Wielerplaza.nl

Zaterdagochtend. De digitale haan kraait al om 05.00u. Een welgemikte vuistslag doet hem zwijgen. Dit Franse haantje is gauw stil. Kees springt flitsend uit bed. Even de neus buiten het raam. Valt mee, maar windbrekertje gaat wel mee in de auto. Martin, de baas van formaat, heeft de tafel al gedekt. Na een zware avond/nacht, vanwege "vergaderen" in het dorp staat ie toch vol enthousiasme koffie en thee in te schenken, eiertjes koken en vooral ook vol verbijstering toeziend hoe er naast de grote hoeveelheid aan brood etc ook nog eens een stevige afdeklaag van Brinta-très-forte in de maag gekieperd wordt. Ook de 3 Luikse gasten bekijken het ritueel met afgrijzen. De Brintaverpakking wordt onderzocht. "Pour des bebes". Is hun conclusie. Eentje pakt een schaaltje en doet er wat Brinta en melk in. En vergeet de suiker. ...FOUT! Das nie goe... Desondanks eet hij het op. Luik verknalt echt je smaakpapillen...

Aan Le Bonnefroy zal het vandaag niet liggen. De verzorging tot nu toe was uit de kunst. Le Bonnefroy

Volgens planning rijden we om 6.00u weg. Missen onderweg een afslag... maar hebben we ook geluk, ter hoogte van de camping bij Champagney vinden we een parkeerplekkie. Perfect. Aan de andere kant van de weg veel bomen. Hoog gras. Ideaal! Jammer van die stekels... Eindelijk is het zover... Op de fiets. Schoenplaatje zit prima. Binnen een paar minuten in het startvak. En foto's schieten. Ja, dat gewicht kan ik er wel bij hebben vandaag. Les Trois Ballons als voorbereiding op mijn grote doel in 2009. De Ötztaler!

Voor de start een minuut stilte vanwege een op de Planche des Belles Filles overleden deelnemer. Een tragische gebeurtenis. De renners zwijgen, maar de muziek gaat door("one more time....lets celebrate"...) Het is genant. Dus al na 20 seconden wordt ter verlossing het startschot gauw gegeven.

Het peloton vertrekt heel gezapig. Met amper 32 in het uur richting Ballon de Servance. Voorin blijven is geen punt. Later zou dat veranderen. .. In de eerste klim voelt het al niet goed. Ik moet gewoon hard werken en toch verlies ik steeds mijn plaats. Wat een klotewegdek. Hobbelig en NIET prettig. Ik zak simpelweg naar achter. Vreemd genoeg zit Kees nog steeds achter me. Hoe kan dat nou? Die rijdt dit jaar de stenen uit de straat... In T-B-T heb ik alleen zijn achterwiel gezien. Kees...kom op! Dat is niet tegen dovemansoren gezegd...

Na de afdaling, die om het wat spannender te maken, vol met prutserige bochten,hobbels en overvloedig veel los grind geplaveid is, zitten we al gauw in dezelfde groep. Op 1 of ander holletje komt er ene TiesT voorbij gestormd. Gevalletje van zelfoverschatting? En "Hoe blaas ik me zo snel mogelijk op" zou later blijken... Groep 3. Volgens Martijn, die vanwege spaakbreuk zijn kansen op een mooi resultaat verspeeld ziet... Ik stel hem gerust. "Uitrijden is goed mogelijk joh. Alleen geen gekke dingen doen." Fototoestelletje weer uit de achterzak en even tijd voor actiefoto's. Gevolg. Ik rij van achter naar voren en klik, klik,klik, de boel opbergen en weer aansluiten. De volgende klim krijg ik al de rekening gepresenteerd. Met pijn en moeite kan ik het bijbenen. Kees duikt op de top naar de tafels met drinken, ik zit aan de andere kant van de groep. Dwars door de groep en remmen is not done, dus geen drinken pakken. Op zich niet erg. De 98km post is niet ver en nog wel Born aan boord. Moet lukken. Het zal ook lukken.

