan dat maar. Tussenstop met een bordje Spaghetti Carbonara en een regenbui. Strada Bianche? Vandaag even niet. Wel ons vaste bezoek aan inmiddels ons favoriete restaurant "Conca d'Oro". We mogen als bonus voor onze trouwe klandizie gratis internetten...

De zaterdag wordt er eentje van fietsen nog een keertje nakijken. Poetsen heeft geen zin. Gauw een doekje erover. 's Middags naar Gaiole in Chianti. Vele standjes met retro spullen. We zien een zeldzaam Bianchi-shirt. Prijskaartje 1675,00 Euro. Inderdaad. Heel veeeeeel geld. We hebben de verkoper al eerder gesproken en al hadden we een miljoen op zak.... voor hem geen Euro. Een nare man!!! Geen liefhebber, maar een harde zakenman. Heel anders is de wielerliefde die een andere
Italiaan laat stralen. Hij geeft een demonstratie tube wisslen op een Atala fiets uit 1927. Een stukje technisch vernuft zorgt dat de tube (heel snel) verwisselt kan worden zonder het achterwiel uit de fiets te halen. Zijn ogen stralen van geluk als hij over de andere fietsen (die hij te koop heeft) vertelt. Verderop koop ik nog een paar originele zwarte Marresi schoentjes met roodwitgroene bies. Mijn allereerste echt mooie fietsschoenen.

Maar aan al dit fraais komt een eind. De realiteit is aanstaande. Morgen is het zover. Het grote "onbekende" komt snel dichterbij. Nog maar eens pasta stapelen en de fietsen gaan alvast in de auto. Drie kledingpakketjes liggen klaar. Zorgvuldig gekozen. Het wordt zondag mooi weer. Bel tempo! Jaja. Maar een hele koude nacht. Tien uur in bed en om half vijf op. Op het gemak aankleden. Wat eten en dan van Panzano met de auto naar de start. 30 km.

Doel: Starten zodra het schemerlicht zich aandient. Zo rond 06.30u. Dat moet volstaan om voor de officiele tijdslimiet(19.30u) binnen te kunnen zijn.

De voorbereidng is ten einde, nu volgt alleen nog DE GROTE DAG!!!