Wielerplaza.nl

Zure appels...

2012-01-15T19:26:00.003+01:00

Het is al eerder gemeld: Druk, druk, druk en nog eens druk... werken, werken en nog eens werken. De wereld is een gekkenhuis en vanuit een bepaald perspectief gezien jammer dat ik de afgelopen maanden op het hoofdkantoor daarvan werkte... Geen tijd om er tussenuit te knijpen.
Geen fiets aangeraakt, laat staan een racefiets... Wel veel stressvoer en stressdrank genuttigd... kortom: Sjors is weer flink meer Sjors geworden. Dat is wat anders dan de euro, waarover gezegd wordt dat ie steeds minder gewicht in de schaal legt. Wat de euro er in percentage op achteruit gegaan is, dat ben ik er op vooruit gegaan. Rond de Kerst en Oud en Nieuw wordt het voelbaar te gortig. Broeken gaan niet meer dicht en knopen springen van de overhemden... Het tweede jaar op rij dat ik me heb laten gaan. DOch er is slechts 1 remedie en dat is minder eten en meer bewegen. Beiden erg moeilijk. "Dr Frank komt er niet meer in" zegt moeders de vrouw. "Niet meer snaaien en geen alcohol meer" klinkt het ferm. De aanzet met minder eten is gezet, maar het op gang trekken met meer bewegen is een moeilijke...
Ik krijg een paar trappen onder m'n hol en nog wat korte zinnen: "Niet zeuren, gaan"... "je moet nu eenmaal door die zure appel heen"...'

Vorige week zaterdag na lange tijd weer mijn TEAM Ötztal wielerkleding aangetrokken en me op de Gios gehesen. Ik word uitgezwaaid. 55 km verder en dik 2 uur later strompel ik de tuin in en de trainster staat me al op te wachten. Een grijns... van oor tot oor.... "Viel zeker wel tegen jochie?"... Ja! Dat viel bar tegen. Stevige wind mee heen, maar nog stevigere wind tegen terug. Moe, maar wel voldaan. Echter over die zure appel... daar ben ik het niet met "moeders" eens. Toen niet en nu, na 9 dagen en een paar honderd kilometer verder, nog niet... Waarom? Omdat het gewoon niet één zure appel is, maar een vrachtwagen vol! Hoe dat komt? Daar is een spreuk voor:

Wie zure appelen vaart, zal ook zure appelen eten...

Nooit meer een La Marmotte

2011-11-17T13:42:00.001+01:00

Nu ik toch bezig ben met het surfen door de oude doos:

Nooit meer een La Marmotte.

Na een superweekje in het ozo fraae Val Badia gebivakkeerd te hebben, op maandag de oversteek gemaakt van de Dolomieten naar de Franse Alpen rond Bourg dÓisans. Geen pretje. Behoorlijk ziek achter het stuur gestapt en dat zou de gehele dag niet meer verbeteren. Toch vroeg op pad gegaan(04.30u) en al na 3 kilometer in Colfosco, pal voor de deur van Hotel Sport onder de skibrug. moet de bus al aan de kant. Nee, niet om te pissen of andersoortige sanitaire stop…. “Aan de kant” duidt de Carabinieri met zijn spiegeleitje in de hand aan. Geschrokken en verbaasd volg ik zijn opdracht op. “Schumacher”…. Of i.d. krijg ik te horen. “Formula uno”…komt er achteraan als ik hem nog verbaasder aankijk. “Drivers-license” gaat het nu nog internationaler. O, jee….Ik kijk mijn eega aan en zij antwoordt heel simpel. “Coolbox”. Natuurlijk. Stom van me. De plek voor een rijbewijs op reis. Trillend en gedwee spring ik uit de bus en open de achterdeur. Op de voet gevolgd door de 3 Carabinieri. Ze zien de racefietsen en ik begin over de Maratona. Een korte blik op mijn rijbewijs en een vriendelijk ”Auf wiedersehen” hoor ik. De Gardena toch maar wat rustiger genomen. Wel moeilijk om die 165 pk in bedwang te houden. De reis gaat verder voorspoedig. Niet via Milaan naar Torino maar onderlangs is ons geadviseerd en dat rijdt inderdaad fantastisch. Ook de warme broodjes proschiuto onderweg in Piemonte waren zalig. Italie gaat over in Frankrijk. Bovenop de Montgenevre komt de wanstaltigheid van de Franse wintersportplaatsen hard aan. De bouwput aldaar belooft weinig goeds. Er wordt hevig gemorreld aan de schoonheid van de Franse bergreuzen. Rond half twee zijn we op camping La Piscine. En Sjors is volkomen naar de kloten. Ziek. Tent opzetten, met hulp van vrienden, lukt nog net. Maar een luchtbed oppompen zonder afsluitdop is als water naar de zee dragen. Godv… “Maakt niet uit, joh” hoor ik nog roepen. “Kopen we toch een nieuwe in de Casino hier”. Zal wel. Ondertussen is het het gezelschap duidelijk dat ik m’n dag niet heb. Een ex-Mikker komt langs en ook daar even geen tijd voor. Hij begrjjpt dat een tent opzetten in de bloedhitte geen sinecure is. En ook geen keuze. De lucht betrekt. Er lijkt onweer op komst. Ze gaan boodschappen doen en ik… ik mag even uitrusten op zo’n dun matje. Lekker. Net als ik eindelijk even mijn ogen dicht kan doen, staan Danielle en Bert voor de tent. Komen even langs. Maar ik heb geen puf om op te staan. Liggend op mijn luxe matje kletsen we wat.. De boodschappenservice levert inmiddels een nieuw luchtbed en jawel hoor bij thuiskomst 7 dagen later vinden we, zoals altijd, de afsluitdop van het oude luchtbed. Dat terzijde. Een lekkere maaltijd, een douche en vlug slapen. Morgen gezond weer op.

Inderdaad. De volgende ochtend, de dag van de geplande Marmotton, met de tsjilpende vogels als wekker vroeg op en wonderbaarlijk…. Ook nog fit. Naar de bakker. Lekker Frans brood. Pain au Cerial. Wat croissantjes en voor bij de koffie ook wat Pain au Chocolat. De dag begint met een heerlijk zonnetje. Vers geperst sinaasappelsap. Even het vrouwtje met een lekker ontbijt verwennen. Tegen negenen zit ik klaar voor een rondje Marmotton. Bert zal zo wel komen.Net als vorig jaar. Maar de tijd verstrijkt en rond 10 uur krijg ik het gevoel “vergeten” te zijn. Dan maar alleen op pad. Het is al warm en voor de Marmotton NU te laat. Dan maar even heen en weer naar de Glandon. Op de klim word ik gehinderd. Zo’n stinkbusje moet even zijn renner helpen. Helm aannemen. Ik moet in de remmen en roep iets van “wegwezen met die stinkbus”. Het is Ancher die zijn pupil(len) richting top Glandon aan het loodsen is. Ze doen de Marmotte als parkoersverkenning in 2 dagen. Overnachten in Valloire. Wel een klein ploegje. Amper 10 man. Bij de afslag naar de Glandon maken we even nader kennis. Ook Lars Rietveld op de top. Das een van de tempobeulen bij DEWIT. Daar haak ik wekelijks mijn karretje bij aan voor de nodige snelle en harde kilometers. We drinken een bak koffie en proberen een plaatsje op het terras te bemachtigen. Lukt niet. Zelfs lege stoelen blijken steeds bezet. De vriendelijkheid van de Maratonners in Val Gardena in schril contrast met de boerenhufterigheid van de Hollandse Marmotters ten voeten uit. Dan maar gauw weer terug naar de camping. Wel via Villard Reculas, waar ik en passant ook een tafeltje voor vier reserveer voor een diner op grote hoogte die avond. Lekker zwemmen die middag en een biertje gaat er ook wel in. Morgen de Prix des Grandes Rousses.

Morgen wordt vandaag en de motivatie is minimaal. Inschrijven en starten gaat op de automatische piloot. Zit geen enkel gevoel bij. Oege en Bert begroeten elkaar. Een handje. Oege kijkt me aan. Handje kan er geen twee keer vanaf. Een babbeltje met Arno Smit. Start.09.11.05. “Huh” denk ik. Die Arno gaat goed. Ook Lennart Harreveld(zoon van Harfoto). Vorig jaar waren we redelijk aan elkaar gewaagd en ook vandaaq weinig verschil. Zoals later zal blijken. Op 1 of andere manier begint het toch wat beter te draaien. Arno wordt opgeraapt en op honderd meter voor me zie ik een bekend wielrenster rijden. Longo. En dat blijft zo tot aan de finish. Op de steilere stukken loop ik in en op de wat makkelijkere stukken neemt zij afstand me. Zal wel. De moraal is nog steeds ver te zoeken. Vorig jaar kwamen de toppers al weer de Alp af suizen toen bocht 3 door mij bereikt werd. Nu was ik al bij bocht 2 en nog steeds geen “kop van de wedstrijd”” gehoord of gezien. Rijden ze dan zo langzaam voorin of rij ik zo hard? Achteraf blijkt dat ik in 42 minuten bij bocht 2 was. Niet slecht. Villard Reculas wordt samen met zoon-Harfoto genomen. In de afdaling moet ik laten lopen. Hoewel ik de afdaling inmiddels goed ken daal ik met veel reserve. Vaujany is en blijft altijd flink buffelen. Eindtijd 1.57 en een stuk sneller dan vorig jaar. Maar weinig plezier aan gehad. Het leukste was nog de terugtocht naar Bourg. Samen met Longo en een paar Fransen. Lekker gekletst en toch steeds 40-plus vanaf het stuwmeer. Aardig wijf die Longo.

Donderdag verregend waarschijnlijk en we hebben het plan gemaakt om met de lijnbus van 09.35 naar de Alp te gaan. Startbewijzen ophalen. Echter. De busdienst weigert dienst en dan maar met de DEMIK-bus. Eenmaal boven blijkt dat de startnummers pas om 16.00u afgehaald kunnen worden. Godv…. Wat een schijtzooi. Het Marmotte–enthousiasme daalt nu tot NUL. Boven schjint even de zon. Toch hebben we er geen vertrouwen in dat dat voor lang zal zijn. Het wordt inderdaad een regendag. Met zijn allen op naar Briancon. In de DEMIK-bus. Die rijdt altijd. Daar waar Briancon om bekend staat is vandaag niet waar. Ook daar regen ipv zonneschijn. We lunchen, plunderen wat winkels, schuilen voor wat hoosbuien en linea recta weer naar “huis”. Weer de ALP op en dit keer weer met startnummers naar beneden. “Nooit meer een La Marmotte” neem ik me voor. Die avond komt Eric(de ex-Mikker) langs. Heeft gebak bij en houdt een peptalk. Hij voelt perfect aan dat ik dat nodig heb. De progressie in het klimmen stemt me tevreden, maar die winst weer verloren zien gaan in de afdaling maakt dat ik ernstig overweeg om dit jaar als mijn laatste cyclo-jaar te gaan bestempelen. Eric vind dat besluit zonde, maar ik ben daar stellig in. Toen zeker en nu? Ik weet het nog niet. Ik twijfel. We spreken af om morgen even een stukje samen los te gaan rijden. Er v;oeit voldoende wijn en de hele dag flink eten levert een volle maag op en met een volle pens je bed in duiken is niet goed. Zeker als ook die LM zwaar op de maag drukt. Rond 4 uur in de ochtend is mijn dieptepunt aanstaande. Het rommelt. Nee niet buiten, maar in mijn maag. De tent is al enige tijd gevuld met “winderigheid”. Opstaan en gauw naar het toilet. Tis donker en ik kan mijn slippers niet vinden. Al bukkende zoek ik die dingen. Bukkende…. Altijd gevaarlijk in die situatie…. Ik besef het gevaar…. Haast is geboden…. Dan maar mijn bergschoenen gauw aangeschoten. Veters los. Oei….De eerste rampsignalen….. Eigenlijk moet ik rennen….Maar ook dat is erg gevaarlijk…. Rits open(van de tent)…en gauw…. Tis maar 25 meter…. Het licht flitst vanzelf aan in het toiletgebouw. Das mooi…Hurken en gaan ….. De pyjamabroek geeft aan dat er toch al wat bruine voorbodes te vroeg van start gegaan zijn. Maar met een hele rol onder de oksels kom ik toch een aardig eind. Zucht…. Klaar… Te vroeg gejuicht? Ja! Ik trek de pyjamabroek weer hoog op en voel iets vreemds ter hoogte van de rechterkuit. Nee he….ja dus… Ik eindig dus in mijn blote kont ergens bij de afwasbakken. Gelukkig is het nacht en slaapt kennelijk de gehele camping. Tevreden over mijn schoonmaakwerk duik ik weer de tent in. En wil aan mijn wederhelft deze toch wel curieuze ervaring even kwijt…. Echter na 3 woorden “Corrie weet je”… word ik al onderbroken…. “Sjors, jeemig wat breng jij een smerige takkenlucht met je mee….Waar kom jij vandaan , wat is er gebeurd? Eruit!!!” Het is duidelijk. Een vervolgschoonmaaksessie met zeep is noodzakelijk en pas na grondige inspectie mag ik de slaapcabine weer betreden….

De vrijdag is daarna als alle vrijdagen voor La Marmotte. Met dat verschil dat ik alles al ruim voor de middag klaar heb. Zelfs even nieuwe carbon bidonhouders gehaald bij Cycles et Sports. Bidons,kleding en fiets. Alles is nu op en top. Een relaxed rondje met Eric naar La Danchere. Lekkere capuccino bij Gite Le Lauvitel. De serene rust daar, in het voorportaal van het Parc des Ecrins, is onvoorstelbaar. Terug naar de camping. Laatste hand aan de ravitailleringtasjes. Op Glandon via Harfoto en op de Galibier een Mikker die alleen de Grimpee wil rijden. Ja, die zijn er ook. Negen uur naar bed. In mijn blote gat, natuurlijk.

Zaterdag 8 juli. La Marmotte. Zes uur. Opstaan. Wassen. 2 Borden Brinta oppeuzelen. En dan pakkie-1(het mooi weer pakkie) aanschieten. Half zeven Bert en Danielle arriveren bij de tent. Koffie en dan naar de start. Langs de weg zien we Negrini staan. Die is er dus ook weer bij. ….tegen zeven uur schuiven we het 1e startvak in. Gezellig. Lars, Arno, Bert. Het valt op dat er strenger dan andere jaren gelet wordt op smokkelaars die stiekum het 1e vak in willen piepen. Er worden zelfs mensen uit het vak verwijderd. Een minuutje stilte. Pang. Bij La Paute staat de familie te zwaaien en ik gooi mijn dunne bodywarmer af. De benen voelen direct goed aan. Dat scheelt. Van echte motivatie nog geen spoor te bekennen. Links van de weg baan ik me een weg naar voren. Rochetaillee. Sjorssie schuift naar de eerste rijen door en bij het binnenrijden van Allemont wederom mijn moment van glorie. Demarrage en als eerste begin ik aan de klim naar het stuwmeer van La Freney om alras opgeslokt te worden in de buik van het peloton. Maakt niet uit. Arno en Niek(beiden bekenden uit vorige MdD en/ LM versies) komen voorbij. Maar… de benen voelen nog steeds goed. Geen paniek. Ik rijd vooral MIJN tempo. De eerste opsteker zal snel volgen. Arno bekoopt zijn snelle start en ook Niek wordt voorbijgereden. Een “Jan van Arckel”-pakkie doemt voor me op. Michael Muusse. Een wannabee-Mikker. Een tikje op de rug en ook hij is gezien. Kermt iets over buikpijn. Hij geeft niet veel later op. Het veld wordt dunner en dunner. Zowel letterlijk als figuurlijk. In een groepje voor me zie ik Lars Rietveld rijden. Aan het elastiek. Kan de verleiding weerstaan en blijf eigen tempo rijden. Photo Breton: 8.49 op slechts 9 minuten van de kopgroep. De bidonwissel gaat redelijk vlot. Ze hadden me nog niet verwacht. Tasje stond nog dicht in de auto. Niet optimaal. Maakt uiteindelijk niks uit. De afdaling van de Glandon is een drama. Al heel snel komt Niek voorbij denderen. Motoren komen omhoog. Auto’s op het parcours. Ook dalend. Te weinig lef om die te passeren. Onderaan de afdaling verlies ik ook nog eens mijn grote bidon met Born-dorstlesser bij verkeersdrempel nummer 1. Godv…. Ik droomde van met een mooi groepje naar de Telegraphe te rijden, maar helaas. Een paar kilometer in volle jacht om aan te kunnen pikken bij 4 a 5 man. Fransen. Net als ik aan wil pikken verliest een van hun een jasje en hij bedankt me later voor het seintje. Hij bleek “de motor” van dat groepje en haakte later met nog wat lui weer aan. Zuinig rijden. Zeker met 1 klein bidonnetje voeding. 10.01 De Telegraphe. Jezus. Al zo laat. De moed zakt me zowat in de schoenen. De Telegraphe gaat voor geen meter. Water. Een volger(soms is het handig dat ze er zijn) reikt me na een paar keer vragen(of was het smeken?) een bidon met water aan. Ik word deze keer ook naar het einde van de Telegraphe toe steeds ingehaald. Maar bij Valloire lijkt het tij te keren. Waarom? Geen flauw idee. Of was het de bidon water? Op de Galibier hervind ik me en kan alles en iedereen flink pijn doen. Ook de Belg in Discovery Channel outfit. Compleet met geel armbandje. Maakt wat misbaar over mijn rijden. Welke niet de zijne is. Namelijk op constant vermogen in plaats van constante snelheid. De groep dunt uit. Ook de Belg in de nationale kleuren haakt af bij Plan Lachat. Heeft al heel wat top neo-elite wedstrijden gereden, maar verzekert mij dat La Marmotte heel andere koek is. Veel zwaarder. Veel zwaarder dan de Tryptique Ardennais. Beweert hij. “das nie zomaar een toerritje, meneerke…. maar La Marmotte meneer…ik zeg het u he….is veul zwaarder..” Velen die me op de Telegraphe voorbij kwamen staan nu geparkeerd. Slechts 1 keer word ik nog ingehaald op de klim van de Galibier. Een student van de Domrenners. Joris van Berkel. In het voorbij gaan roept ie dat ie precies op schema ligt. Tijdens 1 van de woensdagavond-trainingen had hij gezegd dat ie voor 7.00u ging. Dat lijkt te gaan lukken. Vlak voor de top hoor ik Jarek. 12.20u. “Kop op” ….Ik roep: “1 grote bidon en wat gelletjes”. De grote bidon wordt aangereikt. De gelletjes… vergeten….gauw naar de tas en de Born-gelletjes schuiven iets later in mijn shirt naar binnen. De afdaling van de Galibier gaat helemaal niet slecht. Kan nog beter, maar zeker geen drama. “Discovery Channel” suist voorbij. De wind wordt een fikse tegenstander merk ik. De Lautaret af wordt buffelen. Tot aan La Grave, klein bergdorpje met slecht asfalt maar het mooiste uitzicht op de LaMije gletsjer, is het eenzaam achtervolgen geblazen op een groepje van een man of zes. Afzien en even overweeg ik om de achtervolging te staken en een groepje van achter op te wachten. Dan lijkt de groep wat stil te vallen en in een ultieme krachtsinspanning haak ik mijn wagonnetje toch nog aan. In de klimmetjes die volgen kan ik aardig herstellen. Eten en drinken. Alles moet op voor Bourg. Hoe dichter we de ALP naderen hoe lager het tempo. Niemand wil meer werken. In de laatste kilometer voor de klim zet ik me maar op kop. Dan kan ik goed zien waar mijn lieve vrouwtje en nicht Miranda(en kleine Tommeke) staan en kan ik wat balast afgooien. Bij bocht 21 zou Martin staan en hij staat er. “Hollend op klompen en alles wat ie in de aanbieding had aan drinken en eten noemt ie op”. Ik kies een Red Bull. Martin zat vast stuk na die inspanning. Ik ook overigens. De ALP is dit jaar een regelrechte ramp. Niks van een zegetocht. Harken, harken en nog eens harken. Ik voel een verbetering van mijn PR nu definitief als sneeuw voor de zon verdwijnen. Rond 13.25 aan de voet bood nog beperkte mogelijkheden, maar dan moet je nog wel wat extra’s in huis hebben om binnen de 7.21 te kunnen finishen. De finish voelt als een verlossing. Gesloopt door de afdaling van de Lautaret en vakkundig afgemaakt door DE ALP. Mijn eindtijd valt ietsie tegen. 7.24. 10e in mijn categorie. Soit….. Gauw wat eten en drinken. In de vreettent zit “Discovery Channel”(Gino?). Op een stoeltje. Met een grijns en een bordje pasta. “Zien eten, doet eten” zegt men wel eens. Nou…. De pasta was niet te vreten. Nog even wat gebabbeld met Lars, en Bert die 3e geworden is. . Een nogal teleurgesteld is in de organisatie. Een teleurstelling die ik om andere reden ook had. Het was namelijk de 25e editie……Heeft iemand daar iets van gemerkt? Ik niet en dat kenmerkt wellicht het euroteken in de ogen van Sportcommunication. Geen ziel en geen beleving. Triest. Zeker voor een “instituut” als “La Marmotte”. Ook triest de ongelukken op de Glandon en Lautaret. De gendarmerie die in moet grijpen. Dol geworden fietsers die hun streeftijd in rook zien opgaan. Een seingeefster oa is door een fietser het ravijn ingereden. Hoewel de Glandon m.i. per definitie een gevaarlijke afdaling is, zijn het de deelnemers die het echt gevaarlijk maken. De Dauphiné meldt de volgende dag een valpartij met 3 renners. Een Nederlander, een Deen en een Fransman. Geen doden e.d. Op maandagochtend staat nog steeds de auto van een Zwitser eenzaam op de vluchtstrook. Vlak voor de afslag naar Alp d’Huez. Vol met wielerzooi….. En zijn baasje? Gestart in La Marmotte? En nog steeds niet teruggekeerd? Of geboekt in het speciale Sportcommunication-hotel “DE DOOFPOT”? Terug naar mijn Marmotte: Geen diploma opgehaald en naar beneden. In de afdaling zie ik wat “bekenden”. Ook Arno. Heeft een slechte dag, maar rijdt wel gewoon uit. Karakter. Dan naar la piscine. Die middag maakt La Marmotte toch nog leuk. Met zijn allen zonnebaden, biertje en een Italiaanse die haar bedje steeds dichter tegen dat van mij aanschurkt. Haar man zit nog op de ALP….. En ja. Ze hoorde mij iets over Negrini zeggen en ja toen met hulp van wat biertjes vlotte het Italiaans steeds beter. Tegen zessen was het over. Adriano maakte het “ik kan er niet in, waar is de sleutel-mis(ge)baar” en Turijnse Sophia beende snel naar huis. Ciao. Heupwiegend verdween ze uit mijn zicht.

De Grimpee op zondag laten schieten. Lekker om 07.00u met Martin vertrokken voor een prachtige bergwandeling van 4 ½ uur naar Lac de Lauvitel. Het zien van de vele bergmarmotten was de beloning voor deze keuze en een mooi verjaardagscadeau aan mezelf. Patrick belt nog. Of we woensdag a.s. present kunnen zijn. Laura is de 45.000e inwoner van Houten en dat wordt met fanfare, cadeau’s en een bezoekje van de burgemeester van Houten gevierd. Italie wint het van Frankrijk.

Maandag, dit jaar de dag van “L’étape du Tour” waarop 8500 deelnemers WEL over een volledig verkeersvrij parcours(Gap-Isoard,Briancon,Lautaret-Alp d’Huez) hun “Jour de Gloire” mogen beleven, sjeezen we naar huis en komt er een einde aan 2 ½ week (fiets)vakantie. Dan maar geen paar dagen nasudderen in de Franse zon en zo zitten we woensdagavond aan de Kinderchampagne……

Een welgemeend “AU REVOIR” kan er deze keer niet meer vanaf.

Foto’s:
www.photobreton.com of www.griffephoto.com of www.harfoto.nl

La Marmotte - SUPERGOUD

2011-11-17T13:21:00.002+01:00

Op verzoek eentje uit de oude doos!!!

La Marmotte 2005, SUPERGOUD

Om direct met de deur in huis te vallen en dank te zeggen aan Corrie, mijn vrouw, die aan de basis stond van mijn, qua eindtijd, succesvolste Marmotte; Immers, ons plannetje voor onze zomervakantie was, zo rond Kerst gemaakt, om na de Maratona dles Dolomiti(MdD) een dikke week met haar MX-vijfje door Italie te gaan rondkarren. En ergo, dit jaar geen Marmotte…. Doch het kan verkeren… Het weer is veranderlijk en zo ook mijn ega. Half april begint het te kriebelen bij haar en ze twijfelt aan het “leuke” van een weekje rondtoeren en iedere dag weer een hotelletje of i.d. zoeken en plots komt het op een doordeweekse avond tijdens het eten ter tafel: “Sjors, zullen we dat weekje toeren in Italie maar laten schieten en lekker naar die camping in Frankrijk gaan?” …….. Die camping, La Piscine, ligt dus aan de voet van DE ALP! Ik probeer er nog onder uit te komen. “Ja, das lekker….., moeten we weer een huurbus regelen etc….. wel weer een heel gedoe” … “ja, is haar simpele antwoord””….. ”Ik wil het wel graag zo” … Ik geef me gewonnen en plannen zijn er ook om gaandeweg bijgesteld te kunnen worden. Zo geschiedde. Een verwijzing naar “de kat op het spek binden” en het was duidelijk dat ik dan ook maar La Marmotte mee zou pakken. Als we er toch zijn. De diepere achtergrond voor haar keuze voor La Piscine, werd me pas later duidelijk, Dat lag echter in een oerinstinct. Het moedergevoel. Ze wilde ook heel graag in de buurt zijn van onze dochter Danielle , die het rond juni/juli zeker wat extra moederlijke steun zou kunnen gebruiken. De mooiste beweegreden.

