Wielerplaza.nl

Het is al eerder gemeld: Druk, druk, druk en nog eens druk... werken, werken en nog eens werken. De wereld is een gekkenhuis en vanuit een bepaald perspectief gezien jammer dat ik de afgelopen maanden op het hoofdkantoor daarvan werkte... Geen tijd om er tussenuit te knijpen.
Geen fiets aangeraakt, laat staan een racefiets... Wel veel stressvoer en stressdrank genuttigd... kortom: Sjors is weer flink meer Sjors geworden. Dat is wat anders dan de euro, waarover gezegd wordt dat ie steeds minder gewicht in de schaal legt. Wat de euro er in percentage op achteruit gegaan is, dat ben ik er op vooruit gegaan. Rond de Kerst en Oud en Nieuw wordt het voelbaar te gortig. Broeken gaan niet meer dicht en knopen springen van de overhemden... Het tweede jaar op rij dat ik me heb laten gaan. DOch er is slechts 1 remedie en dat is minder eten en meer bewegen. Beiden erg moeilijk. "Dr Frank komt er niet meer in" zegt moeders de vrouw. "Niet meer snaaien en geen alcohol meer" klinkt het ferm. De aanzet met minder eten is gezet, maar het op gang trekken met meer bewegen is een moeilijke...
Ik krijg een paar trappen onder m'n hol en nog wat korte zinnen: "Niet zeuren, gaan"... "je moet nu eenmaal door die zure appel heen"...'

Vorige week zaterdag na lange tijd weer mijn TEAM Ötztal wielerkleding aangetrokken en me op de Gios gehesen. Ik word uitgezwaaid. 55 km verder en dik 2 uur later strompel ik de tuin in en de trainster staat me al op te wachten. Een grijns... van oor tot oor.... "Viel zeker wel tegen jochie?"... Ja! Dat viel bar tegen. Stevige wind mee heen, maar nog stevigere wind tegen terug. Moe, maar wel voldaan. Echter over die zure appel... daar ben ik het niet met "moeders" eens. Toen niet en nu, na 9 dagen en een paar honderd kilometer verder, nog niet... Waarom? Omdat het gewoon niet één zure appel is, maar een vrachtwagen vol! Hoe dat komt? Daar is een spreuk voor:

Wie zure appelen vaart, zal ook zure appelen eten...