In tegenstelling tot het aanklampen op klim 2 is klim nummer 3 er al teveel aan. De benen laten het afweten. De wil is er nog wel, maar het gaat gewoon niet hard genoeg bij mij. Kees komt wel op stoom en weet "zijn" groep in het vizier te houden. Ondertussen al wat bekenden voorbij zien komen. Sander Smits, Lars Rietveld, Veltec-dame van den Brande, Oege, Michel Snel, Rezne, Reesbeest, Kaj, AJG, Martijn en ook nog Alfa159. Ja, sommige bekenden hebben tegenwoordig vreemde namen... en zijn dan ook digitale "kennissen".

Op de Grand Ballon kan ik de Born bidons vullen met Isostar. Met wat geluk haal ik daar de afspraak met Anne-Minke mee. Die zou na 160 km op de Ballon d'Alsace staan. Anne-Minke is de vrouw van Emile die ook in ons "hotel" verbleef. Emile was teruggekomen naar Corravillers om revanche te nemen op zijn prestatie van vorig jaar. Met een week voorbereiden in de Vogezen was de basis voor succes gelegd. Dacht ie. Hij wilde een uur sneller rijden....

Sneller rijden? Wat is dat? Ik wilde ook wel sneller. De moraal is zakkende. Op de Route des Crêtes in een groepje van 5 man. Even vind ik weer wat puf. Duurt niet lang. Beurtje overslaan en nog eentje... Daar waar ik een ravitaillering zie spring ik vlug van de GIOS. Die ik vandaag meestal horizontaal op straat parkeer... Onverschilligheid neemt het over... Al vele malen overweeg ik serieus om in Champagney de handdoek te werpen. Hoe vertel ik het Kees? Die staat immers boven bij "de mooie meisjes" te wachten.

Ik monster mijn gezelschap. Zou ik iemand kunnen vragen om Kees te informeren? Twijfel. Ik parkeer de gedachte. Niet voor lang. Herhaaldelijk dezelfde overwegingen. Op 160 km. Ja, daar zit ze. Met Marou, hun wel heel lieve kleine meid van negen maanden, zit ze in de kant. De vertrouwde Born mag weer in de houders. Teveel aan voeding (repen en gelletjes) laat ik achter... "Waarom neem ik nou altijd zoveel troep mee?"...

Toch zit ik volgens Anne-Minke maar 7 minuten achter Kees. Huh... Die had z'n armstukken rijdende afgegooid en doorgestiefeld. Geen tijd om te stoppen. Ik wel. Maar al te graag. Van de Ballon d'Alsace tot aan Giromagne loopt het weer lekker. Aan het eind van de afdaling komt er een paar man aansluiten Ik kan weer mee. Een jonge TEAM DBA gast doet strak en knap kopwerk. De teller wijst steeds rond de 42/43. Ook nu worden we bijgehaald. Door een stelletje vlakkelandsstoempers. Mannetjes van oa TEAM GAUL! Op het ozo vervelende en weer eens hobbelige asfalt richting Champagney moet ik afhaken. Tis warm. Geen gekke dingen doen dus. Niet met het hart, maar met het hoofd rijden... Het gaat me steeds beter af.

Voor mijn gevoel is de finish al aardig in zicht. Een bord met "Arrivée 25 km" smoort die ijdele hoop. Het komt hard aan. Een welgemikte mokerslag is het. Net als de gigantische klapband van een mannetje vlak voor me.... Champagney! Mijn geplande Waterloo. Er ligt zelfs op uitnodigende wijze een tijdregistratiemat naast de ravitaillering aldaar.... "Voor mij?" vraag ik me bijna hardop af... Uit ballorigheid graai ik wat bekertjes met groen vocht van tafel. Slemp ze naar binnen. Handje vijgen kieper ik er ook maar in..... En dan...? Dan komt het... Surprise!!!Voor ik er erg in heb zit ik weer op de fiets. Niks geen opgeven...