Ons zomertripje wordt een heuse onderneming. De reis naar La Marmotte begint nu eens niet in Lekkerkerk, maar in Corvara. Op zondag vertrekken we direct na afloop van de MdD. Aangezien we genoeg ruimte hebben in onze bestelbus hebben we ook een lifter, Ivar, mee van Italie naar Frankrijk. Via een forumvraag hebben we hem de kans geboden om met ons mee te rijden. Ons vertrek was gepland rond 15.30-16.00u. Danielle en Bert zouden ook gelijk met ons oprijden. Naar Turijn. Waar we een overnachting geboekt hadden in een Holiday Inn hotel. Mijn 3e plek in de MdD(categorie F) leverde uiteindelijk geen probleem op. De Italianen huldigden alleen de nummers 1. Aan de ene kant was dat jammer, maar we konden nu wel op tijd vertrekken. Op naar Torino. Slechts 480 km verderop.
Alleen autobaan vanaf Bolzano. Het zou een memorabele verplaatsing worden. Files, vele tolpoortjes, een behoorlijke hitte, een korte “maaltijd” op een parking, vele wegopbrekingen/versmallingen zorgden ervoor dat we pas tegen 22.30u Turijn zagen verschijnen. Nog 10 minuutjes. Ivar heeft dan allang het stuur overgenomen. Kaartlezen is aan mij niet meer besteed en ik stuur hem te vroeg de stad, of liever het bos, in….. Turijn is, mede door de nakende Winterspelen aldaar, volledig op de schop genomen. En een routekaartje vanaf Internet geplukt helpt niet. Goede raad is duur en een “ digitale Carin” ook…Zit niet in de huurbus… Al gauw zien we het nutteloze van ons zoeken, als een kip zonder kop,in. DE NACHT van TURIJN is begonnen. Verrmoeidheid maakt dat ik geeneens in de gaten heb dat ik de juiste weg aan het vragen ben, midden in de tippelzone van Turijn. “Ik zoek hotel zus en zo” in zeer gebrekkig Italiaans…. Verbaasde blikken…. De “sinistra’s en adestra’s” vliegen me om de oren. Op goed geluk gaan we verder…. 23.00u en nog steeds 25 graden. Het wordt steeds warmer in de bus. Lijkt het. Bert en Danielle volgen ons op de voet. Bij een pizzeria stoppen we maar weer eens en bij de eerste de beste tafel gooi ik mijn al vele malen gestelde vraag erbij. Twee kerels, dacht ik, zijn welwillend en wederom rolt er een heel scala aan sinistra’s etc over me heen. Een van de twee, het onvervalste Jos-Brink-type, ziet het radeloze in me en stelt zijn kameraad voor om ons met de auto te begeleiden…..Ze drinken het laatste restje bier op, rekenen af en plots racen we dwars door Turijn over pleintjes en door de smalste straatjes om ineens tot stilstand te komen in de Corsa Gaudenzi. Een brede straat waar ons hotel gevestigd is. We bedanken de Italiaanse “Jos en Frank” en beseffen welk geluk we gehad hebben.
Volgens een baliemedewerker kan de bestelbus prima in de hotelgarage. Het kan inderdaad. We hebben precies 1 cm over….. De bedden zijn heerlijk, het ontbijt op en top. Ondanks alles zijn we blij dat we nu nog maar 186 km te gaan hebben naar Bourg. Ivar blijkt een hele fijne reisgenoot en het is verfrissend om eens met iemand anders erbij op reis te zijn. Geen tel hebben we spijt gehad van ons lifter-rij-maar-mee-aanbod. De reis naar Bourg zou simpel zijn. Kan niet missen. Nou, ons lukt het toch om een afslag te missen….Op een stuk tolweg… Dom… maar ook hier lacht het “geluk” ons weer toe. Wegens wegwerkzaamheden wordt al het verkeer, heen en terug, over 1 autobaanhelft met slechts 1 rijbaan geleid. Om en om wordt het verkeer via verkeerslichten doorgestuurd….. We parkeren de bus op de strook bestemd voor “bouwverkeer” en zodra de auto’s in tegengestelde richting gepasseerd zijn keren we om en rijden we weer in de goede richting…. Het mag niet, maar het bespaarde veel ongemak…. Ondanks wat extra vertraging door het vele (vracht) verkeer, vanwege de blokkade van de Frejustunnel komen we redelijk op schema voorbij Briancon. De stad waar Gino Bartali een aantal keren zegevierend over de streep gekomen is. Op de Lautaret krijgen we van een Engelse mevrouw, die in de jaren ’50 een keer in Nederland geweest was, vele reisverhalen te horen. Opvallend was haar ad hoc kennis over haar reis door Nederland destijds. Beginjaren ’50…Deze 78-jarige dame wist zo uit de losse pols alle plaatsen te noemen op de juiste(LOGISCHE) volgorde, welke ze toen met haar man bezocht had. Met allerhande details. De telefoon van Ivar rinkelt. Zijn vrouw is ook onderweg naar Bourg, met zijn nieuwe motor achterin de auto, en is op een half uurtje van Bourg. Bijna gelijktijdig arriveren we bij La Piscine. Wat een planning….. Begroeten en weer afscheid nemen. Snel de tent opzetten. Er komt regen aan….
Is zo’n “reis” leuker dan rondtoeren door Toscane, vraag ik me meerder malen af? JA en NEE dringen om voorrang… Laten we het maar op “ANDERS” houden… Achteraf is het een pracht belevenis geweest!!!!

De week van LM is zoals altijd en onderhand al zovele malen, door zovele, over verhaald, dat er eigenlijk weinig meer aan toe te voegen is. Het Deja-vu in de verhalen begint zowat te vervelen.
We genieten samen van onze relatieve rust op de camping. Fons Moors probeert zelfs ons ontbijt op een zonnige morgen te verstoren, maar Fons begrijpt al snel dat we even saampjes willen zijn. Onze week staat vooral in het slagen van de medische behandeling die Danielle ondergaan heeft, vlak voor vertrek naar Italie. Het verdriet bij Danielle en Bert en uiteraard ook ons is dan ook groot als op woensdag blijkt dat eea mislukt is. In stilte, op Vaujany waar Bert juist winnend over de streep kwam in de Prix Des Rousses, zittend op een grote rots proberen ze de klap te verwerken. Tranen op Vaujany en ook tranen op La Piscine. Onder de party-tent. Fons komt nog eens langs en ook ene Mirjam, die alleen naar Bourg gekomen is, schuift regelmatig aan. Er wordt weinig over fietsen gepraat en vele fietsmaskers vallen af. We maken kennis met “mensen” in plaats van “fietsers”. Mijn 1e verslag over La Marmotte is dan ook geheel opgedragen aan Mirjam. Een bijzondere, krachtdadige vrouw.

Voor we eea goed en wel beseffen is het de 9e juli. Voor, Erik Smits, een ander Mikker, heb ik een laag nummer geregeld. Dat heeft hem waarschijnlijk zoveel rust verschaft, dat hij zich op deze dag weet te verslapen…. Half zeven wordt ie wakker….. En om 07.00u staan we in het 1e startvak. Bert, Erik en ik, We zien al snel dat DE ITALIANEN, Team Salieri Team Carimate en Team Sintesi Scott ook aan het vertrek staan. Echte coureurs. Net als David Fictoor. Van UW&TC DE Volharding…., maar dan net ietjes anders… Die David heeft meerdere malen, verbaal en op Internet, geroepen dat La Marmotte maar een toertochtje is en dat HIJ, als goed getraind elite-renner, makkelijk binnen een half uur van de winnaar zal finishen. Zelfs een weddenschap met als inzet 1000 EURO durfde ie aan. Na een weekje rondtoeren in de bergen was ie de weddenschap “VERGETEN”…. Het kan verkeren.

Met wat vertraging klinkt eindelijk het startschot. Met 1 voet in de pedaal over de mat en het peloton versnelt, terwijl ik nog steeds zit te tobben om ook schoennummer twee aan de pedaal vast te klikken. Eindelijk lukt het en kan ik me richten op “racen”. “Naar voren, naar voren….” Gonst het door mijn kop…. De wegverbreding naar La Paute biedt me de kans om flink op te schuiven en een paar kilometer verderop is de kop van het peloton bereikt. In een oogopslag zie ik ook onze David daar geposteerd. Het moment om hem uit te dagen. Op de fiets. Nu geen praatjes, maar daden… Ik demarreer en roep of ie mee komt…. David zwijgt en ik zet door. Er komen er nog 3 bij en zo rijden we richting stuwmeer. In de straten van Rochetaillee laat ik me weer inlopen. Einde “Show”…

De Glandon gaat soepel met een perfect georganiseerde prive-ravitaillering vlak voor de afslag naar de top. De vrouw van Ivar was zo vriendelijk om ook een bidonnetje voor mij mee naar boven te nemen. De afdaling gaat vlot en plots een groot drama voor me. Een noodlottige val zo zou later blijken. Met de schrik in de benen toch verder. Op dinsdag deze afdaling verkend en ook toen vond ik haar, net als nu, verraderlijk. Toch gaat het bijna mis. Ternauwernood weet ik een confrontatie met de vangrail te voorkomen. Op tijd met de linkervoet uit de pedaal en als een volleerd veldrijder het been ver naar links gegooid en ik blijf overeind…. Nog iets voorzichtiger dalen. Het dal gata in een grote groep. Dan weer volle bak 50 in het uur en dan valt het weer stil. Zo gaat dat tot aan de voet van de Telegraph. Tijdens de wapenstiltes gauw wat drinken en eten weg proppen. Ook de Telegraph gaat soepel, totdat de afdaling ingezet wordt. Regen…Nee…. Ja toch…Voorzichtigheid is troef. Het fietsgevoel van de gehele dag is onveranderd. Het draait lekker. Droog alweer. Een babbeltje zo hier en daar. De top komt al in zicht. Wel fris, maar niet echt koud. In de verte eem DEMIK-jack langs de kant. Wordt ook tijd. De bidons zijn zowat leeg. En zo ook mijn eigen “tankje”begint wat te haperen. Gauw een gelletje. Met nog 2 man, waarmee ik tijdens deze rit al eens een gesprekje had, komen we boven. Een 2e prive-ravitaillering zorgt voor 2 bomvolle bidons en het gaat in sneltreinvaart omlaag. Met drie man. Vanaf de Lautaret is het volle bak rijden. Er vallen steeds gaatjes en gaatjes worden gaten en die moeten direct gedicht worden. Anders zit je alleen. Op de 11. Wat “risico”. Toch groeit ons groepje aan tot een man of 15. Tis niet echt warm en veel drinken is niet nodig. Ik had me voorgenomen om het kopwerk aan anderen over te laten. Lukt niet. De voldoening is immer het grootst als je meegewerkt hebt. Toch? De ALP nadert… Voorbereidingen worden getroffen. Windstopper, mouwstukken in de aanslag en wat ander overbodig spul “liggen” als het ware op het stuur klaar om bij het zien van mijn vrouwtje aldaar, af te werpen. Geen onnodige ballast mee naar boven. De verse bidons die ze daar aan zou reiken zijn niet nodig en ik vlieg met een grote schreeuw…”HOI”….langs haar heen. Mijn spullen keurig aan haar voeten achterlatend. DE ALP wordt de ultieme zegetocht. Een flesje water wordt voor mijn neus weggegrist. “Dan niet” denk ik…. Onder euforische gevoelens gaan de laatste kilometers in. Arno, een kerel waarmee ik tijdens de Maratona dles Dolomiti ook al een stuk samen op gereden had op de passo Giau, rijdt ook nu nog steeds in mijn buurt. Ondanks zijn herhaalde pogingen om “de parkeerstand” te vinden. In de laatste bochten weet ik hem toch af te schudden en vlieg in volle vaart na 7u.20m en wat secondjes over de meet… . Een dik PR. Schoonzoon Bert is 2e geworden in ook een nieuwe PR. 5.59.58 Verslagen door Emanuelle Negrini. De slag verloren in de afdaling van de Glandon en de gebrekkige samenwerking in het dal daarna maakten de kloof onoverbrugbaar. Zijn rush naar de kop van de wedstrijd kwam net iets te kort. 6 van de 7 koplopers gingen er aan. Alleen Negrini bleef buiten schot. Het zij zo. Ploegmaat Erik Smits wist te finishen in een tijd van 7.42 en scoorde ook een vet PR.

Herfstsurprise: Zorg voor een goede accu!

2011-11-12T16:16:00.005+01:00

Pas kreeg ik een foto toegestuurd van Harry. De "voorzitter". Inmiddels met deeltijdpensioen. Maar als ie weer eens terug is in de Krimpnerwaard, dan is ie zelfs met een mobiele heggenschaar op menig onbegaanbaar pad te vinden en een baantje wegmaaiend voor een MTB-toertje voor de "tractor"rijders.

Dat ziet er dan herkenbaar uit. Dat hebben we jaren terug ook eens gedaan. Er zijn denk ik nog heel wat nieuwe stukken onverhard in de Krimpenerwaard waar je met een ATB kan rijden, waar ik nog zelden iemand heb gezien op een tweewieler.

Maar zondag zal ik met Bert en Patrick ook weer eens op de dijk zijn. Op de racefiets. De dijk bij Lekkerkerk is al grotendeels geasfalteerd, de bocht voor Lekkerkerk, vanuit Krimpen ad Lek ligt er maagdelijk schoon bij.

Voor de mannen met de racefiets: De dijk, vanaf Krimpen a/d Lek, is voorlopig de beste route naar de Viaanse brug. NB: Deze route is zeker ook geschikt voor rolstoelers en niet te vergeten...,scootmobielers!! Maar ook mountainbikers(waar hebben we bergen in Nederland?).... Die kunnen met een beetje inventiviteit vast het tempo van de betere wielrenner op een racefiets bijhouden of zelfs te kakken zetten....

Ja Harry: Het is goed mogelijk om met een ATB/MTB de boel op de dijk aan flarden te rijden. Ik vertel je een anekdote. Zelf meegemaakt. Recent nog! Je kent wel die momenten.... je denkt dat je lekker door zit te trappen. In dit geval dus... was ik op mijn GIOS racer op weg naar mijn werk. Met een licht oostenwindje en ik had er zin in. Teller ruim op de 35 per uur. Niks bijzonder, maar wel een lekker tempo. Genietend van de vroege ochtendzon en de koeien nog in de weide tussen Krimpen a/d Lek en Krimpen a/d Ijssel. Over de Tiendweg. Een serene rust. Het zoeven van de bandjes en wat gekwetter van vogels. Ja, die hoor je nog steeds. Ongelooflijk. Plots. Ruw verstoord door gerommel. Het blijken trekkerbanden die over het asfalt aan komen denderen. Van een tweewieler. Yep! Een ATB' er komt voorbij. Heeeee??? Dan denk jij natuurlijk aan een afgetraind mannetje die even alles uit de kast rijdt om die wielrenner te passeren om vervolgens rechts- of linksaf te slaan en daarna een uur moet uitpuffen... Niks van dat!!! Zit er een kerel op die ATB... Dikke jas aan. Spijkerbroek. Dikke wanten. Het was fris. OK. Vette pet op zijn knar. Veiligheidsbril van de Karwei op zijn neus. EN.... een versnelling draaiende, waar Hinault in zijn allerbeste tijd direct zere knieëen van gekregen zou hebben. Van verbazing stort ik in 1e instantie ineen. Hoe kan dat nou? Dat baasje, ja ik schatte hem bijna net zo oud/jong als ikzelf, kwam fluitend voorbij!! Tegen de 40 per uur. Tijd om op onderzoek uit te gaan... Vol in de achtervolging en eenmaal in zijn wiel begint een en ander te dagen. Er zit ook nog zo'n anti-goudrek achterop. Voor zijn brood. Maar... onder dat rek zit een dikke zwarte plakaat. "Zou dat een ......zijn " denk ik. En ik vraag het eens hoe dat nou kan...zo hard rijden... . Hij glimlacht en trots roept ie: "Tis een electrieke"... "De aandrijving zit in mijn voorwiel. De plakaat is de accu. Actieradius ongeveer 40 kilometer, "Ik werk in Berkel en Rodenrijs" "Daar gaat ie elke dag aan de oplader" "Werkt perfect" "Nooit moe" "Nooit een zweetdruppel".
Bij het verkeerslicht in Krimpen a/d IJssel praten we verder, terwijl ik me al zorgen maak om hem te kunnen volgen op de Algerabrug. Dat laatste lukt. Maar het doet pijn. Pijn in de benen. Met 35 per uur die brug op is straffe kost! Gelukkig.... over de brug gaat hij rechtsaf en ik linksaf...Kan ik toch nog uitpuffen voordat ik, flink bezweet, op mijn werk arriveer.

Moraal van het verhaal: "Fietsen kan je heel lang" "Tot op hoge leeftijd zelfs" Zolang "de accu", letterlijk of figuurlijk, maar energie-rijk is.

Kijk hier maar hoe je de boel aan flarden kan rijden...

Winterslaap...

2011-11-10T11:51:00.004+01:00

Eindelijk. Weer een berichtje op wielerplaza. Zijn we in winterslaap? Ja, min of meer. Door persoonlijke omstandigheden had ik niet veel "goesting" de afgelopen weken, maanden zelfs. Dat is allemaal achter de rug. De wonden zijn gelikt. Blik vooruit.

Ik ben ook vreemd gegaan de afgelopen maanden! Ik rijd nu op een Colnago.

Colnago Extreme Power, met Campagnolo en klassieke lage velgen.

Na jaaaaaaaaren Gios'en gereden te hebben... Waarom? Simpel. "Vroeger" was het een exclusief merk. Exclusief in typische kleurstelling. Typisch alsook "klassiek", tijlvol, Italiaanse klasse.

Sinds vorig jaar staan er op www.giostorino.nl slechts massaproductie frames. Met lelijke schreeuwerige designs, lelijke transfers (zie de huidige Carbonio...). Duidelijk een koerswijziging van zoonlief, nadat "il papà" zich op Azië richt met www.gios.it. Met zelfs afmontages van het merk en type "Shimano Tiagra"! Hoe erg!

Verder ben ik gisteren weer gestart met schaatsen. Ik haalde maandag de schaatsen "uit het vet" om ze te slijpen. Pasten ze niet in mijn slijpblok. WTF? Paste echt niet! Wat bleek? Ik reed letterlijk een scheve schaats. Ook een vorm van vreemdgaan?

Na de Reschensee (110 km natuurijstocht in Italië) in februari jl. heb ik de schaatsen opgeborgen. Krom blijkbaar.

Een telefoontje naat Van der Hoorn in Ter Aar resulteerde in een "Wat? Met PM ijzers op natuurijs? Ben je gek ofzo? Dat is alsof je gaat mountainbiken op een tijdritfiets!". U hoort het. Ben nog een beginneling. Maar ik heb meteen tweedehands special ijzers voor natuurijs meegenomen. Meteen lesje van Ben gehad hoe je ijzers te wisselen. Wat een prachtzaak en parchtmensen daar. Ooooh ja, de ijzers waren beide "bizar krom", maar Ben heeft ze vakkundig rechtgebogen!

Alp d'Huzes 2012 - TEAM NEDERLEK

2011-10-26T19:19:00.002+02:00

De kogel is door de kerk. In 2012 komt het er een keer van... Sjors en Bert gaan deelnemen aan Alp d'Huzes. Team Nederlek. Voor het goede doel. Normaal gesproken is het doel dan gesteld en de weg er naar toe al bekend. Maar... nu niet... het doel is van een heel andere orde. Niet sportief presteren, maar zoveel mogelijk afgeladen met zakken geld aan de start verschijnen. Dat is HET doel.

Ergo: Fondsen werven! Het moet lukken!

Doel 2012

Mountainbiken in Spanje bij Chellanatura (Luxe vakantievilla met zwembad bij Valencia)

2011-10-13T18:29:00.014+02:00

Loes van Beveren was bij onze De Mik - groep altijd onze vaste verzorgster. Zij reed bij onze grote ritten zoals La Marmotte en dergelijke vaak met de "De Mik - scooter" mee om ons van alle eten en drinken te voorzien. Loes weet wat sporters nodig hebben, ze was zelf ooit topsporter als zijspanberijdster.

Enkele jaren geleden is zij verhuisd naar Spanje, nabij Valencia. In Chella om precies te zijn. Een dorpje op 300 meter hoogte, zo'n 45 minuten rijden vanaf het vliegveld. Loes had mij en Carina en Laura uitgenodigd om eens langs te komen. Na onze stressvolle afgelopen drie maanden hadden we dat wel verdiend vond ze. Als "tegenprestatie" vroeg ze mij om een aantal internetdingetjes voor haar op te pakken.

Dat heb ik gedaan. Er is een Facebook-pagina met vele foto's van mountainbiketochten, paardrijritten, en natuurwandelingen en culturele bezichtigingen.

Ook heb ik een Blog en Twitter-pagina voor haar aangemaakt waarop Loes vanaf nu wekelijks haar belevenissen gaat schrijven. We hebben een aantal introductiefilmpjes gemaakt en op het Youtube-kanaal gezet.

Omdat dit een fietsblog is, zal ik me beperken tot mountainbiken en wielrennen in die omgeving...

Ik heb twee mountainbike tochten gemaakt met Loes en Dany (eigenaars). Direct vanaf de luxe vakantievilla rij je de natuur in en kun je genieten van de onverharde wegen door de typische Spaanse campo's. Licht glooiende wegen wisselen zich af met hele steile en korte venijnige klimmen en afdalingen. De natuur is werelds: olijfbomen, druiven, manderijnen, sinaasappels, vijgen, alles hangt letterlijk voor het oprapen.

De tochten hebben we op GPS gezet, zodat gasten ze zo na kunnen rijden. de komende tijd zal Loes de vele routes die er zijn allemaal op GPS gaan zetten.

Ook de routes voor op de weg. Want de wegen zijn er formidabel. De EU heeft niet voor niets jaren terug geïnvesteerd in de infrastructuur. Dat was roen een EU-subsidie om de economie van Spanje te stimuleren. De economie is er nooit bovenop gekomen, de wegen wel! Elke morgen rijden er vele wielrenners hun ronde. De groep van Xátiva ("Sanchis") is berucht en gekend!

Er is een complete route van een Vuelta etappe uit 2009 beschikbaar. Die ging van Xátiva naar Xátiva, over 176 km. De route passeerde door Chella, zodat je dus meteen op de route zit!

Ik ben enorm verrast door de schoonheid van dit deel van Spanje en het El Dorado dat het is voor wielrenners en mountainbikers. En dan te bedenken dat je deze luxe villa al kunt boeken voor ongeveer 600 euro voor een week. Als je met 8 man gaat is dat natuurlijk een schijntje. Wil je met je eigen ATB daar rijden? Ook dat kan nog, want Loes biedt een ophaalservice voor de fietsen van en naar Valencia Airport.

Ötztaler 2011 op SERVUSTV.COM

2011-09-27T21:52:00.002+02:00

Vanavond de documentaire over de ötztaler 2011 op SERVUS.TV gezien. Veel aandacht voor DER Jan, maar ook meer dan voorheen beelden uit het achterveld. Mooi gedaan. Met plezier en een beetje weemoed gekeken en genoten.

www.servustv.com morgen overmorgen nog meer kansen om de uitzending te zien...

Wereldkampioenschappen Cyclosportieven

2011-09-11T18:20:00.002+02:00

Vandaag werd het WK voor cyclosportieven in Stavelot verreden. Houben won voor Bart Bury. Later meer.

De nieuwbakken Wereldkampioenen Wegrace "wielertoeristen" op een rijtje:

M16: Simon Collard (BEL)
M30: Kristof Houben (BEL)
M35: James Mattis (USA)
M40: Wladimiro d'Assenzo (ITA)
M45: Giovanni Lattanzi (ITA)
M50: Bojan Ropret (SLO)
M55: David Zimbelman (USA)
M60: Rudolf Sluyts (BEL)
M65: Bruno Macciocu (ITA)

F16: Edith Van den Brande (BEL)
F30: Esther Olthuis (HOL)
F35: Karine Saysset (FRA)
F40: Anja Buysse (BEL)
F45: Marti Shea (USA)
F50: Linda Eiler (GER)
F55: Carole Vanier (CAN)
F60: Susie Anderson (AUS

Wereldkampioen worden?

2011-09-11T13:41:00.005+02:00

Dit weekend vinden er wat wedstrijden plaats die je zomaar een WK-titel kunnen opleveren... In Italië is het WK voor journalisten en daar weerd Frederic Backelandt zowaar wereldkampioen tijdrijden. Hij wist het ganse pak van concurrenten op achterstand te zetten. Strijdend in de hoogste categorie(jongste leeftijdscategorie)bleek dat hij ook overall(alle categoriën) de snelste was.

Moser op de hoogste trede

Toch leuk om op zo'n dag samen gehuldigd te worden met oa Francesco Moser die in de 60+ categorie zijn specialiteit van weleer nog eens ten toon spreidde.

Hier de uitslagen van de tijdrit

Te Koop: Vintage kleding

2011-09-07T21:42:00.004+02:00

GF Colnago - Corradini wint

2011-09-04T20:08:00.004+02:00

De deceptie van het missen van zijn 3e zege in de Ötztaler is vandaag een beetje weggespoeld... De 7e GF Colnago is flink verregend... Corradini wint voor Beconcini en Bertuola. De GF Colnago is de 1e serieuze Gran Fondo in Italië na de augustus-vakantieperiode.

Het was beestenweer. Regen, regen en nog eens regen.

Verslag ORM van Bart Bury

2011-09-02T10:50:00.003+02:00

Bart Bury schreef over zijn ORM op het forum WIelertoerist.be het volgende:

etherbak Berichttitel: Re: 28-08-2011 Oetztaler RadmarathonGeplaatst: di aug 30, 2011 9:08 am

Mecanicien

Geregistreerd op: zo mei 20, 2007 8:13 pm
Berichten: 1553
Woonplaats: la bruyère mooie cyclo met drie echte cols erin. Brenner telt eigenlijk niet mee.

Ploegmaten van Bernd Hormetz hebben de race vernaggeld door op Brenner de hele boel op te houden waardoor drie man daar 15 min is kunnen uitlopen. Als er daar dan eentje tussen zit die wat bergop kan rijden dan is het zaakje gereden.

Voelde me slecht aan de start, daarenboven was het vreselijk koud maar gaandeweg kwam ik er stilletjes door. Bert Dekker als ideale begeleider en coach.

