Wielerplaza.nl

Bidons ofwel drinkbussen. De laatste vooral een in België veel gebezigde benaming. Je hebt ze tegenwoordig in vele maten. Ondoorzichtig en doorzichtig. Noem maar op.

Een keur aan bidonnekes...

Maar één ding hebben ze allemaal gemeen: Ze zijn bedoeld om voor onderweg vloeibaar voedsel of dorstlesser en soms ook wel gewoon plat water in mee te nemen op de racefiets. Om je shirt niet al teveel af te laden hebben ze dan ook in vroeger tijden al onderkend dat 1 of meerdere bidonhouders op je racefiets een handig middel is.

La Marmotte 1999: Sjors (Ik heb het dus weer eens over mezelf) is zoals altijd bijzonder goed voorbereid op dit soort ondernemingen. Zo ook deze keer. Born dortslesserpoeder te over en ook Born voeding in poedervorm te over. Om 's ochtends in alle vroegte toch niet in de stress te schieten, bereid ik die bidons dus ook de avond ervoor al voor. Al tellend worden de schepjes één voor één keurig in de bidons gedaan. Dan zit je tenslotte in de ochtend niet met trillende handjes die poeder tegen het plafond van je tent te smijten i.p.v. dat dat spul in de bidon terecht komt.

Toen, in 1999, besloot ik dat ik dan in de vroege morgen wel even gauw het water zou toevoegen. "Nee, dat komt goed... dat vergeet ik niet..." zei ik pertinent. Het gevolg was dat ik die zaterdag dus met 2 prachtige Born-bidonnen (uiteraard gloednieuw, zo'n rit doe je namelijk met je netste spullen) in de startstraat. Toen nog op de oude locatie, waar geen kip te zien was en omwonenden nog hun rode wijnroes aan het verwerken waren.

10 voor zeven en Sjors krijgt van de spanning toch een beetje een droge mond en wil een slok nemen en en slaakt direct een helse kreet... "NEEEEEEEEEEE....". Het zal niet verbazen dat ik direct de aandacht van het halve peloton heb... Ja, dus... Toch vergeten het water er bij te doen... Wat nu? Tot de Top van de Croix de Fer zonder drinken... Dacht het niet... Stilstaan heeft geen nut en zo rap als mogelijk, en dat kan als het MOET heel erg snel, uit het vak.

Bidons onder de armen... Vast een heel lullig gezicht... Aanbellen in een nabijgelegen flat... geen gehoor. Dan maar de hele galerij uit bed bellen. Geen gehoor. Rammen op wat deuren... Alles blijft gesloten... Terug... weer dwars door het peloton heen en een andere straat ingerend... een bakkerij... en mijn redding ligt in het verschiet... ze zijn de boel aan het opruimen. Ze zijn net klaar en willen bijna afsluiten. Ik mag mijn bidons wel even vullen, maar gauw... "Merci...merci..." ik lijk Udo Jürgens wel.... en ren terug naar mijn GIOS. Ook toen al mijn merk. Net als ik diep zucht, komt ons deel van het peloton in beweging... De rit verliep iets teleurstellend... maar die dag kwam ik wel thuis met een nieuw wereldrecord.... Hardlopen op schoenen met fietsplaatjes...

10 jaar en vele cyclo's en gran fondo's verder... De Les van 1999 is heel goed geleerd! Doch Bergamo 2009 is in een heel andere sfeer. Met vele hoogtepunten en daar tussendoor of beter gezegd aan het einde efkes de GF Felice Gimondi rijden...
Pas na de late avondmaaltijd is er tijd om de bidons en verdere voeding voor DE DAG klaar te zetten. Het lukt.

Voor dat ik mijn bedje inkruip en nog wat TV kan kijken en wat slap ouwehoeren met de jongens op de kamer, staat MIJN eten en drinken keurig gerangschikt om zo in het shirt en bidonhouders gedaan te worden. De GIOS staat beneden. Die bidons doe ik morgenvroeg wel op de fiets. Zoals altijd...

De ochtendkwartiertjes gaan snel en is het al toch weer rennen en anderen achter de broek zitten. "Kom op, mannen, we moeten gaan... tis al dik tijd, Straks staan jullie nog achteraan in vak 1". Deur dicht. Slot erop. Naar beneden. Zachtjes voor de buren. Die hebben ook een kleintje met zich... Bert wil zijn banden nog even hard zetten. Even gauw helpen. Lukt niet. Rubber in pomp is versleten. Een teken aan de wand... We racen naar de start. Vliegen bijna boven op de enige auto die op dat tijdstip in Bergamo rondrijdt.

Dag tegen de bofkonten, Bert, Patrick en Gerard, die in vak 1 mogen. Ik schuif binnen in vak "achteraan"... 06.30u. Ik klets wat en kijk in de rondte. Af en toe een stukkie opschuiven. Er is ruimte genoeg. Twintig minuten later sta ik bijna met m'n neus door het gaas, te loeren naar vak
"achteraan-minus-1"...

Tevreden met mijn 1e winst van de dag... 06.55u En weer een verschrikkelijke schreeuw. "NEEEEEEEEEEEEEE... bidons vergeten. Noppes. Nada. Helemaal geen drinken. Zelfs geen lege bidons...EIKEL!" Niemand kijkt op of om. Niet zo gek. Ik hou het deze keer netjes binnensmonds... Als een dief in de nacht verdwijn ik uit het startvak. Voor het eerst wat vreemde blikken. Ik leg niets uit... Schaamte!!!

Terug naar de B&B is geen optie. Dan maar naar de voorkant. Daar zie ik Maurizio ALBERGHETO. We kennen elkaar en ik roep dat ik mijn bidons in de HOTELkamer heb laten staan... Hoe krijg ik het voormekaar. HOTELkamer! Wat een onzin, maar hij begrijpt de ernst van de situatie. DE GROTE SJORS uit Holland aan de start van de GF Felice Gimondi. Zonder bidons. Dat kan natuurlijk niet... ;) en prompt wijst hij mij een begeleidingsmotor met een 10-tal bidons erop. Ik mag er eentje pakken. Dat betekent voor een Hollander dat ie er dan 2 mag. Toch? "Grazie, Grazie, tante mille grazie.... ciao Maurizio"... Frilivir, mijn redding bij de GF Felice Gimondi..

En net op tijd ben ik weg, het startschot klinkt. Vreemde situatie... Ik rij de andere kant op... Toch serieuze twijfel... Omkeren en voor inschuiven... NEE! Netjes doen. Zoals het hoort. Achteraan sluiten. Terug naar mijn startvak. Nu echt HEEEELEMAAAAAL achteraan. DE GROTE SJORS. De Capo dei CAPI. Maar wel met gevulde bidons. Geen BORN, maar heerlijke sportdrank van FRILIVIR. Italiaans spul. Wat een start van een overigens zeer leuke Gran Fondo.

Als er iets rekenkundigs aan ten grondslag ligt, dan rij ik in 2019 geen Gran Fondo of Cyclo...Is het gedaan met Born? Frilivir was heeeeel lekker....