Een groepje, ik gooi een lijntje uit en kan zowaar weer mee. Totdat Martijn langskomt. Helemaal plat met de neus op het stuur. Met in zijn wiel een paar man. De 2e overname van Martijn en ik ben gezien. SHIT! Solo ga ik mijn ondergang tegemoet. Die overtuiging staat voor mij vast. "Hoe kom ik daar boven?" Stel dat ik moet afstappen? Tzal toch niet. Stel dat iemand DAT ziet? NEE! Het zal er om spannen. Haal ik nog GOUD? Jongehonden-GOUD wel te verstaan. Voor minder doet een MIKKER het niet... Toch?

Kees is inmiddels al binnen lijkt me. De bordjes met stijgingspercentages kunnen me gestolen worden. Die van voormalige winnaars daarentegen vind ik wel weer leuk. De snelle man van GAUL! hangt over zijn fiets. Het hoofd diep gebogen over zijn fiets. Even flitst het door mijn hoofd om een foto te maken... Zal vast veel geld op kunnen leveren....Ik beheers me. Een paar honderd meter verder. Meneer in blauwzwart TACX-tenue. Net als GAUL!-mannetje. Te voet. Weer iets verder. Mannetje die me ergens heel parmantig en bijna triomfantelijk voorbijreed in de 2e of 3e klim. Zit nu in de kant...

Nog steeds fiets ik. De teller zakt soms naar de 8 km per uur. Moet niet gekker worden. Heeft niets met wielrennen van doen. Dit is bijna een zielige vertoning. Wielrennen is snelheid! Toch komt de finish in zicht. De eindtijd blijkt 7.51.50 Ruim een uur over voor GOUD in de hoogste categorie. Gelijk met de Steven-Rooks-bolletjestrui kom ik over de streep. Ik mag voor. Respect voor deze wat oudere Categorie-F-man... Met slechte benen, niet forceren en op steadystate uitgereden.

Dan is het zoeken geblazen naar Kees. Nergens te vinden. Tot ik een CEFAR-hutje zie en daar een blik in werp en ja hoor... daar ligt ie...big smile en trillende benen. De stroomstootjes masseren zijn benen. Ik mag na hem. Kees reed weer ijzersterk. In 7.24 was ie binnen. Petje af voor hoor. Verlies ik effe 20 minuten in de laatste 45 km op Die Keesse aus Holland en is er nog veel werk te verzetten om een beter figuur te slaan in de Ötzi...

Dan maar colaatje drinken, pasta schuiven en appelmoes slurpen. Marius van Zwienen, een wekelijkse aanhaker bij DE-MIK-op-den-diek, is net gefinished. "Hoe ging ie, Marius?" "Nou, niet zo... pijntje hier en daar...". Dat betekent: Niets aan de hand. Marius heeft altijd wel iets wat niet meezit... Tussendoor podiumfoto's en wat sfeerfoto's maken. Daar is Emile. Het uur is eraf! Proficiat! Naar beneden. Naar de auto in Champagney. Dan blijkt dat ik geluk gehad heb. Voorband staat lek. Geen klapband ofzo, maar gewoon een klein gaatje... Met hulp(bedankt jongens voor het gebruik van de hogedrukpomp) van wat vriendelijke Belgen wordt er een nieuwe omgelegd. Dag "meisjes". Het was leuk. Nou ja leuk, voor eens en nooit weer.... Of heb ik dat wel eens meer gezegd?

Onderweg in de afdaling zie ik weer een bekende... In de berm, praktisch onderaan op La Planche des Belles Filles.... Daar zit ie weer. Net als bij TBT aan de voet van La Redoute... De penningmeester van GRTC Excelsior. In het bekende BIK-shirt. In de Lotus-houding. Naast zijn fiets. Voorovergebogen...

Zijn "kasboek" aan het bijwerken?

De complete uitslag staat al elders op de blog. Michel Snel wint L3B.
Een MY-Tracks-registratie van deze cyclo kunt u hier vinden:

>HIER