Brennertempo was een regelrechte aanfluiting en de groep van 40 Kuhtai overlevers groeide terug aan tot zo'n 120 man. Snel nog een bidonnetje aangenomen dankzij het URC Otztal team en dan volle bak de Jaufen pas en met een kwartier achterstand op jacht naar de koplopers. Een onbegonnen onderneming.

Gelukkig draaiden we met zijn vieren goed rond: vooral Götsch, Corradini, Cunico en Bertuola bleken zich nog lekker te voelen. Van slag om slinger werd er versneld, tempo opgevoerd, teruggeschakeld en dan even achterom gekeken. Had niet veel moeite met de tempo versnellingen en ben er redelijk goed in geslaagd om mijn tempo op te leggen dat op de laatste 2 km van de Jaufen elke aanvalslust ontnam van de medevluchters. Bert had het zwaar en moest lossen maar als begenadigd daler was er geen man over boord.

Afdalingen lukten zondag weer wonderwel. Daar waar ik telkens moest bijharken op Corradini te volgen in de afdaling van de Giau in de Dolomieten, hoefde ik nu geen meter toe te geven op superdalers zoals hij, Götsch of Dekker. Yellow swisstops in combinatie met dura ace wielen remmen wonderwel.

Veel tijd om te eten en te drinken was er niet en dan maar meteen de Timmelsjoch beginnen oprijden. Götsch had een hongerklop dus bleven we nog met 5 man over: Bertuola, Corradini, Cunico, Bert en ikzelf. Na enkele km halen we Hormetz in en nog enkele andere vroege vluchters worden opgeraapt en achtergelaten.
Het was redelijk afzien door het hoge tempo, af en toe even op het rekkertje om dan nog even goed door te trekken op de vlakke bevoorradingsstrook. In het steile stuk erna moest Bert eraf na een tempoversnelling van Bertuola. Cunico gooide een gelletje in de kant en werd meteen door de koersdirectie zwaaar op de vingers getikt en volgens wat ik kon zien werd hij uit de wedstrijd gezet. Maar opeens kwam hij weer opzetten (op een ogenblik dat de koersdirectie naar de koploper reed) en nam Corradini op sleeptouw op een heel steil stuk. Bertuola kon nog even mee maar moest lossen, net als ik. Dan volgden nog enkele lange kilometers naar de top van de Timmel waarbij ik op zo'n 30sec van Bertuola bleef hangen (40-50m) en ondertussen kwam Bert heel stilletjes terug geslopen.

Op 500m van de tunnel hield ik een klein minuutje halt om een gelletje te zoeken en wat te drinken. Bert was me toen net voorbij gereden en reed stilletjes naar Bertuola toe. Net voor de lange afdaling richting Solden sluit ik terug aan bij Bert en gaan we samen op jacht op Bertuola te pakken te krijgen. Alles verloopt op wieltjes maar in één van de laatste haarspelden voor het vals platte stuk naar beneden maak ik om een onbekende reden een schuivertje en pats de grond op. Dan stort je wereld in natuurlijk. Bert nog even aangemoedigd en gewoon verder naar beneden gebold om daar dan te moeten vaststellen dat je net buiten de prijzen valt.

Duidelijk is wel dat de Otzi een snelle cyclo is. Als op de Brenner wordt samen gewerkt en gewoon wat wordt tempo gereden dan kan je daar binnen de 7 uur eindigen. In een echte koers zou je een hele ander verhaal krijgen dan hetgeen zondag is voorgeschoteld.

Conclusie: Cunico en Corradini waren beter; mijn niveau ligt momenteel zowat op dezelfde hoogte als Bertuola en Dekker. Niet slecht, maar een dergelijke anticlimax vergalt wel het hele plaatje.

Wel nummer, geen naam

Italiaanse verontwaardiging!

2011-08-31T21:11:00.004+02:00

Het persbericht van Playfull steekt het niet onder stoelen of banken. De organisatie van "La Ötztaler" heeft, om de zegedrang van Antonio Corradini in te perken, Stefan Kirchmaier uitgenodigd om mee te doen.

De jonge renner, die in de laatste editie van de Ronde van Oostenrijk knap 6e werd, is speciaal aangetrokken om de Italiaanse hegemonie bij de mannen te breken. Dat is ze dan ook gelukt! Bij de Italiaanse Gran Fondo's zijn professionals alleen buiten mededinging startgerechtigd. In Oostenrijk helaas niet, vindt Playfull's Enrico Cavallini.

Het zal ze in Sölden worst wezen wat Cavallini c.s. ervan vinden. Het afstaan van een deel van Tirol aan de Italianen is nog lang niet verwerkt...

Volgend jaar hebben ze geen Oostenrijker nodig voor de zege... Ik tip onderstaande, op kop rijdende, renner...

De tenoren vlak voor de top van de Jaufenpas

Afscheid nemen

2011-08-31T19:24:00.004+02:00

In de kleuren van organisarende vereniging URC Ötztal afscheid nemen van de gran Fondo's,RadMarathons e.d. Het was het ultieme einde van mijn prestatieve fietsen. Het trainen was er dit jaar wel wat bij ingeschoten. Om diverse redenen. Geen probleem. Redelijk op tijd op een goed gewicht gekomen en met veel animo naar Sölden gegaan. Lekker vakantie vieren en fietsen. Een prachtige combi. Zeker als het weer meewerkt. En dat deed het... 2 weken prachtig weer gehad. Na de bijna dagelijkse trainingen veelvuldig uitgerust boven de 3000. Geweldig. Supertijd gehad... tot het zaterdagochtend voor de Ötztaler bar slecht weer werd en al mijn zekerheden in onzekerheden omgedompeld werden. Zere keel erbij en hoofdpijn. Stekende pijn in mijn hoofd. Spanning? Angst? De afgelopen weken al meer gehad, maar weggewuifd...
Ik wilde immers mijn afscheid vieren met een mooie ORM. Moraal van het verhaal... Sjors durfde het niet aan. De kou, de misschien wel natte afdalingen, als een klein kind vroeg ik om clementie. Die kreeg ik. "Dan moet je het niet doen" klonk het naast me in bed. Maar toch: Om 6.45u ben ik present. Bij de start. Foto's maken en zien hoe ruim 4100 dapperen het beest aan gaan vallen. Even slikken... Dat wel!
Het wordt een prachtige dag voor me. Relaxen. De koers volgen. Met Wielerplaza rommelen en dan naar de finish... De zon straalt. De supporters stralen. De deelnemers stralen. Ik straal. Corrie straalt. Ze ziet me genieten "Ins Zielgelände" en in de Freizeit Arena...en bij Marco's Treff... Wat is het toch iedere keer een feest in Sölden.

Afscheid nemen raakt me als een zwaard, maar de droom en de herinneringen zijn het waard. Ooit nog terug naar Sölden? Jazeker! Volgend jaar gaan we zeker weer!

Filmpje Ötztaler Radmarathon 2011

2011-08-31T09:40:00.002+02:00

Onderstaand twee mooie reportages over de Ötztaler Radmarathon 2011.

Mooie foto's Ötztaler Radmarathon 2011

2011-08-30T09:04:00.004+02:00

Bron bovenstaande foto's: Ernst Lorenzi

Siegeehrung Freizeit Arena Ötztaler 2011

2011-08-29T13:39:00.006+02:00

Bertsamen met het 20-jarig toptalent van URC Ötztal: Lukas Pössl aus Langenfeld

Een trotse Alessandro Bertuola

Na een werkelijk prachtige dag het sluitstuk. De verdeling van de prijzen onder massale belangstelling. De Freizeit Arena zat weer bomvol. In tegenstelling tot andere jaren gingen de diverse podiums snel achter elkaar door. Geen tussenpauzes etc. Nee! Het feest was zelfs, naar mijn beleving ietsjes soberder dan anders.
Men had kennelijk niet op een Oostenrijkse zege bij de mannen gerekend...
Ondanks dat blijft het een geweldige happening met het rijkelijk vloeinde KAISER bier!

Gerrit Glomser kwam maar weer eens voor het voetlicht en verklaarde nogmaals de reden van zijn veries tegen Negrini... Nu rijdt hij alleen nog voor de lol!

Groot rumoer in de hal... en al gauw is duidelijk dat DER JAN binnenkomt. Hartelijk lachend. Het duurt een dikke 10 minuten voordat hij eindelijk bij het podium is aangekomen. Waar hij de prijzen mag overhandigen en zijn verhaal mag doen. Hij geniet! Iedereen geniet! Gedwee gaat hij in op het verzoek van de fotografen om even wat door de knieen te gaan, zodat de foto wat mooier wordt... en dat doet pijn als hij weer wil gaan staan... Maar ja, met een tijd van 8.12 niet verwonderlijk. Na jaren van inactiviteit eindelijk zijn plezier weer terug. Niks marketing of iets dergelijks. Het leven lacht hem weer toe.

Antonio Corradini, Claudia(zijn vrouw) en hun oudste zoontje Christian schuiven aan. De uitnodiging om in Cles op bezoek te komen nemen we graag aan. Het feestje aan onze tafel wordt compleet als de prijzen uitgereikt zijn. Antonio gaat met een afgemonteerde Scott naar huis en Bert, net als vorig jaar, met een Pinarello frame. Verder deelt Bert nog mee in de geldprijs die TEAM URC ÖTZTAL binnenhaalde met hun derde plek... De envelop was rijkelijk gevuld. Wat zal dan de 1e plek opleveren?

Gezien de extra dag die we dit jaar na de ORM geboekt hebben kan er nog een bezoek aan Marco's Treff bij... Met Frank en Karin van TEAM Gurglerhof en dat werd heel gezellig, maar gevaarlijk. Hoe lang ga je door? Waar ligt de grens? Goed(of niet) dat er nog een nadenkende echtgenote bij is... Of wist zij al dat op maandagmorgen de grote uitverkoop bij Glanzer zou beginnen. Sölden is al een winkel paradijsje, maar op koopjesjacht op de maandag na de ORM wil geen vrouw missen... en ik ook niet want het geeft een goed gevoel om iemand gelukkig te maken met wat cadeautjes...

Hier wat impressies van de zondagavond in de Freizeit ARENA:

DE FINISH-AREA ÖTZTALER 2011

2011-08-28T15:21:00.006+02:00

Wat fotootjes:

Ötztaler Radmarathon 2011: LIVETICKER en uitslag

2011-08-27T16:00:00.097+02:00

De winnaar Stefan Kirchmaier (prof) is de 1e Oostenrijker die wint na een jarenlange reekse van Italiaanse winnaars. Wel is er sprake van ongeloof bij sommigen voor in de koers... "Waar komt die ineens vandaan...." werd er gesproken... Vele foto's van de finish en de finish area, maar ik heb van laptop moeten wisselen en het uploaden gaat even niet...

Bert is erg blij met zijn prestatie. Evenals Bart Bury. Die direct na de finish netjes verzorgd is door het Rode Kruis. Heel jammer dat Bart gevallen is, want de val kostte hem de 3e plek in zijn categorie. Die ging nu naar Bertuola, waar B&B samen naar op jacht waren... Bert pakte Bertuola in de finishstraat terug na eerst nog voorzichtig op Bart gewacht te hebben...

Bart en Bert lijken vrienden voor het leven geworden. De "klap" die zij aan Veltec uitgedeeld hebben deed hen wel goed... ;)

14.35u:
Edith Vanden Brande wint in 7:51.30 !!!. Mijn Belgische "GPS-vriend" (hierover later meer op wielerplaza!!!) is aan de voet van de Timmelsjoch nu: bekijk hem LIVE.

14.30u:
Bij de vrouwen gaat Edith Vanden Brande af op haar tweede opeenvolgende zege. Ze is door op de Timmelsjoch in 7:16.15. Een kleine 3 minuten langzamer dan vorig jaar, toen ze een parcoursrecord reed.

Daniëlle belde daarnet: Bart Bury is gevallen in de afdaling van de Timmelsjoch. Bert kon hem ternauwernood ontwijken. Bury kon zonder erg verder, maar het verklaart zijn achterstand aan de finish op zijn 2 voorgangers met wie hij op de top van de Timmelsjoch aankwam.

14.10u:
Bert Dekker 4e in 7:14.44. En dat nog na de val van afgelopen week in de afdaling van de Kühtai!!! Top-10:

1. Kirchmair Stefan 7:06.31,5
2. Corradini Antonio 7:10.01,5
3. Cunico Roberto 7:11.43,7
4. Dekker Bert 7:14.44,2
5. Bertuola Alessandro 7:14.50,4
6. Bury Bart 7:15.41,7
7. Hornetz Bernd 7:16.43,6
8. Herrmann Roman 7:18.14,2
9. Steinkeller Klaus 7:22.14,7
10. Snel Michel 7:22.16,6

14.00u:Stefan Kirchmair uit Telfs wint in 7:06.31!!! Antonio Corradini 2e in 7:10.01. Roberto Cunico 3e in 7:11.43. Corradini heeft als een gek gedaald!

13.55u:
Frederic Coopman 14e in 6:57.31. Hiddema 20e in 7:00.13.

13.40u:
Alessandro Bertuola, Bert Dekker en Bart Bury komen als nummer 4, 5 en 6 door in tijden tussen 6:44.02 en 6:44.29. Bernd Hornetz 6e in 6:46.05. De vroege vluchter Roman Herrmann 7e in 6:47.26. Michel Snel rijdt goed de Timmesjoch op en ligt nu 10e in 6:50.44. Geen spoor van Philipp Götsch! Heel raar, want dat was een grote favoriet. Won vele koersen in recordtijden afgelopen maanden.

13.31u:
Doorkomst op Timmelsjoch... De 22-jarige Stefan Kirchmair uit Telfs in 6:36,57. Corradini en Cunico als 2e en 3e in 6:40,39. Winnaar zal sinds jaaaaaren weer eens een Oostenrijker worden! Kirchmair is een goede amateur uit het Continentale Tyrol team.

Sölden 12.50:
Nog een kwartier. Dan zullen de eersten de Timmelsjoch overwonnen hebben en is er zicht op wie de zege gaat pakken... Mijn lunchtaartje ligt al bijna weer in de pot...

Sölden 12.45:
Zonder bijzondere tegenslag is de zege zo goed als beslecht bij de dames. Aan de voet van de Timmelsjoch heeft Edith van den Brande ruim 20 minuten voorsprong op een zestal dames. Die rijden met een onderling verschil van amper een minuutje... Edith rijdt weeer super, op 20 minuten van Corradini etc op de top Jaufen...

Sölden 12.20u:
De finale bergop is in volle gang. Moos is al gepasseerd. Bart Bury geeft alles. In "dienst" van Bert. Maar de "knecht" is soms wel eens beter dan de "meester"... Wie het beste is, die gaat en de ander zal proberen te controleren... Alleen redt je het niet tegen de Italianen... Doorkomsttijden ontbreken voorlopig tot aan de top van Timmelsjoch... suspense...

Voet Timmelsjoch:

De groep Bertuola, Corradini, Bury, Dekker, Götsch, Cunico en Gufler op 8 minuten van Ludewig en Herrmann. Het zal er om gaan spannen. Hier in Haus Gurglerhof "klotsende oksels"

12.05u:
Jörg Ludewig en Roman Hermann zijn in St. Leonhard doorgekomen in 5:04,04. Werner Weiss nog derde in 5:07. Dan Kirchmair en Hornetz errtussen. Dan komt het groepje Götsch, Bury, Corradini, Bertuola, Cunico, Dekker en Gufler door in 5:12.00. Acht minuten. Het wordt denk ik toch spannend of dat dichtgereden gaat worden! Snel komt als 20e door in 5:15.13.

11.45u:
De eersten zijn door op de Jaufen in 4:42,29. Herman de Ludewig samen, gevolgd door de erafgereden Werner Weiss op 2 minuten. Op zes minuten Hornetz (vorig jaar 4e). Götsch, Bury, Corradini, Bertuola, Cunico, Dekker en Gufler op 7 minuten (4:49,16)!

Vorig jaar kwam winnaar Corradini hier door in 4:43). Het grote spektakel is begonnen!!! Snel volgt 3 minuten van dit elite-groepje. Edith Vanden Brande is door op de Jaufen in 5:02,01. Vorig jaar in 5:01.58. Slechts 3 seconden verschil, ongelofelijk.

11.15u:
De drie beginnen met nog steeds een kwartier voorsprong op de 1e achtervolgende groep met Bart Bury etc. aan de Jaufenpas. In Gasteig. Net voorbij Sterzing
Daarachter een grote groep met nog steeds alle favorieten op inmiddels 30 seconden. De spanning begint, net als de temperatuur op te lopen.

Uiteraard zitten in alle drie de kopgroepen grote favorieten... en toch zet ik mijn kaarten nog op een winnaar uit de 3e groep... en anders... wordt het dan toch na jaren van ontsnappingen... Werner Weiss!

10.30u: Grote groep ook door op Brenner; Op ruim een kwartier....

10.15u:

Het leidende trio Jörg Ludewig(ex prof), Werner Weiss en Hermann in 3.21 over de top Brenner. Mocht Ludewig gas blijven geven, dan geef ik Werner Weiss toch kansen op de zege. Weiss heeft het in zich. Lange ontsnappingen hebben hem al jaren ver gebracht!

10.10u:
Jan Ullrich is inmiddels ook aan de Brenner begonnen. Jan heeft op de Kühtai lang op zijn maatje Frank Wörndl gewacht. Samen zijn ze nu aan de Brenner begonnen.

Opgave: Marco POIER van Bren TEAM en jaren winnaar in de 50+ categorie heeft in ÖTZ opgegeven. "Troppo FREDDO"

Doorkomst DAMES aan voet Brenner:Edith van den Brande als 1e met daarachter op 6' Frieling en opgerukt naar de 3e plek Monica Bandini op 7'. 10.05u:
Doorkomst mannen Innsbruck:Trio Ludewig, Weiss en Hermann met 6 minuten voorsprong op groep van 20 man met Snel, Bury, Hiddema en ene Plancke... En weer 45 secondjes daarachter een grote groep met Ciavatti, Bertuola, Corradini, Dekker, Westraete (!!!) , Cunico, Götsch, Gufler, Fantini, Hornetz en nog een heel stel mannen die ALTIJD vooraan eindigen in de ÖTZTALER. Ook Coopman is er bij. De kopgroep van 3 zal op de Brenner nog wel wat uitlopen. En dan zal het vuur op de Jaufen vast en zeker gaan ontbranden...

10.00u:
Een paar kleine groepjes op kop van de wedstrijd, mat daarachter een grote groep met daarin toch wel de grote kanshebbers. Alhoewel Bury, Snel, Ciavatti en Werner Weiss van voren rijden, zal Ciavatti weinig kopwerk doen. Controleert voor Corradini en Bertuola. De grote groep zal zich op de Brenner nog wel gedeisd houden.

Jan Ullrich kwam op slechts 3 minuten van de 1e grote groep door op de KÜHTAI!!!! Samen met Edith van den Brande. Beiden in goed gezelschap. ;)

8.35u:
Werner Weiss komt als eerste boven op Kühtai, in 1:34.29. Oege Hiddema en Michel Snel in 1:36.15. De rest (Corradini, Götsch, Bertuola, Laner, Cunico) in 1:37.00. Vorig jaar kwam "de groep" door in 1:36.30, ongeveer gelijk dus. Edith Vanden Brande komt door op 1:40.49 en Monica Bandini in 1:49.48. Van Bert en nog wat anderen (Bury, Tugnoli, e.a.) nog geen bericht binnen, toch geen fout nummer / land ingevoerd bij SMS service?

7.45u:
Mijn Belgische GPS-maat Wouter vordert gestaag op de Kühtai: kijk LIVE. Licht zonnetje boveop Kühtai:

7.30u:
Wachten op doorkomst Oetz. Webcam Kühtai staat open in andere browsersessie. Bekijk mijn Belgische GPS-maat LIVE via deze link.

7.00u:
Sjors niet gestart: ziek (koorts). Bert wel gestart. Ullrich kwam hem voor de start nog succes wensen. De twee hebben immers vorige week "de hele ronde van 238 km" onverwachts gezamenlijk gereden. Het weer is okay, 3,7 graden bij de start, wel fris dus.

De start was precies om 6.45u pünktlig. Het duurde precies een kwartier voordat de laatste deelnemer van de 4181 deelnemers de startstreep genomen hadden.

Dat het een gezellig en goed weerzien was tussen enkele toppers blijkt uit onderstaande foto's:

Jan,Bert en Franz
Jan Ullrich,Bert en Frank Wörndle(ex ski kampioen en vriend van Der Jan
Antonio Corradini,Werner Weiss en Bert Dekker

Nog wat sfeerbeelden van bij de start:

Philip Götsch
Lekker warm! Rechtstreeks vanuit het AQUA DOME
Of toch? Lekker koud! Zo vanuit de vriescel

Met Bert en Bart op training naar Vent

2011-08-27T09:34:00.010+02:00

Na op donderdagavond na ons hapje bij Törgele Bart Bury even gesproken te hebben en hem wat gereedschap hebben doen toekomen, was het vrijdagochtend om 09.00 afspraak om samen een kort ritje te doen. Voor mij alweer meer dan gepland, maar zulke ritjes, met zulk mooi weer, die laat je niet aan je voorbijgaan. Ná ook nog 2 maatjes van Bart opgehaald te hebben met vijf naar Vent. Bart en Bert al gauw vooruit. Wij, Sjors en Luc, volgen op het gemak. Over vooral veilig aankomen etc. Luc heeft heel wat kilometers in de benen. 500 per week met cyclo's als La Marmotte,Les Trois Ballons en GF Eddy Merckx(?). Gerodeerd aan de start a.s. zondag. Net als Bart. Die ziet er scherp en geconcentreerd uit. Hij rijdt makkelijk, maar kent het parcours niet. Bert heeft nog wel last van de schouder, maar het 'gaat'.

Hoe het zich onder maximale inspanning houdt? Dat ziet ie zondag wel!

De sfeer is in ieder geval goed. Foto's bij het binnnen- of buitenrijden van Vent.
Bart en zijn vrienden gaan nog even naar Rofen, terwijl Bert en ik ons de koffie goed laten smaken. Uit de wind. In de zon. Dan terug. Naar huis. Voor Bert en mij dan. Wederom gaan onze Belgische vrienden nog naar het Timmelsjoch. Afspraak om 's middags samen de startnummers op te halen en voor Bart een bevoorrechte plek te regelen als hij dat zelf niet voor elkaar kan krijgen. Met zo'n uitslagenlijst geen probleem. De groene stip op een wit vlakje, het toegangsbewijs voor de beheerders van het 1e startvak, zal hem zeker niet onthouden worden. Ik tip Bart voor zondag. Vooral omdat hij respect heeft voor het parcours.

Na de startnummers wordt het nog heel, heel, heel erg gezellig. Onze gastvrouw heeft wat flessen gevonden en zij vond het nodig om die nu maar eens leeg te maken. Met Jannes, Frans Duits en die Gletscher Krainer wordt het compleet feest in de tuin.
Een meer dan waardig alternatief voor Marco's Treff...

Morgen, dus vandaag.... rust,rust, en nog eens rust. Geholpen door de neergutsende regen. Pech voor de standhouders. Goed voor de onrustige fietser!

Rettenbachgletscherstrasse onder de stralende zon

2011-08-25T21:07:00.006+02:00

Waarom ver gaan als er zo dichtbij een mooie klim ligt? Simpel, omdat die klim gewoon een steil kreng is en je die niet zo maar even doe. Dat stel je graag nog een dagje uit. De roep van boven was vandaag groter dan de veelvuldig afwijzing. Zoals deze week al vaker gebeurde. Ook nu dus. Mijn plan voor vandaag was om nog een keer een grote rit te maken. Bert had de Rettenbach in zijn hoofd. Dan ga je natuurlijk mee. Misschien kan hij dan een handje bijsteken. Helaas. Na de 1e bocht komt ie voorbij en pas op 2 kilometer voor de top kom ik hem weer tegen. Het landschap is telkens weer overrompelend. Het skistadion daarboven lijkt na de Mautstelle een peuleschil om te bereiken. De waarheid is anders. Gelukkig had ik van de buurman in ons verblijf een fraaie hooihark meegekregen en daar heb ik flink gebruik van gemaakt. Boven in 1u.15m. Goed!Tevreden!Maar vooral gelukkig dat ik dit wéér heb kunnen doen

Terrasje pakken

Op het terras boven heerlijk een paar cappuccino's genomen. Kleding in het zonnetje laten drogen en daarna even op de hoogste parkeerplaats geweest... Aaaargh! Dat hele pakket sneeuw dat daar een paar jaar terug nog lag was foetsie! Verloren gegaan in de global warming up?

Nog wat foto's met en door de twee broers De Jong die ook de Ötztaler gaan rijden.

Broer De Jong en Bert

Op 2809mtr hoogte onder de stralende zon

Hoewel het goed toeven is op 2809 mtr hoogte tijd om te gaan afdalen. Weer flink wat foto's geschoten. Het blijft vandaag bij de Rettenbach. Geen ommetje naar Gries of Niederthai. Dat doen we morgen wel. 's middags met Corrie naar het Mittelstation geweest en 's avonds uit eten bij "TÖRGELLE".

Morgen even de foto's uploaden. Nu een afzakkertje.

Andrea Beconcini tweede in “Giro dei Castelli Malatestiani”

2011-08-24T12:59:00.002+02:00

Andrea Beconcini is afgelopen zondag tweede geworden in de “Giro dei Castelli Malatestiani” in Rimini. Andrea Bertuola won; zijn zoveelste. Die is klaar voor de ötztaler van zondag a.s.

Beconcini was ook één van de drie "non-negativi" in de Dolomietenmarathon-zaak. In het bericht over deze overwinning wordt daar nog aandacht aan besteed. Het is eigenlijk hetzelfde verhaal als bij Edith Vanden Brande.

Beconcini wint hier op bovenstaande foto de Granfondo Straducale op 25 juli jl..

La partecipazione alla gara da parte di Andrea Beconcini dimostra di come l'atleta non sia mai stato soggetto a nessuna azione disciplinare da parte degli organi competenti relativamente alla “non-negatività” riscontrata alla Maratona dles Dolomites.

L'atleta è in possesso di regolare dichiarazione di uso terapeutico rilasciata dalla struttura ospedaliera per l'utilizzo dei principi attivi riscontrati. La stessa dichiarazione è in possesso della FCI già da inizio della stagione, pertanto la stessa federazione non ha nemmeno ritenuto opportuno aprire un fascicolo a riguardo. Si vanno così a smorzare le voci circolanti e ogni dubbio sull'onestà del giovane empolese.

Kruis door Ötztaler van Bert Dekker?

2011-08-24T12:01:00.007+02:00

Bert ging vandaag nog een keer de hele ronde van 238 km doen en was vroeg vertrokken uit Sölden. Zojuist door Daniëlle gebeld dat Bert heel hard is gevallen in de afdaling van de Kühtai. Door een auto gesneden en kon tenauwernood andere auto ontwijken. Door het 'maximaal' remmen over de kop geslagen. Fietsschade en zelf "van onder tot boven open". Hij is nu ergens in de buurt van Telfs. De automolist(e) is doorgereden, doch Bert was zeer snel bij de les en maakte met zijn telefoon nog sneller een foto. Bij de politie in Telfs is men er mee aan de slag gegaan en kon men het kenteken identificeren. Aangifte gedaan en de politie neemt het hoog op! Hij kan nog fietsen, met een flinke zwieper in zijn voorwiel. En kijkt hij of hij zo terug in Sölden kan komen. Dat is ondettussen gelukt en nu is ie bij de dokter.

Sjors is vandaag een dagje uit met Corrie... weer de bergen in... in de gondel... ogen dicht en het gevoel van een baby in een kinderwagen ervaren...

Het kan zomaar zijn dat Bert zondag helemaal niet aan de start kan verschijnen door de opgelopen blessures. Het is te vroeg om conclusies te trekken, maar dat hij met hoge snelheid tegen de vlakte is gegaan is een feit.

Het is te hopen dat Bert wel kan starten om zo met een goed gevoel afscheid te nemen van de gran fondo wielersport.

Wordt vervolgd.

Kühtai, schone lucht ademen

2011-08-23T17:44:00.013+02:00

Heute een 1e kennismaking voor dit jaar met de 1e berg van de Ötztaler. De Kühtai. Bert zou al heel vroeg gaan trainen. Ritje naar de Kaunertalergletscherstrasse. Mij teveel en te vroeg. Uitslapen en samen met vrouw aan het ontbijt. Daantje en Luca slapen nog. Die komen straks wel. Lekker rustig ontbijten dus. Een kwartiertje. Daantje, Luca en... jawel ook Bert komt eraan sloffen. Het bed was wel erg lekker blijkbaar. Toch blijft zijn plan staan. Alleen een paar uurtjes later weg. Rond 9.15 weg! Een klein zuchtje rugwind. In 40 minuten in Oetz. Het stukje voor Umhausen, waar de weg vanwege een lawine verlegd is, nemen we in volle vaart.

Aanzicht vanuit Sölden

Enkele slechte plekken.

Vanuit Umhausen gezien

Net als voorbije zondag. Kein Problem. Niet gek. Bert stiefelt gelijk door richting Imst en ik mag de Kühtai verkennen. "Rustig aan..." prent ik me in. Ontspannen en op techniek rijden. Dus niet alleen duwen, maar ook halen. Eenmaal voorbij Muhlau gaat dat soepeltjes. Langs de beek is er schaduw en veel afleiding. Druk met dagjesmensen die hun autootje al in de kant hebben staan en hun dagpicknick geinstalleerd hebben onder een stralende blauwe hemel. Dat hebben we wel eens slechter getroffen. Over de weg loslopende paardjes.

De natuur ademt schone lucht en ik mag dan ook schone lucht ademen. Wat is de Kühtai een heerlijke berg! Dat gevoel vergaat me jaar in jaar uit als het steilste stuk langzaam onder me doorschuift. Teller: 9.7 km/u. Gedetailleerd wegdek-onderzoek. Toch wijst de klok op mijn tellertje dat de hele klim tot nu toe redelijk vlot gaat. Ter hoogte van het stuwmeer wordt er aan de weg gewerkt. Die was, dacht ik al goed, maar nu helemaal super. Het laatste veerooster en met een forse aanloop "knal" ik op het gemak tegen die laatste "muur" op. Tijd noteren en wat blijkt? In 1.55 vanuit Sölden op de top "Kuhtai". Controleren, controleren... Ja, dat klopt! Maar... Vorig jaar in de ORM deed ik daar dik 2 uur over... Toen was het koud. Nu warm. Toen in de massa. Nu alleen. Waar komt het door? Geen idee. Het komt zoals het komt. Ook dit.

Vader en zoon van de KÜHTAI IMBISS

Met veel plezier bestel in een cappuccino en nog eentje, alvorens huiswaarts te fietsen. Een blik op de afdaling richting Innsbruck...

Tot zondag. Vriend Kühtai. Tot zondag. Vrienden van "Kühtai"!

Vanavond bespreking met URC Ötztal ins Grauer Bär!

Belangrijkste mededelingen:
- Gesund ins Ziel ankommen!
- Baustelle in afdaling van de Jaufenpass. Opletten geblazen!
- De wegomlegging vlak voor Umhausen krijgt vrijdag a.s. nog een grote opknapbeurt.

Robert Schmidt(verantwoordelijk voor de wegen in het Ötztal), rechts op de foto hieronder, vertelde er vol trots over.

Hier de weersvoorspelling voor Sölden voor de komende dagenJaufenpass

Italiaans interview Edith Vanden Brande

2011-08-23T12:16:00.015+02:00

Op Playfull.it staat een heel leuk interview met Edith Vanden Brande, door Enrico Cavallini.

Samenvatting: Haar opa en vader waren echte fiets-fans. Haar vader overleed toen ze 11 jaar was en fietsen is altijd uit beeld gebleven. Edith deed zelfs al die tijd niets aan sport! Ze vertelt dat ze sinds 2005 op de fiets zit, sinds 2007 in competitie. Eerst op de MTB en sinds 2008 op de weg, na ernstige val tijdens MTB'en. MTB zou veel te lang gaan duren om goed in te worden, die techniek heb je niet zomaar onder de knie. In 2008 eerste Marmotte, sinds 2009 bij Veltec. Ze werkt als assistent van de professor aan de universiteit van Gent en haar 6-jarige contract loopt in oktober af. Ze gaat kijken wat er dan mogelijk is om sport en werk goed te blijven combineren. Nu gaan -uiteraard- al haar vrije dagen op aan "fietsen in de hoge bergen".

Ook wordt er gevraagd hoe het kan dat ze wel aan UCI wedstrijden heeft deelgenomen terwijl ze zegt "amatoriale"(=toerder) te zijn. Ze legt uit dat ze elite dame zonder contract was in 2010.

Veder legt ze uit dat Veltec geen professionele ploeg is zoals gedacht wordt in Italië. Ook wordt haar gevraagd of ze overweegt of ze juridische stappen gaat nemen tegen alle onterechte aantijgingen.

Verder wordt er gevraagd naar een eventuele droom als prof. Maar Edith geeft aan dat ze al 30 is en vooral gran fondo's wil blijven winnen in Italië en Oostenrijk. Al hoopt ze wel dat er meer serieuze cyclo's in BelgiË zouden komen.

Edith Vanden Brande - La ciclista delle Ardenne

Belga di Sleidinge è dottoressa in Scienze Politiche e si occupa di ricerca all'Università di Ghent. Si avvicina al ciclismo nel 2005 e alle competizioni nel 2007 con la MTB. Dopo una seria caduta si dedica alla strada entrando nel mondo delle granfondo. Ama le salite che viene a trovare sulle nostre Alpi. Partecipa a numerose manifestazioni in Italia, Francia e Austria, inserendo quasi sempre il proprio nome negli Albi d'Oro. Spera di avere più granfondo in Belgio e sogna di venire a vivere sulle Alpi.
di Enrico Cavallini (foto Play Full)

Edith Vanden Brande

Nata a: Brugge (Belgio)

Il: 11 gennaio 1982

Residente a: Sleidinge (Belgio)

Squadre:
2008 - Saeco Mountainbike Team Amateur Marathon
2009-2011 - Veltec team Gran Fondo
2010 - RABC Ladies team 2010 (squadra femminile amatoriale non-UCI)

Titolo di studio:
dottoressa in Scienze Politiche

Attuale occupazione:
assistente ricercatore universitario all'Università di Ghent

Ciao Edith,
il tuo nome non è nuovo nelle liste degli iscritti di numerose granfondo italiane, nonostante la tua provenienza belga. Un nome che è sempre comparso nelle parti più alte delle classifiche femminili dei percorsi lunghi delle manifestazioni più importanti in Italia. Vittorie di tutto rispetto, così come quella recente alla Maratona dles Dolomites, dopo la quale la stampa italiana (e qui noi di GranfondoNews.it ci dissociamo totalmente), hanno infangato il tuo nome con la “non-negatività” rilevata ai controlli antidoping, prima ancora che il caso fosse arrivato agli organi competenti che, come ben sappiamo, hanno chiuso il tuo fascicolo in quanto “non sussiste fatto di doping”. Dopo tutto questo vociare ci piacerebbe conoscere un po' meglio Edith Vanden Brande: ci aiuti?

La bicicletta è la tua grande passione, abbiamo letto dal tuo comunicato stampa: quando è nata questa passione e chi ti ha portato a conoscere il ciclismo?
Ho cominciato ad andare in bici 6 anni fa. Non ho mai praticato alcuno sport prima. Strano perché mio padre e mio nonno erano appassionati di ciclismo. Mio padre è morto quando avevo 11 anni, così ho perso un modello di riferimento. Nel 2007 ha iniziato con la mountain bike. Ho iniziato pedalando nelle vicinanze, poi sono passata alle granfondo nelle Ardenne. In mountain bike ho scoperto il mio talento per le lunghe distanze e per la salita, ma la mountain bike richiede competenza tecnica che è molto difficile imparare in pochi anni. Nel 2008 ho comprato la mia prima bicicletta da corsa; a seguito di una brutta caduta nel maggio 2008 con la mountainbike, ho deciso di darmi alle Gran Fondo su strada. Ho esordito con la Marmotte nel 2008, dopodiché mi sono appassionata definitivamente alle granfondo. Il 2009 è stato il mio primo anno nella squadra Veltec Granfondo. Ho iniziato ad allenarmi con le tabelle, facendo potenziamento in inverno e la maggiore esperienza in montagna con salite e discese mi ha portato al livello al quale sono ora.

La tua “posizione” non è chiara secondo le normative italiane, in quanto risulti essere èlite, ma corri da amatore, mentre abbiamo trovato anche qualche tua partecipazione a corse èlite, come ad esempio il 37° posto del 1° maggio 2010 al Gran Prix Elsy Jacobs vinto da Emma Pooley. Come funziona il regolamento del tesseramento in Belgio (che mi immagino sarà meno complicato che in Italia) ?
In Belgio abbiamo solo una categoria per le donne: lo chiamano "donne elite senza contratto". Nel 2010 sono stata, oltre che nella squadra Veltec Granfondo, anche un membro di una squadra amatoriale femminile non-UCI. Su invito ho partecipato ad una gara in Lussemburgo.

Sei stata in passato nell'organico di qualche squadra professionista? Sei mai stata sotto contratto? Se sì in quali squadre e in quale anno?
No. Non sono mai stata un membro di un team professionistico. Ho iniziato con il ciclismo solo 4 anni fa e l'anno prossimo compirò 30 anni; ho iniziato troppo tardi con il ciclismo. La mia vera passione è la salita e l'alta montagna. Le gare femminili professionistiche sono troppo corte e troppo piatte per le mie caratteristiche.

Vieni spesso in Italia e partecipi a molte manifestazioni alpine, siano esse italiane, oppure francesi o austriache. Come mai delle trasferte così lunghe?
Io vivo a Sleidinge vicino alle Ardenne fiamminghe, con un sacco di ciottoli e le colline scoscese. In Belgio abbiamo solo una Gran Fondo e nella parte meridionale del Belgio abbiamo solo brevi colline. Io preferisco le alte montagne e le salite. Da febbraio fino ad agosto faccio molti viaggi; tutte le mie vacanze sono dedicati alla mia passione: il ciclismo in montagna. Mi piace l'atmosfera delle granfondo italiane. Gente simpatica, bei paesaggi, gli eventi ben organizzati ... e in Italia ci sono avversari che corrono ad alto livello.

Mi immagino che non sia stato piacevole vivere l'esperienza mediatica italiana post-Maratona. Quali pensieri ti sei fatta su tutta questa faccenda? Tu e il tuo team pensate di avviare procedimenti legali contro chi ha diffuso la notizia creandovi un danno d'immagine?
Non è stato affatto piacevole. Con l'aiuto di alcune persone sono riuscita a contattare la FCI. Come straniera è stato molto difficile trovare un contatto con le autorità ufficiali, in più non parlo italiano. Per scrivere il comunicato stampa ho avuto l'aiuto dello sponsor Veltec e di un ciclista italo-belga. Il danno è stato per la mia reputazione impeccabile, ma non abbiamo intenzione di impegnarsi in un procedimento legale. Sono un amatore e non una professionista. Spero che i miei buoni risultati confermeranno la mia immagine come granfondista.

Di cosa ti occupi nella vita di tutti i giorni, ovvero, che mestiere svolgi?
Sto lavorando come ricercatore universitario presso l'Università di Ghent. Come assistente del professore ho avuto un contratto di 6 anni e il mio contratto presso l'Università finirà a ottobre. Ora sono alla ricerca di una nuova esperienza professionale sperando di combinarla con la partecipazione alle granfondo.

Hai famiglia? Marito, figli?
Vivo con il mio ragazzo Frederic Coopman, anch'egli granfondista, a Sleidinge e non abbiamo figli. Tutto il mio tempo libero è dedicato al ciclismo.

Qual è un tuo sogno ciclistico per il futuro?
Spero che vengano organizzate più Gran Fondo in Belgio, ma vorrei partecipare anche a qualche altra celebre Gran Fondo in Italia. E in futuro remoto vorrei spostarmi sulle montagne, in Austria o in Italia. La salita è la mia più grande passione. Amo le alte montagne.

E un sogno professionale o famigliare?
Mi piacerebbe vivere in montagna e fare qualcosa con il ciclismo e con il turismo. I miei piani non sono così chiari: forse rimarrà un sogno, ma continuerò a sognare correndo alle granfondo.

Ti ringrazio per la gentile collaborazione e ti auguro un in bocca al lupo per le prossime gare. (23 agosto 2011)

Trainen met URC Ötztal

2011-08-22T11:18:00.006+02:00

Weer eens een andere ervaring opdoen... en wel met de URC Ötztal op training. De aangekondigde rit naar de Kaunertalergletscher heeft scrik in de benen doen slaan... of is het de aangekondigde hitte... daarom met 10 man op weg. Richting Kaunertal. Het wonderschone Kaunertal. Al snel schieten we van de, voor ons bekende, route af. Een sluipweggetje noemden ze het. Prachtige route maar wel erg pittig. Vooral als je er niet op rekent.

Het blijkt dat we richting Pitztal rijden. Via Jarzens. Het dagdoel is dus bijgetseld. Het wordt Mittelberg. Ook leuk. En met veel minder verkeer dan de Kaunertalergletscherstrasse op deze mooie zondag. Het is een vrolijk gezelschap, maar er wordt wel doorgetrapt. Ik moet alle zeilen bijzetten. De vele fotocamera's doen constant hun werk. Oswald Auer spant de kroon. Die heeft de gehele dag met 1 hand aan het stuur gereden...

De klim naar Mittelberg is er eentje om vaker te doen. Heel gelijkmatig en lekker makkelijk. Het is het verste punt van vandaag en tijd voor een bakkie. Nou. Dat bakkie was er alleen voor Bert en mij. De heren gingen ogenschijnlijk aan het bier. Echter het bleek Radler bier. Met een laag alcoholpercentage. Na onze cappuccino wij ook maar een Radler. Nemen zijn weer koffie... Het terras in Mittelberg is zo heerlijk en de omgeving traumhaft. Er is geen ontkomen aan de terugweg roept.

Het feest wordt voortgezet. Dalen maar. Tot het noodlot toeslaat. Der Arnold vliegt uit een flauwe bocht. De kant in. Twee keer over de kop en komt tot stilstand in de binnenkant van de volgende bocht. Roerloos ligt ie daar. Notruf en al gauw stata de ambulance er en gaat ARnold voor nader onderzoek naar het ziekenhuis. Het bloijkt dat ARnold het rijden in een groep nog niet zo beheerst. Hij traint veel alleen. Dit jaar ook al 25 keer de Rettenbachgletscherstrasse gedaan... In 1u.01m Bekomen van de schrik. De fiets bij een Gästehaus achterlatend moeten we weer verder. Inmiddels is het bloedjeheet.

Ötz. Watertappen bij een bron. Weer wat geleerd. Langenfeld. "Komst du mit?".... "Eine Kaffee trinken?"... "Nee" zeggen is dan moeilijk. Cappuccino, Kaiserschnarren, Obst alles er op en er aan. Alsof de gastvrouw er op voorbereid was. In 5 minuten is alles gefikst en opgediend. We bespreken het parcours voor zondag.

De afdaling van de Kühtai zal er dan weer schoon bij liggen en ook de omlegging in het Ötztal zal nog eens helemaal geveegd worden. De gastheer kan het weten, want hij is verantwoordelijk voor het wegonderhoud en de wegomleggingswerkzaamheden. Verder is het gezelligheid troef. Wijs als we zijn stappen we toch maar op. Oswald en zijn vrouw rijden nog mee over een binnendoorweggetje naar Huben.

De laatste 5 km's peddelen we rustig uit. Een gellletje redt me nog van een appelflauwte.. 18.00u. Thuis in Sölden.

Een onvergetelijke ervaring rijker!

Retourtje Sölden-Pso Giovo

2011-08-20T08:37:00.014+02:00

Zo! Buikje vol gegeten en de rugzakken vol voer. Vandaag gaan we voor een retourtje Pso Giovo. Fototoestel mee en we zien wel wat het wordt. Kalm aan doen, want morgen de grote training met URC Ötztal. Dan 230 km op de rol.... Pfft!

De benen willen even wat minder dan voorbije dagen en ik geef Bert de vrije hand. Hij gaat op zijn eigen tempo naar de Pso Giovo en ik...? Ik zie het wel. We spreken af dat we ons aan het afgesproken traject houden. Alleen... ik zal vast eerder omkeren. De vraag is alleen: "Hoeveel eerder?". Met de camera in de achterzak regelmatig even gestopt. Maar toen Bert eenmaal uit zicht was, gingen de benen toch makkelijker draaien. De Mautstelle was vlotjes bereikt. MEt een fotostop doorstoten naar de top.
Mautstelle

Zicht op Sölden vanaf Mautstelle

Daarom toch na de Timmelsjoch door richting Pso Giovo of i.d. Bij Moos vind ik het genoeg. Verder dalen = verder terugklimmen... Overweging: Wel of geen bakkie? De beslissing wordt door een klein peletonnetje Italianen genomen. Zij komen vanuit Moos en gaan omhoog naar de Timmelsjoch. Na wat getwijfel bij een terras in Moos toch direct terug gegaan. In de achtervolging. Stoppen voor de kerk-van-Moos-foto

en toch raap ik vlotjes de 1e Italiaan op. Uit Bolzano komen "ze". Die zijn al even op pad... Veltec team van 4 personen zoeft omlaag. Een babbel met de Italiaan en hij lost de rol. Op zoek naar de volgende. Zo gaat het even door. Toch de tussenpozen worden groter.... Hoe komt dat nou? De klim uit Moos-top Timmelsjoch gaat in 1.40u.

Niet slecht. Niet super. Gewoon met een goed gevoel. Knödelsuppe en afdalen naar Sölden. Bergkoeien.

De vrouwen zijn er niet. Alles op slot. Dan maar naar Huben. Daar zouden ze met Luca heengaan. Daar aangekomen niemand te zien. Bellen en ze zijn inmiddels wel thuis. Een extraatje van 12 km. Dat kan er wel bij. Bert komt er ook aan. Die is wel naar de top Giovo geweest. Voluit opgereden. Ging lekker. Bakkie doen. Omkleden en met Corrie en Daantje naar de Gaislachkogel. Met de gloednieuwe kabelbaan. Supermooi. Rusten op hoogte. Gezellig.

Thuis. Wat boodschappen doen en bij de Konditorei naast ons zit Oege en Geert Plancke. Handje geven. Praatje. Eindelijk even een momentje voor een glaasje wijn voor het eten... Het was wederom een hectische, maar mooie dag. Nu nog een wijntje voor het slapen gaan...

Morgen staat er een grote training op het programma! Vertrek om 09.00u

Nauders-Stelvio-Nauders - een trainingsritje

2011-08-19T16:10:00.005+02:00

Gisteren in alle vroegte in de auto vanuit Sölden naar Nauders. Slechts 100 km. Cappuccino bij hotel Bergblick. Stralende zon. Richting Reschenpas. Een makkie, want Nauders ligt op schootsafstand met maar luttele hoogtemeters verschil. Windje ietjes flauw tegen. Lekker. Langs de Reschensee, waar ik amper 6 maanden geleden mijn 1e schaatsmarathon beleefde. Het meer ligt er strakker bij dan toen. We knallen richting Prato. Superweg. Weinig verkeer.Bij Schluderns worden we letterlijk en figuurlijk het bos in gestuurd. Piste cyclistes. Eerst door heerlijk ruikende fruitboomgaarden, gaat over in een schaduwrijk pad langs de Adige om te eindigen op een grindpad. Nu maar hopen dat het spoor naar Prato leidt. En dat doet het. Precies om 10.00u beginnen we aan de fameuze klim. Bert gaat er vandoor en ik kan op eigen tempo rijden. Wel zo fijn. Net als voorgaande dagen "loopt" het ook nu weer lekker. Zijn het de langere crancks die ik nu heb. 175mm! Of gewoon op het juiste moment de vorm te pakken krijgen? Het zal wel iets van allebei zijn. Op de Stelvio is het redelijk druk. Veel motorrijders, die het ook wel eens moeilijk hebben... Ze hoeven maar aan de gashendel te draaien en ze zijn boven, behalve als ze in een bocht terug moeten naar amper NUL per uur.... en dan ligt er wel eens eentje op zijn kant. In 1.55 heb ik de 48 bochten achter me gelaten en wurm ik me door de mensenmassa. Na wat omzwervingen vind ik Bert. Die is er al een half uurtje. Niet voluit gereden, maar de tijd viel hem wel wat tegen... Een terrasje, wat repen, cola en foto's en via de Umbrail gaan we terug naar Nauders. Een rondje dus. De Umbrail is geen feest. Even wel, maar dan een paar kilometer onverhard... K#T! ST Maria. Het feest herbegint. Over mooie wegen. Allebei in ons Ötztalpakkie. Het ziet er gelikt uit. Mustair. Een begrafenis. Van verre komen de mensen. In het zwart en allemaal te voet. Ook vanuit Mals. Daar geef ik Bert het sein: "Ga maar". "Ik red het wel"... Vanuit Mals terug naar de Reschenpas is net zoiets als de Col d'Ornon vanuit het zuiden. Bij de Reschensee een stop gemaakt om wat foto's te trekken van het meer. Nu met fikse koppen op het water. De laatste 10 kilometer gaan als vanzelf.

Voor Bert een biertje en voor mij een cola in Bergblick. Ik rij terug...

Het was een mooi trainingsritje!!!

Bert en Sjors en hun nieuwe club: URC Ötztal

2011-08-19T11:03:00.005+02:00

Bert en Sjors zijn sinds dit jaar lid van URC Ötztal, de plaatselijke wielerclub in Sölden. Bert heeft zo'n enorme band met Sölden (100x meer dan met Marmotte Borg d'Oisans!), dat hij graag bij die club lid wilde worden.

Afgelopen winter hebben Bert en Sjors jun kleding al netjes uit Sölden ontvangen en rijden ze er netjes bij.

De club zelf vindt het prachtig dat ze twee buitenlandse leden hebben, en dat Bert lid is, als "topper".

Onderstaande e-mail is een interne e-mail van URC ÖTztal: Er is een speciale clubtraining ingelast deze week om allemaal kennis te maken met Bert Dekker, hun nieuwe lid. De training is wel een échte training, want ze gaan allemaal de Kaunentaler Gletscherstrasse omhoog...

Servus Radler!

Am Sonntag, 21. 08. gemeinsame Tour mit Bert Dekker:
(Bert war mehrmals unter den ersten 3 beim Ötztaler und ist seit heuer Mitglied beim URC Ötztal!)

Treffpunkt: 09:00 Uhr Sporthütte Sölden, 09:25 Uhr Hummel Längenfeld, 10:00 Uhr Ötztaler Höhe
Strecke: Sölden-Ötztaler Höhe-Prutz-Kaunertal (Kaunertaler Gletscher)-retour

Am Dienstag, 23.08. Infoabend Ötztaler Radmarathon

Ort: Grauer Bär
Zeit: 19:30 Uhr

Es geht um die Betreuung auf der Strecke, allgem. Informationen und letzte Tipps von Rupert und Bert Dekker!

ALLE, DIE BEIM ÖTZTALER mitfahren sollten am Infoabend teilnehmen!

Philipp

Ötztaler Radmarathon 2011: Trainen met Jan Ullrich

2011-08-17T11:56:00.011+02:00

Bert is sinds afgelopen weekend in Sölden om daar twee weken lekker te fietsen. Sjors is daar gisteren aangekomen. Bert ging gisteren op pad voor een normale training, Kühtai op-en-neer. Richting Kühtai dus. Vlak voor de top ziet Bert een groepje rijden die hij zonder te kijken direct erop en erover passeert. Tot iemand riep "Bert wie geht's?". Bleek Ernst Lorenzi te zijn, organisator van de ORM, die Bert inmiddels meer dan een beetje kent.

Hij was op pad met Jan Ullrich en een vriend van Jan, een bekende ex-topskiër, "Slalomweltmeister Frank Wörndl". Ze staan beiden aan de start bij de ORM. En dus een verkenning van het parcours leek hun toch wel een noodzakelijk iets. vorige Ötztaler bericht over het hoe en waarom Der Jan daar is.

Jan (aan Bert vertelde hij desgevraagd dat hij 85 kg weegt op dit moment) en Frank.

Jan was op pad om de hele ronde in twee dagen te verkennen, met overnachting dus. Bert bleef bij Lorenzi en co, die alles aan het filmen en fotograferen was (Lorenzi is fervent fotograaf!).

Op de Brenner krijgt Der Jan hongerklop en wordt er gestopt om spaghetti te slurpen. Bert had natuurlijk niets bij hem en zou alleen maar de Kühtai doen, dus die at op uitnodiging van DER ERNST lekker mee. Maar Daniëlle verwachtte hem inmiddels wel terug. Geen telefoon bij... Oooops. Toevallig kwamen ze bekenden uit Nederland tegen die Daniëlle konden bellen dat Bert dan maar de hele ronde ging doen...

Jan en die "Franz" besloten om dan ook maar de rit op 1 dag te gaan voltooien. Ergens na de Jaufen weer een stop voor Jan, even wat eten. Jan genoot met volle teugen. Hij kende de Timmelsjoch helemaal niet en vond het een prachtberg!!! Hij stond te kijken van het bulkende klimtalent van Bert.

Uiteindelijk kwamen de drie plus Lorenzi om 20.15u aan in Sölden alwaar Bert met Jan hand-in-hand arriveerde. Foto's volgen nog, maar Sjors moet ze naar mij zien te mailen.

Bert en Der Jan, hand in hand... Sölden binnenrijdend...jammer van de slechte fotokwaliteit

Bert in euforie, na een hele mooie dag

Superknecht in ORM!

2011-08-11T20:25:00.009+02:00

Het jaar van het afscheid nemen. Antonio Corradini die zijn laatste "koers" gaat rijden. Bert Dekker die zijn laatste "koers" gaat rijden. Sjors Burger die, zeg nooit, nooit... maar toch, die ook zijn laatste "koers" gaat rijden. Het komt allemaal samen tijdens de Ötztaler Rad Marathon. 28 augustus aanstaande. Plaats van handeling is Sölden. Al een extra dagje geboekt om na te puffen. Dus pas op dinsdag na de ORM huiswaarts. Zondag ruim de kans om het te vieren en te bieren... Valt er wat te vieren? Tuurlijk! Een terugblik op hele mooie momenten in Sölden. Tijdens en buiten het fietsen om.

Corradini zal zijn uiterste best doen om de Triple binnen te halen. En Bert? Die gaat voor knecht spelen. Ja, op gepaste wijze afscheid nemen. Één keertje volop genieten van het fenomeen "Ötztaler". Dus gaat hij mij als superknecht bijstaan.

Corradini en Bert, samen nemen ze de 28e afscheid van de Gran Fondo's

Dat roept verplichtingen op. Dan moet Sjors wel goed zijn. Of niet? Nee, vorig jaar was ik ook al niet top en toch genoten. En een redelijke tijd. 8.45u. Relatief op het gemak!

Waarom gaat Bert knechten? Privé veel sores ivm ziekte van naaste familie, dus bijna niet getraind. Amper een koers gereden. Conditie, vorm en motivatie zijn ver te zoeken. Dan moet je je doelstelling bijstellen. Dat doet ie dan ook. Vakantie vieren met Daniëlle en Luca. Een beetje fietsen, wandelen, zwemmen en vooral ook rusten en op de 28e samen met mij en nog 4500 gekken een rondje rijden. "Lekker toeren" zegt Bert dan olijk. Dat wordt dus afzien. Voor mij!

En toch, toch verheug ik me op die laatste Ötztaler! Rare mensen toch... die fietsers.

Nog 1 keertje door de tunnel....

Ullrich als 'Max Kraft' in Ronde van de Dolomieten

2011-08-11T16:16:00.007+02:00

Jan Ullrich (37) heeft vorige week incognito deelgenomen aan de Ronde van de Dolomieten voor wielertoeristen in Zuid-Tirol. De Duitse Tourwinnaar reed onder het alias 'Max Kraft'. Vijf jaar geleden deed Frank Vandenbroucke hem de stunt al eens voor. De betreurde Belgische wielergod verscheen toen als 'Francesco del Ponte' aan de start van een Italiaanse koers voor wielertoeristen.

Ullrich verscheen op zondag 31 juli een aan de start van de Ronde van de Dolomieten, een 7-daagse wedstrijd voor wielertoeristen. De Duitser had zich ingeschreven onder het alias 'Max Kraft', maar onder de meer dan 500 deelnemers werd meteen gefluisterd dat Ullrich zich in het peloton bevond. Een dag later was iedereen al op de hoogte van de ware identiteit van 'Max Kraft'.

De reacties waren overwegend positief, vertelde de Tourwinnaar van 1997 aan het Duitse Radsport Aktiv. 'Ik krijg bijna last van alle schouderklopjes', aldus Ullrich. 'Het heeft me laten zien dat de mensen die van de wielersport houden mij ook nog graag zien.'

Bron Nieuwsblas.be
Originele Duitse verslag

Sjors kondigde recent al aan dat Ullrich tijdens de week voor de Ötztaler in Sölden is voor het goede doel en wellicht de Ötztaler Radmarathon meedoet. Hij is al in Marko's Treff gesignaleerd, waar hij een wedstrijd won. Welke?

1) Bratwürstel essen
2) Bier saufen
3) Brüste raten

U kunt uw antwoord plaatsen onder "Reacties" of een e-mail sturen naar ons.

La “non negativa” Edith Vanden Brande ripulita

2011-08-11T09:08:00.004+02:00

Nei giorni scorsi Edith Vanden Brande, vincitrice del percorso lungo della Maratona delle Dolomiti, è stata collegata a un caso di “non-negatività” un controllo effettuato al termine
della medesima manifestazione. Edith precisa che non le è mai giunta alcuna notifica dalla Federazione Ciclistica Italiana perché, per la federazione, il caso era già chiuso in partenza.Ieri (09.08.2011) il Dott. Michelangelo Costa della FCI le ha confermato la chiusura del procedimento.

I documenti ufficiali mostrano che al controllo del 10.07.2011 è stata riscontrata la sostanza Formoterolo. L’assunzione di questa sostanza è stata autorizzata dal “TUEC” in Belgio tramite l’esenzione prodotta in sede di controllo avente validità dal 10.02.10 al 10.02.14. Pertanto con procedimento di indagine 76/11 l’Ufficio di Procura Antidoping ha proceduto all’archiviazione del caso in data 29.07.11.

Sfortunatamente, il 04.08.2011 sono pubblicati i nomi dei tre “non-negativi” senza alcun riferimento alla documentazione presentata. Edith usa il Formoterolo per un’asma congenita.

Poiché il caso era già stato archiviato dalla Federazione, a Edith non è giunta alcuna notifica e, solo dopo aver cercato ulteriori informazioni, le è arrivata la conferma del controllo e dell’archiviazione.

Edith confida che adesso la stampa sia ugualmente disponibile a pubblicare i fatti nella loro completezza ripulendo il suo nome. Così può concentrarsi nuovamente sulla sua passione: il ciclismo.

Leggi il documento

In English:

Edith VandenBrande’s name cleared in the Maratona case

Edith Vanden Brande, winner of this year’s Maratona dles Dolomites, was recently linked with a non-negative test. Vanden Brande was never informed by the official authorities. This is understandable since she has never been charged with any wrongdoing. Dott. Michelangelo Costa of the Italian Cycling Federation has confirmed this in an official statement.

What are the facts? On July 10th 2011 in a standard test Formoterol was found. The use of this substance had, however, already officially been authorized to ms. Van den Brande, since it is a medicine used to treat her lifelong asthma. This was also recognized by the official authorities on July 29th 2011. Case closed so it seems?

Unfortunately not, as Italian media coverage reported on August 4th of
ms.VandenBrande’s ‘non-negative’ test, failing to mention the authorized use, which was known at the time.

Since the case was closed for the Italian Cycling Federation, ms.VandenBrande was never aware of these accusations and, when informed on August 9th, was appalled by these painful suggestions.

Ms. VandenBrande hopes she can count on those same media to clear her name so she can
focus again on what she does best... cycling.

READ THE OFFICIAL DOCUMENT

‘Edith Vanden Brande’ volledig gezuiverd in Maratona zaak

2011-08-10T16:15:00.002+02:00

Onderstaand bericht komt van Edith zelf:

‘Edith Vanden Brande’ volledig gezuiverd in Maratona zaak

Edith Vanden Brande, winnares van de Maratona dles Dolomites, werd recentelijk in verband gebracht met een niet-negatieve controle. Vanden Brande werd niet op de hoogte gesteld door de officiële instanties. Dit zou ook niet gebeurd zijn aangezien Vanden Brande helemaal niet aangeklaagd is, zoals blijkt uit een ontvangen bericht van Dott. Michelangelo Costa van de Italiaanse wielerbond.

Uit officiële stukken blijkt dat bij de controle op 10 juli 2011 het gebruik van Formoterol is vastgesteld, waarvoor Edith officiële goedkeuring heeft vanwege haar aangeboren astma, waarna de zaak vervolgens werd gesloten.

De sluiting en seponering van deze “niet-negatieve” controle heeft al plaatsgevonden op 29 juli 2011, wat de berichtgeving op 4 augustus in de Italiaanse pers over de deze “niet-negatieve” controle erg pijnlijk maakt.

Aangezien de zaak al gesloten was, is Edith zelf nooit op de hoogte gebracht. Zij heeft alles uit de pers moeten lezen. Pas bij navraag bij de Italiaanse autoriteiten heeft zij op 9 augustus vernomen hoe de feiten waren.

Edith hoopt dat deze media nu even gretig meewerken aan het rechtzetten van haar goede naam, en dat zij zich weer kan richten op haar sportieve prestaties

LEES HET OFFICIËLE DOCUMENT HIER

"De zaak Edith" - Het SLOT!

2011-08-09T15:06:00.006+02:00

Vandaag zijn er ferme knopen doorgehakt in de bovengenoemde "zaak". Hou daarom de Veltec-site goed in de gaten. Er is een verklaring aanstaande.

Op advies van o.a. Wielerplaza (Patrick) wordt er aan een meertalige verklaring gewerkt. Dus het kan nog wel even duren.

Site Team Veltec

Edith al veroordeeld in de Italiaanse pers?

2011-08-08T22:09:00.004+02:00

De Italianen laten er geen gras over groeien. De onderstaande site, met grote impact op het Italiaanse wielrennen, spreekt zijn dank uit aan de FSL voor hun inspanningen in het eerste jaar van hun bestaan. Waar ze ook de dames en de medio-deelnemers tot hun doelgroep genomen hebben. En, zoals zij zeggen, niet zonder resultaat. "Grazie FSL". (Niet dat IK dat zeg, maar dat zegt Cyclonews...)

Hoewel ik zelf nog steeds vertrouwen heb in Edith, lijkt het grote lijden onafwendbaar.

Ciclonews.it

Hoezo voorzien van de laatste snufjes?

2011-08-08T13:47:00.002+02:00

In de recente editie vand e Giro delle Dolomiti reed wel een opmerkeleijke deelnemer mee. Nietalleen vanwege zijn constant hoog niveau, waarin hij de beklimmingen afraffelde. Ook zijn verschijning deed menig stelletje wenkbrauwen fronsen, maar zet ook gelijk een vraagteken bij de absolute noodzaak van vele, inmiddels volledig ingeburgerde, technische snufjes... Gelukkig heeft de beste man wel gekozen voor een hedendaags als goed genormeerd fietsje. Dat dan weer wel!

Maar op een stelletje Birckenstocks... ipv mijn Sidi's dit soort dingen aanvangen...

Eneco Tour 2011: wat een feest

2011-08-07T22:01:00.003+02:00

Vanavond was de ploegenvoorstelling van de Eneco Tour 2011 in Amersfoort. Onverwachts erheen gegaan, samen met Carina, Laura en "opa Burger". Hieronder een fotoverslag. Laura ving petten en bidons die ze in het publiek gooiden. Ook ving ze één van de 6 pinguins die ze gooiden!!!!

Papa zorgde dat ze ook nog met een paar op de foto mocht.

Rectificatie

2011-08-07T13:01:00.003+02:00

Gisteren maakte ik melding van mogelijke fraude tijdens de Maratona, zoals gemeld door de Italiaanse wieler nieuwssite Cycling.it

Gelukkig kon Fredric Coopmans me meteen al desgevraagd vertellen dat het nonsens zou zijn.

Ik heb het artikel niet correct gelezen zo lijkt het. Zie de reacties op het artikel van gisteren.

Het gaat om deze zinsnede "Per lei, infatti, e per alcuni suoi compagni, e' stato richiesto il deferimento alla Procura Federale per comportamento antisportivo".

"lei" is Lancioni in dit verhaal. Ik heb het vertaald als dat Lancioni uitsluiting HEEFT gevraagd. Maar "è stati richiesto" betekent IS aangevraagd. Dus er is juist uitsluiting aangevraagd voor Lancioni en haar "ploeggenoten".

Het is hetzelfde als "He has sued" (Hij heeft aangeklaagd) en "He is sued" (Hij wordt aangeklaagd).

Excuses, maar Italiaans is niet mijn moedertaal.

Sean Kelly Classic - Feest

2011-08-07T12:54:00.006+02:00

Gisteren eindelijk weer eens een lekker mooi tochtje gereden in de Ardennen. Wat ook een vroeg ontwaken inhield. Om 05.15u met Keesse richting Baraque Friture. Geen tikfout. Het eerste wat je daar tegenkomt is een groots aangekondigde frituur... De weersvoorspellingen waren strek aan verandering onderhevig, dis de gok gewaagd. Hoewel de organisatie later in de middag 5331 deelnemers meldde, had ik toch de indruk dat het minder druk was in vergelijk tot voorgaande jaren. Maakt niet uit. De sfeer lijdt er niet onder. We kunnen de auto zelfs vlak bij de start kwijt. Na ons weer waardige vertegenwoordigers van het bruine-beren-bevrijdingsfront te hebben getoond zoeken we wat andere maatjes op. Die waren er al op vrijdagmiddag. Harry 'De Bont" en het hele cluppie. De filmcamera draaide weer op volle toeren!!!Stipt 09.00u gaan we op pad. Na wat oponthoud door vermeend materiaalpech is het voor Kees en schrijver dezes genoeg en kiezen we ervoor om toch maar aan te haken bij een doortrappend ploegje. Team Delhaize Humbeek. Zes man. Op het "vlakke" knoerhard en op het hellende gelukkig een paar man die wat te zwaar zijn en er ruimte is voor wat herstel. Ja, herstel tijdens de klimmetjes. Voor dat we het beseffen zijn we al bij de 1e bevoorrading. Net voorbij de Wanne. Hé? Bidons nog vol. Geen hap gegeten. De Sean Kelly is al jaren een top-evenement. Zeker gezien de prijs/kwaliteit verhouding. Voor die paar centen krijg je absoluut geen enkele kans om te verhongeren. De verzorging is fantastisch! Je kan daar eigenlijk gewoon met lege bidons vertrekken.

Als de blauwe Delhaize-trein toch wat begint te ontsporen, is het Kees die dan de gashandel maar eens opendraait. Toch worden we voorbij getsoken. Weer een treintje. Gesoigneerd. Zwart/wit. Team BMC. Eigenlijk Marathon Mountainbikers, maar vandaag op de racer... Deze TGV leidt ons, wederom ongemerkt, naar de voet van La Redoute. Remouchamps. Ravitaillering. Eten, drinken, pissen en huppekee. Verder. Tis nog droog. Een meevaller. Team BMC is nog aan het eten. Die zullen straks wel weer langskomen... La Redoute gaat de 'overleven' modus. Ergens ha dik in mijn hoofd dat we dan het ergste wel achter de rug hadden. Een misvatting zoals later blijkt. De Chambralles en le Trou de Ferrieres lagen nog op de loer... Hoe het komt, komt het. Ook nu weer na Ferrieres een zestal stoempers waar we bij aan kunnen haken. ZO denderen we richting de laatste ravitaillering. Voor het eerst een heel klein drupje. Uit de lucht. Het wordt immers tijd om het overvloedige zweet van het lijf te gaan spoelen. Een laatste schranspartij en bidons vol. Gauw verder! Vlas plat! Omhoog! Langzaam "sterf" ik. De drupjes gaan over in een half uur durende stortregen. Onder alle bomen langs het parcours staan ze te schuilen. Wij bikkelen verder. Stoppen is geen optie. Daar wordt je alleen maat slechter van. Dan is het tijd voor Kees. Hij deelt de hardste dreun van de dag uit... Zoals gezegd zat ik er al aardig doorheen en had ik ergens het gevoel dat we al aardig richting finish reden. Zegt hij: "Zo Sjors, nog een uurtje.... dan zijn we er". Alle moraal, van wat er nog aan moraal was, in één klap weggevaagd. Dat ga ik niet trekken. "Moet je een finaledrank?" biedt hij aan. "Nee, ik heb zelf nog wel een gelletje. Daar rij ik de hele dag al mee rond". Daarom: gris,bijt,knijp en slurp! Het gelletje is binnen. Verpakking weer terug in het shirt terug. Een zwaar laatste uur tegemoet... tot ik opveer van opluchting! Zie ik daar ineens een aanduidingsbord: "Baraque Fraiture"... En zo rijden we om twee uur de parking op. Omkleden. Polsbandjes inleveren en een VWB-cap rijker snellen we huiswaarts. Helaas komen we wat file tegen tussen de Baraque Fraiture en Remouchamps. Het kost ons een uur! Maar het neemt het ontzettend goede gevoel van een mooie dag door de Ardennen racen op onze fietsjes niet weg.

hiervoor ook dank aan Patrick. Deze week bleek een speling op mijn trapas, en dus een vervanging daarvan een vervelende oorzaak te hebben. Niet de trapas, maar de de verlijming van de schroefdraad in het bracket van mijn eigen GIOS bleek losgelaten. Dus geen kapotte trapas, maar een "kapot" bracket. En dan toch de Sean Kelly rijden? YEP! Op de GIOS van Patrick. Zelfde framemaat. Alleen een nok die twee centimeter langer is en een 53/39 trapstel. De langere nok zit er nog op, maar wel even een nieuwe compact moeten kopen. Alleen die was er alleen met 175mm cranks. Toch de gok maar gewaagd. Met succes. Het klimmen ging behoorlijk en op de dijk vanochtend? De grijns is vandaag niet van mijn gezicht te krijgen! Bedankt voor je fietsie Peppie.

Vanochtend ondanks de "Sean" dus weer present op de dijk. De benen voelden perfect aan. En eenmaal op stoom niet meer te temmen. Feest! Helemaal hersteld. "Helemaal als nieuw" zou Harry zeggen. Zo zal hij zich vanochtend ook vast gevoeld hebben. Op de vrijdag met zwager Bert al gearriveerd op de Baraque met de camper en vandaag op het gemak huiswaarts tuffen. Misschien vanochtend eerst nog een boswandeling maken.

Maar nog steeds niets van hem vernomen.... zou hij tegen één van onze bruine beren aangelopen zijn?

Nog meer ellende voor Veltec-Granfondo?

2011-08-06T19:40:00.010+02:00

NOOT 7 augustus 2011: RECTIFICATIE op onderstaand bericht

Het nieuws m.b.t. Edith Vanden Brande is als een bom ingeslagen. Ze is niet veroordeeld. Ze moet echter wel de juiste stappen ondernemen richting FCI/CONI en Maratona om één en ander recht te zetten, waar dat (nog) kan.

Ik heb haar en Frederic inmiddels meerdere mails met denk ik waardevolle spullen en informatie gestuurd waar ze mee verder kunnen volgens mij.

Hoorde vandaag van mijn kennis Giulio Galleschi dat er vandaag een groot artikel in de Gazzetta dello Sport over stond, waar volgens hem alle namen en gevonden stoffen in zouden staan. Op een bekend Italiaans wielerforum wordt er -veelal met respect en niet-veroordelend- gesproken over de zaak van Edith. Wat ik er van lees en begrijp is het zeker nog niet gedaan en kan alles echt goedkomen. Hopen maar dat alles nog in de juiste plooi valt!

Maar wat me meer zorgen baart is onderstaand artikel van dezelfde website Cycling.it (dat eerder werd gepubliceerd dan het bericht met de vermeende "niet-negatieven"-namen).

In onderstaand artikel staat kort samengevat dat Barbara Lancioni een officiële klacht heeft ingediend tegen Edith en sommige van haar ploeggenoten.

Dit omdat de organisatie van de Maratona bewijzen zegt te hebben (middels chip-data, foto's en video's), dat er is valsgespeeld. Er zouden Veltec'ers met hoge nummers zich ergens opgesteld hebben om meteen na de start bij Edith aan te kunnen sluiten om te knechten en/of gereden te hebben met een startnummer van iemand anders.

Dat laatste is iets waarover Wielerplaza.nl eerder al eens geschreven heeft toen zij dat zelf ooit eerder een keer had geconstateerd. Bij de Maratona was ons dit in elk geval niet opgevallen en we weten dus ook niet wat hiervan waar is op dit moment.

Lancioni eist dat de uitslag wordt herzien en dat de betreffende renners niet meer mogen starten in de toekomst, plus eventueel aanvullende sancties van de FCI (bond). Als het waar blijkt te zijn, zou het erg jammer zijn. Maar dit "gerucht" van Cycling.it moet volgens mij wel heel makkelijk te weerleggen zijn door Veltec-Granfondo lijkt me.

Ultim'ora
MARATONA: RICHIESTA DI DEFERIMENTO

4/8/2011 10:29:36 PM

Per la seconda arrivata nel tracciato lungo, e per alcuni suoi compagni di squadra, chiesto il deferimento alla Procura Federale Fci per comportamento scorretto in corsa.

Se la vincitrice della Maratona delle Dolomiti 2010, Edith VanDenBrande, è nella bufera per una «non negatività» ai controlli antidoping, anche la seconda classificata non ride. Per lei, infatti, e per alcuni suoi compagni, e' stato richiesto il deferimento alla Procura Federale per comportamento antisportivo. Tra i «custodi» in corsa dell'atleta, infatti, gli organizzatori avrebbero rilevato (tramite foto, video e riscontri chip) atleti con pettorale contraffato, che indossavano il pettorale di un altro o che avrebbero preso il via non dalla linea di partenza ma lungo il percorso. In caso di condanna, gli alteti rischiano l'annullamento del risultato ottenuto a Corvara, l'interdizione perpetua dalla corsa e una sanzione federale.

Bron

Andrea Pinarello overleden - 40 jaar!

2011-08-05T20:23:00.005+02:00

Wie zult u zeggen? Ja de achternaam zegt u vast iets. Andrea is de 3e zoon van Nane Pinarello en is op 4 augustus direct nadat hij over de finish gekomen was van de 1e etappe van de Giro di Friuli overleden. Een eerste hartaanval kon nog via reanimatie opgevangen worden, doch een 2e hartaanval was er teveel aan en hij stierf ter plekke.

Andrea Pinarello was één van de drijvende krachten achter het opzetten van de Five Star League en groot tegenstander van het dopinggebruik tijdens Gran Fondo's. Daarnaast was hij zeer betrokken bij diverse grote Gran Fondo's. Tevens was hij een waardig en enthousiast vertegenwoordiger van hun bedrijf in de professionele wieler sponsoring en gaf hij oa Miquel Indurain veelvuldig onderdak, waaruit een warme band ontstond.

Andrea Pinarello werd slechts 40 jaar.

Bron cycling.it

Ötztaler Rad Marathon - Jan Ullrich aan de start

2011-08-05T11:44:00.002+02:00

Zondag 28 augustus gaat ie weer eens van start. Der Jan! Ja, we hebben het hier over Jan Ullrich. Hij gaat de uitdaging aan om de 238km en 5500 hoogtemeters met nog 4000 man/vrouw te overwinnen. Jans reputatie kennende al hij wellicht ook wel wat avondjes in Marco's Treff te vinden zijn...

"Edith Vanden Brande gepakt op doping tijdens Maratona"

2011-08-04T15:47:00.009+02:00

Vandaag plaatste CycloBenelux een verhaal en een link naar Cycling.it dat er 3 renners gepakt waren tijdens Maratona dles Dolomites 2011. En Rob was en is er heilig van overtuigd dat de cyclorenners uit de Benelux brandschoon zijn.

Ik heb ondertussen rondgevraagd bij Italiaanse bekenden van me en onderstaande werd mij medegedeeld door Simone Orsucci. Ben er van uit het lood geslagen als het 100% waar blijkt te zijn, dit had ik niet verwacht. "Edith Vanden Brande gepakt op doping" en nog twee Italianen, waarvan Beconcini een bekende is, hij werd 4e op de Lungo...

Eén is er gepakt op EPO en de anderen op steroiden / stimulantia. Er wordt trouwens gesproken over "niet-negatieve" testen. Ik ben geen jurist, maar ik denk wel dat er bewust niet staat "positieve" testen. Waarmee ik wil zeggen dat een "niet-negatieve" test misschien wel legaal kan zijn. Denk aan attesten die mensen kunnen hebben.

Ultim'ora
MARATONA: ECCO I «NON NEGATIVI»

4/8/2011 12:43:25 PM

Sono Edith Van DenBrande e gli italiani Marco Madrigali e Andrea Beconcini. A tutti e tre la possibilità di chiedere le contronalisi e far valutare eventuali certificati di utilizzo terapeutico dei farmaci.

Sono la belga-olandese Edith Van DenBrande, trionfarice sul percorso lungo e i toscani Marco Madrigali, primo nel tracciato medio, e Matteo Beconcini, quarto sul tracciato lungo, i tre «non negativi» della Maratona delle Dolomiti 2011. Van Den Brande e Madrigali rientravano nei controlli standard, Beconcini è stato controllato «a sorpresa». A breve verranno rese note le sostanze che hanno determinato la positività. Si parla però di un caso di Epo e di due relativi a steroidi e stimolanti. Tutti e tre i «non negativi» hanno diritto a chiedere le contronalisi e a far valere eventuali certificati di esenzione terapeutica.

Onderstaande zin biedt perspectief dat het nog mee kan vallen. Daar staat namelijk dat alledrie een contraexpertise aan kunnen vragen EN dat dat ze eventuele attesten kunnen laten valideren:

A tutti e tre la possibilità di chiedere le contronalisi e far valutare eventuali certificati di utilizzo terapeutico dei farmaci.

Hier nog het bericht van gisteren, waarin de namen nog niet genoemd werden:

DOPING
TRE «NON NEGATIVI» ALLA MARATONA DELLE DOLOMITI

08/03/2011 16.25.21

Dopo lo «scandalo Maccanti» del 2010, ci sarebbero tre non negativi ai controlli antidoping (Ministero della Salute) della più celebre gran fondo europea. Tra loro una donna. A breve i nomi.

Incredibile ma vero. A dispetto dei controlli preventivi e annunciati sulla salute (decine gli atleti testati con prelievi di sangue alle cinque del mattino) e dei controlli sulle urine dei primi classificati e di alcuni atleti a sorteggio, ci sarebbero tre «non negativi» all'ultima Maratona delle Dolomiti. Dopo il «caso Maccanti» che sconvolse l'evento della 2010 (il vincitore era risultato positivo all'Epo un mese prima dela corsa e nessuno aveva avvertito gli organizzatori) un altra tegola si abbatte sulla più celebre gran fondo europea. La notizia arriva da ambienti del Ministero della Salute, che ha effettuato i controlli a Corvara lo scorso 10 luglio tramite gli ispettori medici della Commissione di Vigilanza Antidoping. I tre «non negativi» sarebbero due uomini e una donna. I nomi degli uomini non sono ancora stati resi noti, mentre la donna, già identificata, sarebbe un'atleta che ha occupato una delle primissime posizioni del tracciato lungo. A Corvara sono stati controllati i primi tre classificati del percoso lungo e di quello medio oltre ad altri sette uomini e una donna, quasi tutti nomi noti del fodismo nazionale: una F2, due M2, un M3, tre M4 e un M5.

Corradini "maar" 15e in LA LEGGENDARIA CHARLIE GAUL

2011-08-01T13:19:00.005+02:00

Gianluca Cava,llie heeft Alessandro Bertuola verslagen op de Monte Bondone tijdens LA LEGGENDARIA CHARLIE GAUL.

Antonio Corradini werd "maar" 15e op ruim een kwartier. Hij schreef het volgende op Facebook afgelopen vrijdag:

Antonio Corradini
Praticamente son gia' ex coridor :-) !!

Zijn vrouw antwoordde dat hij van 's ochtends tot 's avonds traint en dat "pappie" maar moet denken aan over een maand als alleen maar meer zal gaan rijden:

Claudia Zeni Ma se te cori da matina a sera.....!!!E pensa tra un mese.....che correrai ancora di più papino!!

UPDATE: In het verslag van de Viner-ploeg werd gesproken over een knieblessure... Alessandro Bertuola vertelde me dat hij "oververmoeid" is. En dat hij zeker te weten tijdens de Ötztaler zijn laatste GF rijdt... Opgelet op Antonio dus!!!!

UPDATE:

Uitslag

Niets te doen? Bekijk de hele Dolomietenmarathon...

2011-07-21T12:51:00.002+02:00

Geweldig om te horen hoe de commentatoren (o.a. Silvio Martinello) de grote "sorpresa" Michel Snel becommentatoriëren! Ze kenden hem dus niet. Duurde lang voordat ze Michael snel "herkenden". Lang gingen ze ervanuit dat hij de korte afstand zou rijden änders ging je niet zo als een gek weg".

Uitslag Maratona dles Dolomiti

2011-07-10T13:05:00.010+02:00

Zo. De Maratona zit er al op. Voor de top althans. Die zijn al een poosje binnen en de winst bij de dames is zoals verwacht gegaan naar Edith Vandenbrande. Op 7 minuten gevolgd door Barbara Lancioni.

1. van Den Brande Edith, 1982, B-Sleidinge 5:08.21,9 (594)
2. Lancioni Barbara, 1981, Filottrano (AN) 5:15.22,0 (501)
3. Prieling Nadja, 1981, A-Kitzbühel 5:39.26,5 (1801)
4. Bandini Monica, 1964, Forlì (FC) 5:41.31,5 (502)
5. Marconi Sandra, 1972, Villa Rosa (TE) 5:43.54,9 (1729)

Bij de mannen ging de winst naar de Italiaan Beppe Sorrenti van TEAM X-BIONIC. Snel werd 2e op ruime afstand. Bart Bury van Team Grinta! werd 5e. De gedoodverfde kanshebber Antonio Corradini werd 6e.

Beppe Sorrenti op kop

125 "Best of" foto's van Sportograf, met oa Paolo Bettini(ietsje dikker geworden... )

1. Sorrenti Mazzocchi Giuseppe, 1985, Treviso (TV) 4:33.55,3 (350)
2. Snel Michel, 1972, F-Plombieres les Bains 4:39.18,9 (349)
3. Salimbeni Luigi, 1979, Castiglionedeipepoli 4:42.15,6 (340)
4. Beconcini Andrea, 1980, Fucecchio (FI) 4:43.46,9 (55)
5. Bury Bart, 1979, B-Meur-La Bruyére 4:43.49,9 (2954)

Sorrenti als winnaar is geen toevalstrreffer. Twee weken terug werd hij in Aprica al knap 2e in de GF Giordana(voorheen de GF Marco Pantani). Zijn specialiteit: Lange solo ontsnappingen, het liefst in bergachtig terrein!!!

Sorrenti hier over de streep in de GF Giordana

Maratona dles Dolomiti: Corradini? Snel?

2011-07-06T11:21:00.017+02:00

Het podium ORM 2010; Edith en Antonio... Ook zo bij de Maratona 2011?

Zondag staat er een grote confrontatie op het programma: De Italiaanse top uit de GF-wereld versus de ploeg van Jan Winters. Kan Michel Snel weer een zege toevoegen aan zijn opmerkelijke seizoen? Of is het Corradini die de kaas niet van zijn brood zal laten eten door de man uit Plombieres-les-Bains? Twee coureurs die beiden kennelijk hun beste seizoen tot nu toe beleven. Corradini zal zeker zijn huzarenstukje van de GF Sportful Dolomiti Race(216 km en 5300 hoogtemeters) willen herhalen. Met de fiets boven het hoofd over de finishlijn lopend...

Bij de dames zal het vast een strijd tussen Lancioni en Vandenbrande worden. Of een outsider? Vast staat dat er weer geknald zal worden in de Dolomieten rond Corvara in Badia.

Barbara Lancioni wint GF Sportful in Feltre

Antonio Corradini

Ik gok op Antonio Corradini en Vandenbrande. Waarom? Corradini heeft zijn zinnen gezet op zoveel mogelijk zeges in de Five Star League en Edith Vandenbrande is, denk ik, een klein maatje te groot geworden ten opzichte van Barbara Lancioni.

Verder is Wielerplaza natuurlijk erg nieuwsgierig hoe "ons stelletje" uit Lopik het weer gaat doen. Zal Peter Hollands er een super klimtijd op de Passo Giau neer kunnen zetten. Net als op de Passo Mortirolo bij de GF Giordana? We zullen het gaan zien. Het weer zal wel weer meevallen. Een vroege start en pas in de middag een buitje. Dan is iedereen al bijna "binnen"....

Naast al het te verwachten wielergeweld start ook Leontien Waaijer. Dit jaar in mindere doen door overtraining. Leontien vertelde bij La Marmotte dat ze teveel dingen aan haar hoofd had dit jaar.(verhuizing etc.) En dan toch vol voor de geplande traing gaan was teveel van het goede. Geen zin meer. Overtraind. Kortom: Seizoen aan flarden. Daarom maar hopen dat ze eerst weer gewoon lekker kan gaan genieten van de hobby. Dan komen de prestaties ook wel weer terug. De ORM zag ze niet meer zitten. Jammer... ik had best nog een stukje met haar op willen rijden, net als vorig jaar...

Leontien 2010 Kühtai discesa

Gewoon een hele leuke meid. Net als Edith uiteraard.

La Marmotte 2011, een mooie dag!

2011-07-05T12:02:00.004+02:00

De grootste cyclo-klassieker van Frankrijk staat vandaag op de rol. 2 juli. Bourg d'Oisans. Alle kanshebbers zijn de revue al gepasseerd in de voorbeschouwingen. Een enkeling(Currit) is misschien over het hoofd gezien. Ze staan allemaal om 07.00u in de startblokken. Stralend weer. Strakke blauwe lucht. Fris. Dag kan niet kapot. Zou je zeggen. Onze Deense buurman op de camping start ook. Dit jaar heeft ie al 1000 kilometer gefietst... In Denemarken! Het wielerbloed van zijn zonen komt waarschijnlijk van moeders kant, want de oudste zoon won recent de 3-daagse van Axel en versloeg oa Boy van Poppel... Al voordat Bert naar de start gaat, spring ik op mijn fietsje. Richting Top Glandon. Voor de bevoorrading van Bert. Rugtas met 2 bidonnen. Banaan. C'est ca! AL gauw blijken de beenstukken overbodig en mijn windjackje? Niet nodig! Toch besluit ik nog even door te rijden met die outfit. Klimmen gaat moeizaam. Gisteren nog even naar La Berarde geweest. Zal dat nog in de benen zitten? Geen idee. Maar ik gun me geen rustpauze. Ik voel dat "LA Marmotte" al op mijn hielen zit. "Als ik maar op tijd boven ben"... Le Rivier: Gauw beenstukken uit. Jackje uit. Koers! Ondertussen wordt het lint van volgauto's die ook naar de top gaan om hun favorieten aan te moedigen steeds dunner. Het teken dat de doorgang voor auto's onder aan de voet van de Glandon al geblokkeerd is... "Harder moet het" maak ik mezelf wijs. "Zo kom je echt te laat boven"... Kan je wel willen, maar moet je ook wel kunnen... In 1 uur en 40 minuten ben ik boven. Foto's maken.... Pech! Batterij leeg. Is dat wat! Stampvoetend berg ik die zooi weer op. En hoor dat "Ze" er al aankomen. "Hoe kan dat nou?" Dan rijden ze behoorlijk snel de Glandon op... Afdalen naar de afgesproken plek. Motoren van de Gendarmerie. "Ze" is de Italiaan Lucciola. Vermomd in een Iaccobike-pakkie... Maar vandaag ploegmaatje van Bertuola... Daarachter op 2 minuten de 1e groep van amper 20 renners. Bidonnen en banaan gaan goed. Bert ook. Sprint naar de top. 4 man springen weg en worden niet meer achterhaald in de afdaling... Hoezo neutralisatie in afdaling? Bertuola laat lopen en Bert gokt verkeerd. Onderaan vinden de 5 koplopers elkaar en draaien strak rond. Richting Telegraph. Daarachter wordt niet gereden. Diverse demarrages van Bert. Evenzovele counters van Veltec en Grinta!-mannen. Bart Bury rijdt in de afdaling Glandon lek en verliest vijf minuten en krijgt, nadat Veltec hem een wiel weigerde, een wiel van een kennisje. Die toevallig daar fietste. Bart is enorm sterk en rijdt dat gat vliegensvlug dicht op de groep Dekker/Bertuola en staat daarmee direct op 5 minuten NETTO-voorsprong op alle renners uit die achtervolgende groep.

Ondertussen ben ik al weer op de terugweg naar de camping. Nieuwe voorraad halen en ik krijg gezelschap. De overbuurman vraagt of ie mee mag... Tuurlijk! Wel zo gezellig! Afgeladen met veel lekkers gaan we richting Le Barrage de Chambon. Wat kilometers voorbij de afslag naar Les Deux Alpes. na wat heen en weer rijden toch maar vast naar de 2e ravitailleringsplek. Niks te vroeg! Een kopgroepje van La MI-Marmotte komt voorbij... "Oh, dan duurt het nog wel een poosje" kraam ik eruit. Niets daarvan! Weer een groep en op kop denk ik Michel Snel te zien. De reservecamera zit nog in mijn achterzak en dus... Te laat! Een groot gat dan en weer een groepje. Man of zeven. Volgens mij Bart Bury op kop. Snoeihard gaat het. Geen Bert. Verwarring, omdat ook een bekende uit Dordrecht met die mannen meerijdt. Hoe kan dat? Later blijkt dat hij de MI-Marmotte deed(start in Valloire-finish Alp d'Huez). Derde groep. Gat op groep-Bury/Bertuola 2 minuten. Dekker op kop in groep nummer 3. Ik spring op mijn fiets. Al rijdende de bidonwissel. In het zog mee naar de Alp. Is de bedoeling, maar ik moet lossen op de allerlaatste 100 strekkende meters omhoog. Sh....! Wederom geen foto's kunnen maken. Patrick belt en ik geef wat tussenstanden door. Volgens Patrick wordt het een erg snelle tijd. Dat wordt het ook. Michel Snel wint in een absurd snelle tijd. Currit even absurd 2e op twee honderdste van een seconde... Bart Bury wordt 3e terwijl Bertuola(4e) hem op de Alp uit zijn wiel reed. Lucciola 5e en Bert 6e. Leblancher was op de Alp ingestort.

Niets ten nadele van Bart. Alleen Bertuola(en vele anderen) wist niet dat het bij deze (TOP)cyclo zo "werkt". Allessandro Bertuola vond dit scenario absoluut Gran Fondo/Cyclo-onwaardig! Iets wat ook door Edith Vandenbrande beaamd werd. "Laat de 1e 10 of 20 finishers ook gewoon hun positie van binnenkomst behouden".

Want nu is deze tactiek wellicht aan te raden: Achteraan in het 1e vak starten.
Als 1e de Top Glandon bereiken. In de remmen en als laatste van de snelle jongens aan het einde van de afdaling Glandon over de mat. Eventueel een klein gaatje dichtrijden. Vervolgens als het even kan samen naar de streep. De ander zogenaamd de "zege" laten en tocg nog zelf met de bloemen er vandoor gaan. Omdat jouw NETTO-tijd net ietjes beter is... Het lukte Currit net niet!

Er was geen glimlach op zijn gezicht te krijgen bij de huldiging!!! Maar goed ook. 's Mans ogen spraken boekdelen.... Dopingzondaar Currit zou net als de Italiaan Negrini niet op de erelijst van La Marmotte mogen prijken. Negrini's parcoursrecord van destijds werd toegeschreven aan "onoorbare middelen". "Zoveel sneller dan de rest". "Dat kan niet!" "Onmogelijk" Negrini met zijn parcoursrecord zijn we inmiddels kwijt. Wie volgt? Currit? Of? Nee! Snel aan het werk! Verder met mijn verslag van de dag...

Gewoontegetrouw rijd ik de Alp ook op. Het gaat soepel. Samen met campingoverbuurman. Hij klimt lekker. Nu geen last van zijn rug. We halen de jongnman uit Dordrecht in. Op de top is het langzaam drukker aan het worden. Het wordt een hele gezellige middag. Schrik!... Er strompelt iemand de pastazaal binnen.... Helemaal grauw. Leeg. Totaal uitgeput. Bezorgde mensen snellen toe... "He?".. "Dat is Doime Brandsma"... De hardloper. Nu wielrenner. Heel diep is ie gegaan. EHBO'ers erbij. Doch ik wuif ze weg. Doime herkent me. "Sjors, blijf even bij me". "Ik voel me niet goed"... Gauw een Born-Finaledrank bij hem naar binnen gedaan en een blikje cola doet de rest. Binnen een paar minuten is ie weer "het mannetje". "7 uur en 14 minuten" "10 minuten gestopt onderweg" "Mijn 1e La Marmotte en dan binnen de 8 uur. SUPER!!!!". Zijn recuperatievermogen is opmerkelijk.

Het slotfeest gaat verder: Eten, drinken en kletsen en mooie podiums. Een biertje en daarna samen met Bert en Bart via Villard Regulas naar moeders toe. Op de camping. "Dit was een hele leuke dag!" roep ik haar toe... "Nou hier ook"... "Half twaalf was onze Deen al terug. Omgekeerd op de Glandon en vertrokken naar huis". "Foetsie"

Over amper 6 weken weer een grote ontmoeting van de Marmotte-tenoren. De Ötztaler Rad Marathon. Met aan de start: Snel, Dekker, Bury, Bertuola, Lucciola. Aangevuld met nog wat Pavarotti's uit het GranFondo circuit; Corradini, Goetsch.

Misschien dat Wielerplaza nog wat startplekken kan regelen voor Team GranFondo Grinta! Alleen Bart Bury heeft een rugnummer weten te bemachtigen.

Colle delle Finestre: Een trainingsrit!!

2011-07-03T18:41:00.003+02:00

Colle delle Finestre en naar de Filestijnen!

Daags na La Vaujany zouden Bert en ik een rondje Briancon-Susa-Colle delle Finestre-Sestriere-Briancon gaan doen. Wederom vroeg uit de veren en met alle proviand al aan boord richting Briancon. Om daar deze toer te doen. De finalekilometers van de voorlaatste etappe van de Giro d’Italia 2011. Met de ondertussen al befaamde 6 km via sterrata naar de top van de “Finestre”… Een stukje eigen historie schrijven. Beginnend met een vrij eenvoudige klim. De Montgenevre. We zouden hem vandaag twee keer moeten doen. Een hele lange afdaling via Oulx naar Susa en dan die heroïsche berg. De Colle delle Finestre. Inmiddels bloedheet. Maar wel veel beschutting van de bomen. Veel korte bochten en dan… Eindelijk ligt het aan onze voeten... De Via Sterrata. Aangestampte kiezels en gep[lette geitenkeutels. Met her en der nog het zweet van de tenoren van voorbije Giro… Sommige binnenbochten zijn steil en rommelig. Uitkijken geblazen. Toch neem ik ze. Zoals ik me dat had voorgenomen. Altijd de kortste weg. Bert zou mijn spoor vast volgen. Of ik dat van hem. Op de top is het stil en een moment van bezinning. Dat hebben we toch maar mooi gedaan. Euforisch! Ja, zo gaan we naar huis. Eerst Sestriere aandoen. Bert uiteraard op de grote plaat. Net als Rodriquez een maand terug. Ik draai de 26. De temperatuur loopt nog verder op en de Montgenevre doet toch behoorlijk pijn, tot de afdaling naar Briancon ingezet mag worden. Dan valt alle pijn weg en kunnen we een “pression” nemen. Eentje maar. Want met de auto terug naar camping Belledonne!!!....

Wat een scenario! Ware het niet dat de verjaardag van Luca de avond ervoor wat uitgelopen was en we het noodzakelijke vroege vertrek niet haalden. Suf en veel te laat werden we wakker. Veel woorden waren er niet nodig om de aanstaande marteling te laten varen…. Want een marteling dat zou het zeker worden. De temperatuur zou ons vast gaan nekken. Wat een smoes. Dan maar een rondje Marmotton. Kunnen we toch nog op tijd weg en ook een nuttige maar wel veel minder leuke training. Toch? Ja!

Helaas gaan we weer wat te ruim met de tijd om. Rond half tien hijsen we ons op de fiets. Het is al bloedheet. Shit! De Glandon moet rustig aan. Niet te veel zweten. Anders krijg je dat verder op de dag voor je kiezen. Voor de top leek het mij een fijn idee om de bidons bij te vullen, maar Bert vond dat niet nodig en stiefelde alvast vooruit. “Dat kan ook aan de voet van de Telegraphe”... was zijn uitleg. De laatste slokken die nog in mijn bidons zaten, daar moet ik dus vanaf nu erg zuinig op zijn…. Afslag Glandon. Top Glandon. Nergens zie ik iemand die op Bert lijkt. Een paar fietsers op de top weten geen antwoord op mijn vraag of Bert, in hetzelfde tenue als ik, al voorbij is. Dan ook maar afdalen. Rustig aan. De Glandon is niet mijn favoriete afdaling. Dan slaat de schrik met om het hart... Een boer, met een schaap in zijn armen(in de lepeltje-lepelje houding....), maakt aanstalten om de weg over te steken. Hij ziet mij. Stopt. Alleen zijn 2 honden hebben andere plannen en zijn druk doende om zich onder het prikkeldraad door te wurmen. En dat lukt ze. Juist als ik tot op 10 meter genaderd ben. Aargh! Heeeeee!!! Vol in de remmen. Een man kan ook meer dan 1 ding tegelijk. Schelden,vloeken, tieren en gierende banden... Het loopt goed af. De honden leven nog. Net geen rituele slachting zonder verdoving! Beneden aangekomen en de springschansen cq snelheidsremmende verkeersdrempels overleefd hebbende. Geen Bert te zien. Dat kan niet en ik struin de omgeving af naar mensen die hem wellicht wel gezien hebben. Wat een geluk vandaag! Drie zowaar leuke Franse meiden staan me heel vriendelijk te woord. Oui, non, oui, non, Peut-etre, maar geen duidelijkheid. Op het terras weet ik van een Francaise even haar mobieltje te scoren en probeer het op die manier. Helaas. Geen reactie. “Dan maar alleen richting Telegraphe” zucht ik moedeloos. De warmte is nu echt WARM! Net als ik opstap komen er twee man naar beneden gesuisd. Bert en nog eentje. Was ie verdorie op de Glandon het restaurant ingedoken voor een bak koffie… In zijn kielzog een onbekende. Zag er wel gesoigneerd uit. En afgetraind. Domien Brandsma was de naam.
Een van de weinigen in Nederland die 2.25 achter zijn naam heeft staan op de marathon… Sinds een jaar overgestapt op de racefiets. Inmiddels 50 jaar. Door het dal valt zijn soepele tred op, maar ook blijkt dat ie de Glandon opgebracht is met de auto. Hij fris. Ik al uitgepierd. Zo voelt het. Het zweet gutst inmiddels rijkelijk langs het lijf. Geen droge draad meer aan het lijf. Elk slokje is een zegen voor mijn strot. De klok wijst 12.00u als we de klim van de Telegraph opdraaien. De twee zijn snel uit mijn vizier. Wat maar op 1 ding gericht is. Het watertappunt. Nog 3 kilometer. Zelden zo uitgekeken naar een waterput. Na zeventien keer de laatste druppel uit de drinkbussen richting mond gebracht te hebben, zie ik mijn oase in de woestijn. In de remmen. Eigenlijk overbodig. Gelukkig kies ik de goede bak met water. Armen,hoofd diep in de koude bak. Bidon vol. Bidon leeg. Dorstlesser in beide bidons en de reis gaat verder. Top Telegraphe en de heren zitten uitgerust op het terras. Al mijn eten gaat op tafel. Minstens de helft moet naar binnen. Banaantje. Snelle Jelle(wat een naam). Born repen. Nog een Snelle Jelle. Wie weet? Twee cappuccino. Een plas. Een boer. Bidons vol. Gaan. Valloire. Start klim naar Top Galibier. Als ik daar ben, dan is het kat in het bakkie en rest alleen de afdaling met wat hupjes onderaan bij Freney d’Oisans. Moet te doen zijn. Met bijna dertig jaar fietservaring een ogenschijnlijk realistische inschatting. Zo lijkt het. Doch niets is minder waar. De hitte is scherprechter vandaag. De man met de hamer hoort ergens achter één boom te staan en dan aan die of gene een ferme tik uit te delen. Vandaag niet hoor. Die onverlaat wandelde het hele eind met me mee. En maar slaan. Zelfs als ik me allang gewonnen gegeven heb, gaat ie door. Fiets is al in de aanbieding: Honderd euro en een lift naar Belledonne. Waarom wil ik dit nog? Een goede reden kan ik me niet bedenken. Of? Is het de lekkere salade bij Plan Lachat? Kan zijn. Maar daar kan je ook met de auto komen. Bert is coulant en lokt me het terras op. Tafeltjes met heerlijk bier er op…. Wat zou ik graag… maar ik ben nu wielrenner of poog dat te zijn en die drinken geen alcohol onderweg… Nog een aanlokkekelijker aanbod... 50 euro en een lift? Geen gegadigden! Cafe au lait dan maar. Bidons vol en een halve salade van Bert. Zal het genoeg zijn? Voor de laatste acht kilometers. Lijkt niet ver, maar als moraal en kracht ontbreken is het een flink eind. Herhaaldelijk meld ik aan Bert dat dit echt de allerlaatste keer is dat ik zo’n stel bergen beklim. “Tis over Bert”. Tunnel. Nog maar eens een plas en de laatste kilometer gaat in. “Tis nu echt over Bert”… "Dit moet ik niet meer willen”… “Zal ik je duwen?” vraagt ie met een grijns…. “Nee,nee”… Een flauwe bocht naar links en de top is daar… Gelijk door! Helaas! Route Barrée! Asfalteringswerkzaamheden. Preparatie van het wegdek voor de TOUR... We moeten terug… Heb ik me daarvoor door die laatste ellendige kilometer heen gewurmd? Krachtterm! Naar beneden dan maar... Door de tunnel. Daar mag je als fietser niet door, maar nu wel...

Het verhaal over de afdaling van de Lautaret zal ik de lezer dezes besparen. Volle bak. Achter Bert. Wind tegen. Half zes op de camping. Verrot! Naar de Filestijnen... Een lijk op een racefiets ziet er nog beter uit. Het medeleven ter plekke is deze maal groot. Aan alle kanten word ik in de watten gelegd. Geen vaat zelfs deze avond voor mij. Drie uur later blijken er warempel toch nog 2 ogen in mijn oogkassen te zitten. Maar ook onverwachte schade aan het lijf. Mijn zitvlak, oftewel mijn kont, is pijnlijk, schraal en volgens vrouwlief HELEMAAL rood. De hele dag in het zweet levert Sjorssie vandaag een heuse onvervalste Bavianenkont op. Zalf erop! En deze Marmotton? Zand erover. Een dag om gauw te vergeten! Twee dagen geen fiets meer aangeraakt!

Vandaag, donderdag, de Alp op geweest en in de middag de Ornon als lekkernij. Voor het goede gevoel! Het virus won het weer van het verstand!

GF Eddy Merckx: Toch nog een verslagje...

2011-07-03T18:34:00.005+02:00

Vanwege mijn vakantie aansluitend op de GF Eddy Merckx alsnog het gedateerde verslag.

Gran Fondo van duún Eddy:
Op een mooie lentedag is een afspraak voor een mooi wieleruitje gauw gemaakt. Zeker als daags ervoor een wederopstanding van Der Alte zich aangediend heeft. Vlammend over de dijk en tempobepalend rijden. Wat is wielrennen dan mooi. De trainingen met Bert en Geert over Wijk bij Duurstede lijken effect te sorteren. Maar… er zat 1 maar aan… altijd mooi weer!!! En dat maakt zwak. Vele jaren probeer in alles in het werk te stellen om te vermijden dat ik in de regen kom te rijden. Dat ben ik echt helemaal zat! Fietsen is leuk, maar wel met een zonnetje erbij. Dus ná de Grote Flop Ardennaise waar het ’s ochtends vroeg nog onheilspellend regende en ons tot een DNS verleidde, zou het bij de GF Eddy Merckx niet zover mogen komen. Een 2e weekend met een heuse ploegleider afreizen naar de Ardennen en niet starten zou TE heftig worden.

Voeg daarbij dat ik op woensdag nog een fikse training gedaan heb met oud-voetbalmaatje Hans Gouwens, die speciaal voor de GF Eddy Merckx over gekomen is uit San Francisco. Daar aan vast gekoppeld wat bezoekjes aan familie en vrienden. De volgorde hierin is bewust zo gekozen… ;) . Op vrijdag kwamen ook nog 2 teammates van Hans over. TEAM Thirsty Bear!!! Die woensdagavond zaten we dan ook aan een lekker glas Hoegaarden!!!

De Gran Fondo van duún Eddy pak je serieus aan en dat leidt er toe dat we al op vrijdag, vroeg in de middag, al bij onze Chambre d’hote “La Malle Poste” arriveren. Een op paardrij-activiteiten georiënteerde boerderij met prima kamers en bijzonder vriendelijke mensen. Patrick,Carina en Laura, Danielle, Bert en Luca komen vanuit hun werk direct door. Voor Bertje weer een lange dag. Om 04.00u opstaan en vroeger dan normaal naar het werk en dan direct door naar den Bels. De kinderen vermaken zich die avond al volop bij de paarden, kippen en de zwaluwnestjes met hongerige jonkies.

We laten ons de zelfgemaakte pasta goed smaken. Gebruik van de keuken is inbegrepen bij het verblijf. Als echte (Italiaanse) "profs" daarom onze eigen grote dampende pan met spaghetti op tafel. Pasta di mama Corrie! Glaasje wijn erbij! Plannen voor morgen maken. “Regen of niet, ik ga rije” komt het uit zowel Bert als mijn mond. Maar nu gemeend! Ondanks het wiebelgebaar, welke de boer maakt over de twijfelachtige weersverwachting voor zondag… De pakkies worden klaargelegd, de fietsen staan al op stal te wachten als we ons bedje inkruipen. 07.00u ontbijt en we hoeven niet gewekt te worden. De heerlijke lucht van warme broodjes stijgt naar boven en roept ons aan tafel. We laten ons het Petit-déjeuner goed smaken en dekken het voor de zekerheid toch maar af met een dikke laag Brinta… Met Patrick nog even de 2 ravitailleringsposten doornemen en op onze velokes richting Huy en we kunnen onder een zonnetje het startvak in. Verstopt achter een zonnebril loopt dúun Eddy ook al in het rond. TEAM Veltec schuift aan voor de maaltijd die vandaag 174 km lang zal zijn en direct al met een pittige klim van start gaat. Voor een wat ouder mannetje als ik is dat fnuikend. Gelijk knallen zit er niet meer in… en als Eddy ons wegschiet blijkt dat. Aan alle kanten vliegen ze me voorbij. Wat een ramp. Met een Veltec-dame kom ik boven en gaat de achtervolging op de groepen voor ons in… In de afdaling verbaas ik me weer eens over de risico’s die anderen nemen. “Laat maar lekker gaan”, denk ik. Meermaals! De weg ligt er bochtig, nat en glibberig bij. Voor me een gekletter en er gaan er een paar tegen het asfalt. Daarbij ook de Veltec-dame… Een “knecht” staat erbij... Ze ligt er belabberd bij. Het sterkt me om voorzichtig te blijven. Ik wil straks wel weer veilig “thuis” komen. OK. Het kost je wat plaatsen in het klassement. Dat moet dan maar! Het is en blijft maar een GF!

Wel eentje met een superprijs voor de winnaar, maar die is er maar voor eentje weggelegd. Een complete fiets. Uiteraard een Eddy Merckx. Voor in de koers is het geweld dan allang los gebarsten. De echte Ardennenrenners laten zich gelden, maar ook in de luren leggen. Een kopgroep van 15 man rijdt weg en geen Veltec-er erbij, geen Bart Bury, geen Bert Dekker. Allemaal zitten ze naar elkaar te kijken. Wel een paar man van Team Marco Polo van voren. Hans Pijpers, Sjef Graafmans ook in de kopgroep... Verder de mannen van Grinta! Houben, Deurbroekx en Vandamme... De mannen uit Eritrea trekken daar de kar. De definitieve klap tussen kopgroep en achtervolgers valt op het “vlakke” stuk tussen de Chambralles en de côte de Coutisse. Daar waar de kopgroep strak doorrijdt, daar is het hollen en stilstaan bij de geslagenen.

Voor mezelf is het na 2 uurtjes dat de omslag zich toont. Ik word niet meer ingehaald. Uitrijden komt weer in zicht, want heel wat keertjes heeft het al door mijn hoofd gegonst om ergens de kortste weg richting finish in te slaan. Echter ik vind de goede moraal. Ondanks het gedwongen wandelen op de cote de Montfort, waar een auto met pech de doorgang versperde. Zowel op het vlakke als heuvel op gaat het steeds beter. Denk zelfs al aan GOUD in mijn categorie. Binnen de 6.35u. Moet lukken. Op de côte de Rouvreux zie ik zelfs Patrick en Rob de Jong(Cyclobenelux) staan. Gezamenlijk, in de auto van Patrick, volgen ze vandaag de koers. Camera’s en bidons in de aanslag. Altijd lekker om even bekenden langs het parcours te zien. Zij zitten al in de auto als ik aanstalten ga maken om de Chambralles te mogen doen. Pittig ding, maar ik verteer hem goed. De benen beginnen zich te herstellen van de zware start! Met drie 55-plussers rijden we op kop. Af en toe een spat regen, maar veel heeft het niet om het lijf. Wel een heel peleton in ons wiel. We zien de humor er wel van in. In de buurt van Mean worden we eindelijk afgelost. OF het aflossenwas...? Ik denk dat ze ons gewoon achterop reden en er vet overheen knalden. Een ploegje van een man of tien. Geel-wit shirt. Zwarte broek. Loeihard gaan ze. Aanhaken. Eten. Drinken. Positie handhaven. Tis even echt koers! Zoveel koers dat ik bij het ingaan van een bocht naar links de tijdsregistratiemat weet te missen. Die ligt erg onhandig in de bocht en gaat rechts aan me voorbij. “Als ik zelf maar weet dat ik het parcours volg” gaat het door me heen. Ik noteer wat nummers rond om me heen. O.a. nummer 10, oranje shirt en 81 rood/blauw shirt... Doch het "ergste" isdat ik het contact met de vliegende brigade verlies. Een gaatje en meter voor meter rijden ze van me weg... Er zijn er nog wat die de rol moeten lossen. Gelukkig!

De finale is nu ingegaan. De laatste gangen staan op het menu. De weg is weer droog en de afdalingen verlopen nu soepel. Het inhalen is begonnen. De ene na de andere wordt ingelopen en de côtes vliegen onder de wielen door. Bohisseau, Ben Ahin de voorbereiders voor de finale op de Muur van Huy. Rue des Chapelles. 1300 meter lang! “He nonkel” hoor ik van verre al. “Zo Polleke, daar is ie dan…” Patrick maakt vast een mooie foto. Dus shirt dicht… De Muur valt me eigenlijk mee. Ook de GF Eddy Merckx. Als je je maar niet over de kop rijd. Dan komt alles wel op zijn pootjes terecht. Waarom maak ik me daar altijd zo druk over? Een dikke zon straalt aan de finish. Kenmerkend voor mijn gemoedstoestand. Ruim binnen de 6 uur over de meet. 6e in mijn categorie. Ietsje tegenvallend, maar blij dat ik de rit met plezier gereden heb. Als bonus voldoende om het Wereldkampioenschap voor Wielertoeristen van de UCI op 10 september in Stavelot te mogen rijden. Of ik dat ga doen? Denk het niet. Het belachelijk hoge inschrijfgeld houdt me voorlopig nog tegen.

De man uit Eritrea wint de GF Eddy Merckx. Veltec mist de slag. Evenals Bury en Dekker. Esther Olthuis wint. Vóór Edith Vandebrande, wiens terrein vooral het hooggebergte is... Hans Gouwens heeft als een dolle gekoerst. Vanuit het vertrek op zijn max gereden en heeft dat later wat moeten bekopen en toch twaalf minuten voor mij over de meet… dat dan weer wel!

De grootste verrassingen voor de zaterdag moeten dan nog komen. De kinderen krijgen onverwacht hun toerkes op de pony-paarden en wij laten ons wat later verrassen. Het diner wordt vanavond namelijk door de boer verzorgd en dat smaakt ons uitmuntend. Eenvoudig, maar zo smaakvol dat alle pannen leeggeschraapt worden. Het toetje is navenant. We genieten in “de deftige en mooie kamer” van de boerderij… en dan… en dan… een gitaar in de hoek trekt de aandacht. Carina tokkelt wat en de vrouw des huizes komt er even bij. "Dat kan anders"… moet ze gedacht hebben.. Ze pakt haar eigen gitaar en begint te spelen en vervolgens komt haar loepzuivere zangstem er nog eens bij… Ademloos kijken en horen we het aan. GEWELDIG! "La rue de l‘Amour… "
Een 2e chanson volgt… Applaus!!!

Benieuwd naar wat de komende weken aan uitslagen over ons heen komen reizen we zondagochtend af richting de Franse Alpen… Voor zon, trainen en vast ook weer regen… En ja, op die regendag (23 juni) zit ik dit verslag dan ook op mijn laptopje te tikken. Nu nog zien dat ik het richting Patrick krijg om op Wielerplaza te laten zetten. Met wat foto’s erbij natuurlijk. Hij heeft er bijna 300 getrokken…

Michel Snel wint officieel met slechts tweehonderdste van een seconde

2011-07-02T19:16:00.011+02:00

Foto van www.twitter.com/sportherberg (Michel Snel).

Daarnet Sjors gesproken "Michel Snel heeft La Marmotte gewonnen". Ja, dat wisten we toch al hoor ik u denken... Klopt. Maar wel met maar tweehonderdste van een seconde!!!

Sinds vorig jaar wordt de tijd tussen doorkomst top Glandon en einde afdaling Glandon "ertussenuit geknipt".

Reden voor deze knipactie in de uitslag is, omdat de organisatie dat MOEST doen van de gemeentes die rondom de Glandon gevestigd zijn. Door alle ongelukken en overlast dat zij al jaren van La Marmotte (zeggen te) hebben, is dit het compromis geworden om La Marmotte überhaupt nog te kunnen organiseren: neutralisatie van de afdaling van de Glandon...

Vorig jaar was dit bijna in het voordeel van Bert Dekker uitgevallen. Die kwam werkelijk geloof ik ruim anderhalve minuut achter Snel over de finish, en later in de officiële uitslag maar 23 seconden!!! (dit kwam omdat Bert net te laat startte door plaspauze net voor de start, reed snel naar voren in het stuk naar de Glandon toe)

Terug naar vandaag. Currit zei tegen Snel dat hij mocht winnen omdat hij zo enorm sterk reed. prima. Maar door het knip-en-plakwerk bleef er maar tweehonderdste seconde voordeel voor Snel over!!!

Voor Bertuola was het vandaag erg zuur en hij was erg boos over wat hem was overkomen, zo vertelde hij tegen Sjors. Hij was 2 minuten voor Bury over de finish gekomen, want hij was van hem weggereden op de Alp. Maar Bury werd derde officieel en Bertuola vijfde. Hoe dat kwam? Bury reed lek in de afdaling van Glandon, verloor minuut of vijf in die afdaling. Heeft gat dichtgereden in het dal op het pelotonnetje dat niet reed. Reed met Bertuola naar de Alp, werd gelost en kwam 2 minuten later dan hem over de meet. Maar virtueel dus drie minuten ervoor.

Jammer dat de organisatie deze netto tijden hanteert voor de eersten. Ze zouden gewoon de top-10 op basis van werkelijke finish volgorde moeten doen, en daarna de rest op basis van netto tijden. Zo deed Sportorganisation het toch ook voordat ze de Glandon-afdaling-tijd eruit haalden????

Marmotte 2011: Verslag, uitslag en foto's

2011-07-02T08:39:00.035+02:00

Uitslag heren:

1) Michel Snel
2) Currit (vorig jaar 4e)
3) Bart Bury
4) Fabrizio Lucciola
5) Alessandro Bertuola
6) Bert Dekker

Uitslag dames:

1) Edith Vandenbrande
2) ?
3) Truyers?

13.50 uur: Sjors aan de lijn gehad. In de afdaling van de Glandon is Michel Snel weggereden met vier anderen. Die hebben vol gas gegeven in het dal. De groep erachter reed -traditioneel- niet in dat dal. Volgens Michel Snel zelf hebben ze daar het gat geslagen. Vervolgens heeft Snel de vier erafgereden en solo naar de meet gereden.

Snel won in een tijd van 5 uur 50 en een beetje. Italiaan tweede, Bertuola derde. Bury vierde en Bert zesde. Snel verklaarde dat die snelle tijd te danken is aan het feit dat ze in het dal zo hard kop-over-kop reden. Maar hij is er natuurlijk erg blij mee; het is ook een fenomenale tijd!!!

Bury reed lek, maar zou geen wiel van Veltec gekregen hebben en verloor daardoor onnodig tijd. Dan is die vierde plek nog beter!!!

13.20 uur: Michel Snel wint na de editie 2010 ook deze La Marmotte! Proficiat! Bury 4e. Vandamme 14e. Opgave Deurbroeck.

12.30 uur: Daniëlle gesproken, staat onder aan de Alp. Snel 7 minuten voor inderdaad op Bert en "iemand van Grinta!". Het is enorm moeilijk voor Daniëlle om te weten wie er nu tussen Snel en Bert rijdt, want alles van MI-Marmotte rijdt er dwars doorheen. Sjors rijdt net achter Bert de Alp op, dus uitslag volgt binnen nu en een uur... De Iaccobike-renner die op de Glandon 2 minuten voor lag kwam net pas na 15 minuten ofzo langs, die heeft zich opgeblazen of pech gehad onderweg.

12.05 uur: Michel Snel voorop. Hij rijdt in groepje, maar vermoedelijk Mi-Marmotters. Op ruim 5 minuten rijdt een groepje van 5-6 man met Bury. Daarachter een groep met van ongeveer 5 met Bert, op ruim 7 minuten van Snel. Snel gaat waarschijnlijk naar de overwinning SNELLEN!

11.20 uur: Sjors aan de lijn gehad. Hij denkt echt dat het Nicoletti NIET was, want deze renner was heel lang en Nicoletti is klein... Speurwerk in de startlijst levert op dat het de 25-jarige Alessandro Zerbini zou kunnen zijn, maar dat zou een onbekende zijn.

11.05: Bericht van @appleduc: "Krijg alles sporadisch binnen. Bury en Deurbroeck zouden mee zijn van Grinta!"

11.00 uur: Op de Twitter-pagina van @appleduc, "schoonbroer" (Belgisch voor zwager) van Bart Vandamme staat dat er een kopgroep zou zijn waar nog twee van de vier Grinta's in zouden zitten: Vandamme en Bury. Sjors is onderweg richting Galibier om ze "op te vangen". Het is schitterend weer, strakblauwe lucht.

10.50 uur: Op de website van Cyclobenelux staan al foto's van voor de start.

9.50 uur: De koploper moet haast wel Stefano Nicoletti zijn, maar die staat niet op officiële startlijst... Deze man is geen onbekende in het Italiaanse GF-circuit! De 44-jarige Nicoletti won in 2000 La marmotte al eens, toen Bert 4e werd. Wellicht dat hij om die reden nog toegelaten is?

9.35 uur: Italiaan van Iaccobike 2 minuten alleen voorop op de top van Glandon. Groep van 20 erachter met Bertuola, Dekker, Snel, 4 Grinta's, e.a. Vanden Brande "Redelijk ver voor gevoel" erachter, gegangmaakt door Veltec-knecht. Sjors heeft niet alleen twe volgauto's van iaccobike en Viner vooraan gezien, maar ook bizar veel voornamelijk Belgische volgers in de auto van mensen die ver achter rijden..

9.20 uur: Er verschijnen enkele namen zonder tijden op de website van Wouter, maar Sportcommunication krijgt de "communication" niet op orde. De namen verdwijnen enkele momenten erna weer...

9.00 uur: Daniëlle gesproken. Onderaan de eerste beklimming, de Croix de Fer/Glandon, heeft zij alles voorbij zien komen. Eén heel peloton van 7700 wielrenners.

8.45 uur: De eersten zouden nu ongeveer moeten passeren op de top van de Glandon. Sjors is telefonisch onbereikbaar, net als alle jaren, dus is hij op de top Glandon :-).

7.00 uur: Start vanuit Bourg d'Oisans. Sjors is op de fiets vooruit naar de Glandon om ze daar op de top te zien passeren.

LIVETICKER La Marmotte 2011: Primeur in petto!

2011-07-01T17:07:00.003+02:00

LIVETICKER

Morgen heeft La Marmotte een primeur, maar wel een bèta, dus het is afwachten of het gaat werken...

Zoals u van Wielerplaza gewend bent, zullen wij met een aantal mensen ter plaatse proberen een zo'n goed mogelijk liveverslag te doen van La Marmotte. Dat lukt elk jaar aardig, maar het kan beter!

Morgen zullen we dankzij Wouter De Ruyk op "Top Glandon, Glandon (after descent), Valloir, Top Galibier, Foot Alpe and Finish" de exacte doorkomsttijden kunnen presenteren!!!!

Het is de vraag of de techniek het houdt, maar hou het morgen in de gaten.

GF Giordana: verslag van Nicole Heuts en Peter Hollands

2011-06-30T12:06:00.003+02:00

GF Giordana 2011.

Een zware dag op Mortirolo en Gavia maandag voor de GF bracht ons nog serieus aan het
twijfelen: wat hebben we te zoeken in de GF Giordana, voorheen Marco Pantani? Toch
stonden we zondag 26 juni met 3000 andere rijders om 7 uur in een heerlijke zonnetje bij 19graden op de hoofdweg in Aprica opgesteld. Nicole in het 1e startvak, ik in het 6e. Iets na half acht viel het startschot. Na 5 minuten (die later in het klassement niet verrekend werden) passeerde ik de startlijn en wegens diverse werkzaamheden ging het geneutraliseerd naar Edolo omlaag. Dit wil zeggen: met horten en stoten.

Vanuit Edolo begon “de koers”. Ik probeer naar voren op te schuiven, wat soms behoorlijke inspanning kost, maar begin uiteindelijk toch nog met een man of 50 aan de Gavia. Tegelijkertijd met een wat onbestemd gevoel, want ik heb Nicole nog nergens gezien. Heb ik haar gemist? Rijdt zij zo sterk dat ze nog voor me zit? Is haar iets overkomen? Gelukkig blijkt achteraf het eerste: ze heeft geen risico genomen naar Edolo en hier wat plaatsen verloren.

De Gavia is een grote inhaalrace. Ik zie auto’s een kilometer onder te top, terwijl ik de nu gelukkig goed verlichte tunnel inrijd. Alsof stukken van 13% nog niet genoeg is, krijgen we hierna ook nog tegenwind. Uiteindelijk klok ik een klimtijd van 1.07, vul mijn bidonnen en duik zonder oog voor de omgeving geconcentreerd naar beneden.
Nicole is inmiddels enigszins op reserve, wetende wat er nog volgen gaat, de Gavia aan het beklimmen. Ook zij komt goed boven, geniet even van het uitzicht en begint de afdaling.

Op het einde van de afdaling halen enkele renners me nog in en op een tussenstuk kan ik net bij hen aanpikken en gaan we met een man of 10 verder. Na Bormio halen we Ilaria Rinaldi in, die later de GF bij de dames wint. Naar Mazzo toe het bekende verhaal, niemand die echt wil rijden. Totdat er een lokale Ricardo Ricco verschijnt: Tijdrijderspostuur, bloothoofds, geen startnummer, gaat hij op kop sleuren en de groep, inmiddels een 50 man, gaat op het lint.

In Mazzo besluit ik tot een sanitaire stop waarna de Mortirolo begint. Nicole daalt goed naar Bormio en vindt een groepje. Ook hier geen echte locomotieven, maar
ze bereikt moeiteloos Mazzo, waar de temperatuur inmiddels richting 30 graden stijgt.

De Mortirolo, tja, wat meer dan 3 dingen: 39x29, hartslag continu rond het omslagpunt
en herstellen bij alles onder de 12%. De benen bewijzen zich echter en hoewel de teller vaak tussen 10 en 12 hangt, haal ik alleen maar renners in. Na de Pantanibocht kan soms de 27 of zelfs 24 gebruikt worden. In de laatste steile passage en de weide haal ik onder aanmoedigingen van toeschouwers nog enkele renners in en klok een klimtijd van 58.44, 13e van alle GF-rijders.

Ik vul bidonnen, grijp een banaan en taartje en vervolg mijn weg.
Nicole was bevreesd voor de Mortirolo, bang dat ze door slingerende anderen voet aan de grond zou moeten zetten, maar dit blijkt gelukkig ongegrond. Op de 34x29 zwoegt ze naar boven. Ze klokt 1.24.18, slechts 10 minuten langzamer dan de eerste dame en sneller dan vele heren. Boven even een rustmoment voor het stuk naar Aprica.

Mij rest nog een tijdrit van 50 kilometer. Niemand voor me en van degenen die ik heb
ingehaald hoef ik niets te verwachten. Het glooiende stuk met soms nog gemene knikken
tot 11% kom ik goed door. Gelukkig is de weg, die erg slecht was, de week voor de GF nog grotendeels hersteld. Ik haal hier nog een Italiaan in die in mijn wiel kruipt, maar “kaputt” is.

In Aprica krijg ik een schouderklop van hem en met “Grazie” rijdt hij naar de finish van de medio, terwijl ik de laatste lus in ga. Ook voor Nicole zijn de laatste 50 km een tijdrit zonder steun. Ik zie haar bij de finish de laatste lus ingaan en ze ziet er nog fit uit.

Vanuit Aprica een snelle afdaling en nog één “klimmetje”: de Santa Christina. Een typisch Italiaanse klim, onregelmatig waarin steile passages vaak gevolgd worden door vlakkere stroken. Met uitzondering van de laatste 2 km die steeds steiler worden met een laatste km van 12%.

Boven volgt nog een verlossende afdaling terug Aprica in. Ikzelf klok een netto
tijd van 6.22 (officieel 6.27) wat een 37e plek betekent en eerste Nederlander. Ik zie Nicole passeren, neem een douche en ben ruim op tijd om haar te zien finishen in 8.04, 14e dame en 10e in haar categorie. Wanneer we aan willen schuiven bij de pasta-party zie ik dat ik in mijn categorie 2e ben. Ik besluit tot een ren naar het podium (fijn na een GF), maar ben te laat voor de huldiging. Wel ontvang ik nog mijn prijs: een tas met lokaal voedselpakket.

We besluiten deze enerverende en geslaagde dag op een terras met andere gasten van ons hotel, Funivia in Bormio, een regelrechte aanrader.

Prix des Rousses 2011: verslag, foto's en uitslag

2011-06-29T17:00:00.009+02:00

Vandaag was de Prix des Rousses, onderdeel van het vierluik Trophée de l'Oisans. Al jarenlang het simpele concept: start onderaan Alpe d'Huez, via Villard Réculas richting Vaujany en daar omhoogknallen en door het dropje heen iets verder omhoog finishen.

Maar dit jaar was het anders. Iedereen startte individueel, zo'n beetje om de 20 seconden werd er eentje "losgelaten". Bert startte voor Sander Smits. Ze hadden afgesproken samen te rijden, dus Bert wachtte eventjes. Toen Sander langskwam en aanzette, brak hij een spaak. Voor Bert was het toen genoeg. Hij baalde al van het gewijzigde concept.

Alleen de eesrte 3 gesstarte renners hadden begeleiding voor hun, de rest niet... Gallego won in 1 uur 37. Erg goede tijd!

Winnaar Gallego en Bert:

Deelnemerslijst La Marmotte bekend bij Wielerplaza!!!

2011-06-29T13:45:00.010+02:00

Wielerplaza heeft de hand gelegd op de deelnerslijst van La Marmotte 2011. Credits voor Wouter De Ruyck.

Zo staan Antonio Corradini en Alessandro bertuola gewoon op de startlijst, met nummer 323. Vorige week wist Antonio nog niet of hij wel of niet zal afreizen naar Frankrijk, omdat hij een week voorbereiding op Dolomietenmarathon ook wel zag zitten. Zeker omdat in het weekend van La Marmotte zijn vriend Gilberto Simoni zijn eerste Simoni's Pordoi Day heeft...

Enkele namen om op uw lijstje te zetten:

2 DEKKER BERT
4 GUERAUD PATRICK
5 SNEL MICHEL
6 OUGIER NICOLAS
128 GALLEGO MICKAEL
129 VAN DAMME BART
130 HOUBEN KRISTOF
136 POLVERONI DAVID
144 LEBLACHER ERIC
179 BURY BART
203 DEURBROECK BART
217 COOPMAN FREDERIC
320 FABRIZIO LUCCIOLA
323 ANTONIO CORRADINI
1041 ANDREA CIAVATTI
1042 BERTUOLA ALESSANDRO

1032 Luca Bortolami (Categorie E, zou Gianluca Bortolami kunnen zijn...)

Update 16.00 uur: Vandaag van Alessandro Bertuola zelf vernomen dat hij inderdaad zelf wèl rijdt, maar dat Corradini niet rijdt en rust houdt tot de Dolomietenmarathon.

...comunque antonio non viene!...

Bij de vrouwen staat op de lijst onder anderen:

221 VANDEN BRANDE EDITH
1037 MONICA BANDINI
1039 MONIA GALLUCCI
1252 TRUYERS MARJOLEIN

Totaal 7705 deelnemers. Als je kijkt naar het aantal deelnemers per land, dan ziet het er qua meeste deelnemers erals volgt uit:

HOL (1603)
ANG (1383)
DAN (1263)
BEL (1211)
FRA (976)
ITA (485)

GF Internazionale Giordana - Alessandro Bertuola wint

2011-06-26T15:01:00.003+02:00

Alessandro Bertuola (ploeggenoot van Antonio Corradini) heeft de GF Internazionale Giordana vandaag gewonnen, in 5u52min en een beetje. Alfonso Falzarano werd derde.

Falzarano reed tot vorige week bij Team GURU-Planet-X, maar er wwas onenigheid ontstaan over de planning voor de rest van het seizoen, zo valt te lezen op de website van GURU-Planet-X. Vandaag reed Falzarano al in de kleuren van zijn nieuwe ploeg: Team Maggi - FRW.

Bericht op www.ciclobenessere.it:

Il Team Guru Plaent X SelleItalia comunica la cessazione anticipata dei rapporti professionali e sportivi tra la nostra società e Alfonso Falzarano, poichè sono venuti a mancare i presupposti per la continuazione degli stessi, per una diversa visione circa gli obiettivi agonistici stagionali.
L'intero staff e la squadra colgono occasione per ringraziare Falzarano per l'impegno profuso e i risultati ottenuti in due anni di collaborazione, augurandogli serenità e successi per il suo futuro sportivo e umano.

La Vaujany 2011: LIVETICKER en uitslag

2011-06-26T09:39:00.018+02:00

Michel Snel wint La Vaujany en verbreekt parcoursrecord met 5 minuten! Edith Vanden Brande wint in 6u02 en wordt 19e scratch. Bert Dekker wint korte afstand.

7.15 uur: Bert is gestart. Gisteravond Sjors nog gesproken; Bert "keek wel" welke afstand hij zou rijden. Michel Snel rijdt ook en Frederik Coopman ook.

9.30: Sjors niet te bereiken, die staat natuurlijk op Col d'Ornon, daar is (traditioneel) geen bereik. Daniëlle ook even gebeld. Gefeliciteerd met Lucaatje. Zij gaat nog even bidonnetje geven straks, op de gewone fiets tegenwoordig, een echte "moeke". Ze belt als ze wat weet.

10.00 uur: Nog geen nieuws. Ornon is na 80 km.Daar moeten ze nu toch wel doorgekomen zijn. Bellen maar.

10.15 uur: Ze rijden richting de afslag bij Rostaillée: Snel, Bert, 2 Grinta-mannen (Bury dacht Sjors) en Chamrousse. 5 man erachter, met o.a. Gallego. Bert zat als een dolle te rijden. Tegen Sjors zei hij dat hij de korte gaat rijden en daarom even hard wilde trainen... Benieuwd hoe dit afloopt.

10.40 uur: Daniëlle heeft ze net gezien. Zelfde groepje nog. Eén Grinta-man op 1,5 minuut. Daarachter op een minuut weer een groepje. Volgens Daniëlle rijdt Bert de korte afstand omdat hij de afdaling van de Sarenne écht te gevaarlijk vindt. Een gevaarlijke afdaling is het natuurlijk inderdaad. Maar met de komst van de jaren neemt het durven nemen van risico's blijkbaar echt af.

12.00 uur: Bert heeft inderdaad de korte rit gereden, en gewonnen. Rob de Jong had nog een update dat Bury niet de Grinta-man was, want Bury is niet gestart. Evenmin Coopman (zie reacties). Rob zei dat Edith van den Brande op slechts 8 minuten van de kop reed, in een groep van man of 30! Ook Marjolein Truyers zou erbij rijden.

12.35 uur: Update via Coopman: Snel ligt op dit moment op kop, voor Deurbroeck en Houben. Edith Vanden Brande 19e scratch en voorlopig op kop bij de dames.

13.00 uur: Rob de Jong, die in bocht één van de Vaujany stond, vertelde me dat Michel Snel 5 minuten voor lag op deze laatste klim! "Weet het natuurlijk niet zeker dat hij gewonnen heeft, maar schrijf hem maar wel op!" Bart Deurbrouck en Houben lagen 2e en 3e. Edith ligt bij de vrouwen voorop. Officiële uitslag volgt in de loop van de dag. Uitgebreid verslag en foto's zullen zeker op www.cyclobenelux.com komen.

Bert werd in 2010 nog tweede achter Dematteis.

La Vaujany 2011: LIVETICKER

2011-06-25T18:34:00.005+02:00

Morgen is La Vaujany, één van de opwarmers van La Marmotte. 175 km, 3.800 hoogtemeters, start 7.15u.

Bert en Sjors zijn met familie meteen na de GF Eddy Merckx afgereisd naar de Alpen. Voor Bert hard nodig de nodige kilometers en hoogtemeters te maken. Dit jaar lijkt een afbouwjaar van Bert te zijn. Geen elite amateur meer maar "slechts amateur-A". Zo lang ik hem ken, heb ik hem nooit zo vaak in het weekend minimaal één dag fietsen over zien slaan. Zeker als je weet dat hij het altijd van zijn weekenden moet hebben.

Bert is inmiddels de 40 gepasseerd, inmiddels vader van Luca, die morgen alweer 4 jaar wordt. Bert besteedt veel liever tijd aan het gezien tegenwoordig. Lekker met Lucaatje ravotten, zwemmen of andere leuke dingen doen. Gek? Nee natuurlijk niet, als je weet hoe gewenst een kind bij hun was en wat ze ervoor hebben moeten doen...

Bert heeft zelden zo weinig gefietst als dit jaar en de jaren tellen nu echt. Of, ...., het blijft Bert... Ik persoonlijk dacht al een paar jaar geleden dat "het over zou gaan zijn, want dit of want dat". Afgelopen week is er wel getraind volgens Sjors, maar de drive lijkt er bij Bert niet echt meer te zijn. Ging hij vroeger elke dag op pad voor minimaal een Marmotton, nu werd er om de dag getraind. Maar gisteren dan toch weer een 200 km - plus training, dat dan weer wel.

Bert is een aparte, maar in het wielrennen krijg je niets cadeau. Vanmiddag Sjors aan de lijn.

"Bert rijdt waarschijnlijk lekker het korte rondje morgen, Lucaatje is jarig en hij wil bij de koffie terug zijn."

Dat is geen goed voorteken voor mij, want als Bert in vorm is, dan drinkt hij die koffie ook wel om 13 uur of 14 uur...

Belangrijkste is dat ze het erg naar hun zin hebben! En vanaf dit jaar wordt het praktisch onmogelijk nog naar La Marmotte af te reizen. Lucaatje gaat immers naar school in augustus en moet de familie Dekker zich aan de schoolregels gaan houden en moeten ze in het hoogseizoen op pad. Plannen voor gezamenlijke fietsvakanties (met kinderanimatie, Cycletours) worden reeds gemaakt... Groot gelijk, en met zo'n "cyclo-carrière" achter de rug kan hij zich met gerust hart richten op de volgende carrière.

Morgen zal ik wel een LIVETICKER van La Vaujany proberen te verzorgen, want onze razende reporter Sjors weet zijn punten wel te kiezen!

GF Eddy Merckx 2011: Verslag, foto´s en uitslag

2011-06-19T11:54:00.039+02:00

Net terug uit Ardennen. Afgelopen weekend was de GF Eddy Merckx. Na de GF Ardennaise, waar Bert en Sjors door de regen in hun mandje bleven liggen, moesten ze nu wel aan de bak, al zou het sneeuwen! We zaten in een mooie boerderij, 7 km van Huy. We zaten er met Bert, Daniëlle, Luca, Carina, Laura, ikzelf, Corrie en Sjors.

Vrijdagavond allemaal rennen en vliegen om er rond 20 uur te arriveren. Bert zat dezelfde morgen om 3u45 al op de (gewone) fiets naar Woerden om te werken tot 15u. Naar huis, omkleden en in de auto richting Ardennen. 's avonds een paar Duvelkes erin en rond 22u de kooi in.

's ochtends was ik om 6 uur wakker en heb de heren Bert en Sjors meteen uit bed getrommeld. Droog weer, da's mooi. Eten zoals gebruikelijk. Dus HELE DIKKE Brinta; lepels niet nodig.

Hup, de paardenstal in, alwaar de "raspaardjes" van Bert en Sjors al stonden te trappelen van ongeduld.

Bert vergat zijn bidons mee te nemen, had alleen maar twee Born blocks bij hem en een Born finaledrank. Ik vroeg hem of dat wel genoeg was... Banaantje zou handig zijn. Die hadden we niet... Althans, niet zelf... Snel pakte ik in de B&B-boerderij een banaan uit de keuken van de waard en stopte die in zijn zakje. Daniëlle snel de bidons gehaald en weg konden ze richting start.

Bij de start stond Den Grote Eddy zelf de renners op te wachten en ontmoetten we de vroege voetbalvriend van mijn vader die nu in San Fransisco woont; Hans Gouwens met twee US friends.

Voor de start even op de foto met de zeer enthousiaste Rob van Cyclobenelux.com. Hij wilde graag afsteken en liefst met iemand samen. Hij kon wel met mij meet dus de basis van een zeer gezellige dag was gelegd! In het startvak ook stuk of wat kleurlingen van Marco Polo team. De mannen komen uit Ethiopë en reden vorige week best hard in Les Trois Ballons. Rob en ik hadden het erover dat het eigenlijk best apart is dat er zo weinig Afrikanen wielrennen, zeker gezien het feit dat die erg goed zijn in duursporten, kijk maar naar de marathonlopers...

Ook nog even met Bart Bury bijgekletst voor de start; hij heeft last van verkoudheid en is niet fit. Hij gaat zich dit jaar goed voorbereiden op La Marmotte. Vorig jaar kwam hij er twee dagen voor de start pas aan. Dit jaar gaat hij komende week al OP DE FIETS richting de alpen!

Net voor de start spring ik met Rob in de auto richting de Chambralles. Alle tijd. Onderweg, na een kilometer of 10 zien we een pijl naar rechts... Wij moeten rechtdoor. Ik stelde meteen maar voor om dit als het eerste afsteekpunt te beschouwen. Rob vond het super. Uitstappen en toen... Toen pakte de net als ik chronisch geblesseerde Rob (hij heup, ik zitvlak) een pakje shag (Javaanse jongens!) uit de zak en steekt een sigaret op. Zelfs mijn opmerking dat een wielrenner die rookt nog erger is dan een wielrenner met haar op de benen deerde hem niet :-)

Maar het duurde erg lang voordat ze kwamen... "Komen ze hier eigenlijk wel NU langs???" vragen we ons af. Hup, de auto in en verder naar de Chambralles. Opeens komen we de hele meute tegengesteld tegen op onze weg... Hup de kant in en kijken. Tot onze verbazing zien we een groep van 15 man ongeveer een krappe minuut vooruit. Wegkomen zat er bijna niet in, slippen in de berm. Gelukkig ging de weg omhoog. Dus in zijn vrij. Laten rollen en licht sturen. Hoppa, band op de weg, grip, gas.

Op de Chambralle rijden de 15 bijna 4 minuten ongeveer voorop, met twee Ethiopiërs erbij, 2 Grinta!-mannen, Sjef Graafmans en wat anderen. Daarna komt een grote groep met Michel Snel, Bert, Bury, wat andere Grinta! en Veltec renners.

Als eerste vrouw komt Esther Olthuis langs, slechts een minuut of 7 achter de kopgroep. Edith Vandenbrande volgt op ongeveer 3 minuten.

Sjors rijdt niet erg makkelijk en komt ongeveer gelijk met de broer van Rob ("Kameel" Paul) door op zo'n 20 minuten.

Rob en ik moesten ons gaan reppen, want ons volgende punt ligt een kilometer of 60 verder, op de Coutisse. Maar de kopgroep was al 20 minuten langs en zou er over ruim een uur ook al zijn... En wij moesten gedeeltelijk ober de brede N-weg waar de renners over reden... Dus als een volleerd ploegleider laveren door de auto's en renners. (Voor degenen die mijn ervaringen daar niet weten: ik heb daar best wat ervaring mee, heb koersen in volgkaravaan gereden en neem geen onnodige risicos!)

Op een gegeven moment boog het parcours van de N-weg af en hadden we weer rust. Snel een Boulanger van haar choco-taartjes afgeholpen en naar de Coutisse. Daar kwamen we de achterbuurman van Oege Hiddema tegen (de man zijn vriendin reed mee en hij volgde haar). De vroege kopgroep was uitgelopen tot een minuut of 8. Die gingen wel wegblijven. De mannen van Veltec konden of wilden geen achtervolging op touw zetten met 4 man in de achtervolgende groep. Op de coutisse zelf was een Ethiopiër weggereden. Toen hij langsreed riep hij naar ons "Hoe lang iesch eigenlijk nog von hierrr?". Geweldig die onbevangenheid! "Het zou toch niet...?" zeiden Rob en ik tegen elkaar.

De groep Snel-Dekker-Bury volgde inmiddels op 10 minuten, dat is definitief over. Rob en ik snel weer de auto in, richting Solières, daar konden we ze nog een keer zien voordat we naar de Muur van Huy gingen. We waren er weer op tijd. Rob en ik fantaseerden er al over dat de Ethiopiër zou kunnen gaan winnen... Ik had nog een blikje cola over voor Bert. Maar die lag op 10 minuten... Dus ik zeg tegen Rob: "Weet je wat, ik ga die EthiopiËr even bevoorraden als die nog voorop ligt!". En ja hoor, daar kwam hij aan, met twee gezellen: Vandamme en Graafmans! Blikje cola voor "onze Marco Polo-man"! Bert? Die kreeg een afgegeven bidon van Sjors, met frutje Born voeding er nog in, aangelengd met water wat we nog hadden...

Rob en ik werden al helemaal wild inmiddels. De Ethiopiër was op slag mijn favoriet! Snel naar Huy. Onderweg kwamen we de kopgroep tegengesteld weer tegen. Hup, weer de kant in, laten passeren en weer verder. Tering, ze zijn er dus écht al bijna! We dreigden in Huy tegengehouden te worden door een "seingever" die zijn job -terecht- zeer ernstig nam. Maar ja, wij hadden 10 minuten "verprutst" door op de groep Snel-Dekker-Bury gewacht te hebben... Dus even wat toeren uitgehaald, snel auto onderaan Muur van Huy geparkeerd en rennen de Muur op... oeffffff, teringsteil!

Op 250 meter voor de meet maken Rob en ik ons klaar voor de ontknoping. En ja hoor daar komen de drie aan! Graafmans heeft het net moeten laten lopen en zal voor plek drie moeten gaan, ook erg knap! Als Vandamme en "onze Marco Polo-renner" passeren op de laatste steile strook, rijdt hij net weg en rijdt met paar meter voorsprong de bocht door... Het zal toch niet écht gaan gebeuren?! De eerste kleurling die een GF wint!!!

Rob rende naar de finish, maar ik bleef wachten op de rest. De rest bestond uit de vrouwen, Hans Gouwens en zijn twee Amerikaanse vrienden, Sjors en Rob. Esther Olthuis won bij de dames, erg sterk! Edith had nog een local-hero in het wiel die waarschijnlijk rechtstreeks vanuit de zetel de Muur op ging rijden. Irritant is het wel als die in het wiel blijft plakken, twerijl jij na 170 km erop aan het rijden bent...

Van allemaal foto's gemaakt en daarna pas naar de finish lopen. Oeffff zuur in de benen :-). Wie er nou gewonnen had wist ik nog niet... Rob niet meer gezien en 's avonds via sms gehoord dat "onze Marco Polo-renner" het gered had!!!

De uitslag is als volgt. De winnaar, de 23-jarige SHIFERAW SOLOMON reed ruim 6 minuten sneller dan de winnaar van 2010 Bart Bury.

1. 635 SHIFERAW SOLOMON 23 4:58:25 (Ethiopië)
2. 154 VAN DAMME BART 35 4:58:32 +0:00:07
3. 135 GRAAFMANS SJEF 42 4:59:02 +0:00:36
4. 153 DEURBROECK BART 37 5:00:05 +0:01:40
5. 160 GLORIEUX FREDERIC 30 5:00:07
6. 628 DISEVISCOURT RALPH 34 5:00:10 +0:01:45
7. 204 ADRIANSENS BOB 31 5:00:12 +0:01:46
8. 191 DE COSTER GUY 45 5:00:20 +0:01:55
9. 633 ABRAHAM DANIEL 25 5:00:27 +0:02:02 (Ethiopië)
10. 965 SMITH Daniel 32 5:00:40 +0:02:14

[...]

17. 152 BURY BART 31 5:10:35 +0:12:10
18. 397 SNEL MICHEL 38 5:10:37 +0:12:11
19. 634 GEBRESILASSIE ESTIFANOS 22 5:10:53 +0:12:2 (Ethiopië)
26. 209 COOPMAN FREDERIC 28 5:11:14 +0:12:49
29. 374 DEKKER BERT 40 5:11:19 +0:12:54

[...]

68. 226 F OLTHUIS ESTHER 32 5:20:33 +0:22:07 32.38
103. 129 F VANDEN BRANDE EDITH 28 5:25:32 +0:27:06

[...]

211. 82 GOUWENS HANS 49 5:43:37 +0:45:12
320. 375 BURGER SJORS 56 385 3:59:32 +0:57:54

Bury reed de Muur van Huy als snelste op, in 3 minuten en 3 seconden. Vorig jaar reed Bury hem ook al als snelste op. Toen in 2 minuten en 50 seconden.

Volledige uitslag

Het was een schitterende dag. Enorm gezellig met Rob van Cyclobenelux. Wat een enthousiasme en passie bij die jongen!

Coming up: GF Eddy Merckx 18 juni Huy

2011-06-13T17:34:00.003+02:00

We gaan het weer proberen in de Ardennen. Gelukkig stellen we ons nu in op een slecht weer editie en gaan we sowieso van start... Ten opzichte van de GF Ardennaise al een hele stap voorwaarts. We? Ja dat zijn Bert en ik weer. Met in Huy ook aan de start een oud voetbalmaatje van vroeger. Heel veel vroeger dus... Hans Gouwens heeft daar het fietsen ontdekt en is daar nu behoorlijk fanatiek in. Logisch, want de mogelijkheden daar, hij woont ergens in de buurt van San Francisco, zijn legio.
Voor woensdag hebben we nog samen een trainingkje op het programma staan en dan start hij ook in de GF Eddy Merckx. Net als Bert en ik heeft ook Hans een startnummer voor de eerste en enige startbox gekregen van de organisatie. Dus 1 startbox voor bevoorrechte renners en daarna in 1 groep het overige deelnemersveld.

Net nog even gekeken op 36 verschillende weersites en het belooft nat, heel nat, te worden rondom Huy...

Hans in volle achtervolging

GF Max Lelli 2011: Raimondas Rumsas wint

2011-06-13T10:42:00.005+02:00

Raimondas Rumsas begint weer ouderwets op stoom te komen. Begon hij dit jaar weer voorzichtig met GF's. De afgelopen weken streed hij alweer steady mee voor het podium en won al een keer...

Gisteren won hij met alweer 3 minuten voorsprong de GF Max Lelli, voor ploeggenoten Merlo en Bazhenov...

Uitslag

Michel Snel wint Les Trois Ballons 2011 (+uitslag)

2011-06-12T11:32:00.005+02:00

Michel Snel heeft Les Trois Ballons gewonnen! Hij schreef recent op zijn blog nog over zijn zitvlak-perikelen. Meer info en uitslag volgt "snel". Edith Vandenbrande won -natuurlijk zou je haast beginnen zeggen- bij de vrouwen. Esther Olthuis werd knap tweede op slechts 13 minuten.

Twitter:

@houbenk
1. Snel 2. Bury 3. HOUBENK @ 3ballons! :)
16 hours ago Favorite Retweet Reply

Bron foto's: Cyclobenelux-website.

Oproep: wil degene die Planet-X pakje besteld had contact opnemen?

2011-06-11T21:30:00.004+02:00

Buon giorno Patrick, ho preparato il pacco con l'abbigliamento che ti invierò con Bartolini di Pisa. [...]

Een paar maanden geleden heeft "iemand" ons benaderd of we Planet-X pakje konden regelen. Dat kunnen wij wel, want wij kennen Famiglia Galleschi immers. Inmiddels een paar maanden verder, ja je hebt wèl met Italianen te maken, ligt er een pakketje klaar in Pisa om naar mij op te sturen en ik ben het e-mailadres van "diegene die dat pakje wil hebben" kwijt...

Dus, meld je aub, dan kan het pakje opgestuurd worden (eerst even geld overmaken natuurlijk, want ook Italianen willen net als Nederlanders eerst geld zien).

TEAM DE WIT: Ouderwets!

2011-06-08T15:46:00.006+02:00

Met de Ardense flater vers in het geheugen met Bert afgesproken voor een straftraining. Dus dat wordt racen. Met Team de Wit. Afspraak in Lekkerkerk: Half zeven. Bij het witte bruggetje. Op zoek naar TEAM DE WIT. Direct met de kraan open. Bert heeft er zin in. Vanochtend al om 5 uur op de fiets naar het werk. Thuis komen. Eten. Luca een knuffel en weer op pad. In 3 kwartier vliegen we naar de Benschopse buurt. Bij de verkeerslichten. Gauw een plas en daar komen ze. Ondanks de afwezigheid van DE KEU, de BUSCHAUFFEUR en nog wat ijzervreters zit de vaart er toch al in. Geen wonder. Met Lars Rietveld en Bert Dekker in de gelederen en nooit versagende Leen de Wit is opgeven geen optie. Het "Opzij,Opzij, Opzij" van Herman van Veen krijgt bij ons zo zijn eigen invulling. Haast hebben we niet, maar toch heeft het er erg veel van weg. Benschop. De kolen gaan nu vol op het vuur. Das maar goed ook, want wij(Bert en ik) hebben nog steeds 38 als gemiddelde snelheid staan. Geteld vanaf Lekkerkerk. De heerlijke temperatuur en de zachte bries maken het tot een waar wielerfestijn. Het gaat alsmaar harder en harder. Net zo lang tot er niemand meer de puf heeft om op kop te komen. En zo begint dat feest steeds weer opnieuw. Het tempo varieert tussen hollen en heel hard hollen. Stilstaan is er niet bij. Altijd wel weer iemand die de handschoen oppakt. We rapen onderweg nog een hardrijder op. Michael Muusse. Maar die komt er vandaag weer eens achter dat leeftijd niet alles zegt. De drie woonkernen die we doorkruisen zijn de ideale "rustpunten" in de koers. Schoonhoven, Bergambacht en Stolwijk. Daarbuiten is het koers. Je deel zien te doen en er toch niet afgereden worden. Met de ultieme sprint naar de rotonde bij Stolwijkersluis. Vals plat omhoog. Waarna we de jongens van Leen de Wit steevast hartelijk danken voor "de les"... De laatste "les" was weer ouderwets mannen! Vooral omdat de benen weer aan het beteren zijn. "Jubelend kwam ik dan ook de kamer binnen gerend... "Zo dat ging weer eens ouderwets" riep ik... "Pas maar op" zei moeders ad rem... "Dan wordt je meestal weer ziek"...

Later op de avond voelde ik een kriebel opkomen in de keel... Het zou toch niet?

Grote Flop Ardennaise

2011-06-06T11:42:00.007+02:00

De Gran Fondo Ardennaise zou onze wat serieuzere trainingscyclo zijn in de lange aanloop naar de Ötztaler eind augustus. Dus om het goed te doen op zaterdagochtend in de auto naar de Ardennen. De inschrijving was al ruim op voorhand gedaan. De geplande 4-daagse trainingsperiode werd uiteindelijk een "hit and run". Bij aankomst bij Au Vieux Logis, snel (in de bloedhitte), de fietsen uit de voiture en de finale verkennen. Na 3 trappen, die heel moeilijk gingen dan, toch eens naar beneden gekeken en een nog nooit vertoond beeld in mijn voorderailleur. 2 kettinglijnen draaien door de kooi. "Jezus, hoe kan dat nou?" vraag ik me hardop af... Patrick en Bert zijn al uit beeld en ik hoop op hun steun. Dus hun terugkeer naar plaats delict is vereist zal ik maar zeggen. Daar zijn ze. Met uiteraard weer van die verbaasde blikken richting mij.... Ik laat ze het euvel zien en verbijstering alom... Het zooitje ontrafelen in de zon is geen optie. Daarom klakkerdeklak... huppel ik, op met genante af, met 1 wiel links en de fiets rechts van me over het paadje wat Rue de Logne heet naar een schaduwplek. 50 meter verderop. Het was de moeite waard. Al gauw blijkt dat we niet voor een duivels probleem gesteld zijn... De carbongeleider is gebroken en de ketting is door het gat in het carbon naar binnen gedrongen. Sta je daar dan met een kapotte voorderailleur... Shit! Hele dikke shit!!! Voor de perfectionist die ik ben is dat een tegenslag van jewelste. Bert en Patrick stellen me gerust en dat het hoogstens kan leiden tot wat ongemak bij het van het buitenblad naar het binnenblad schakelen... Zie je het voor je? Aan de voet van de Chambralles of de Stockeu(en er zitten nog heel wat meer van dat soort korte bochtjes steil naar rechts volgend op een afdaling of vlak stuk in het parcours) geparkeerd staan omdat de voorderailleur dienst weigert.

Toch maar de verkenning doen. Het schakelen gaat goed. Heuvel af rijden ook. Maar... heuvel op? Het is helemaal niks. Bert fladdert weg. Patrick en ik worstelen op de Trou de Ferrieres. Patrick, eigenlijk te ziek om te fietsen, keert om. Ik kruip verder. Rommelig wegdek. Geef mij maar glad asfalt! Gelukkig daar staat Bert. De boodschap dat we samen verder moeten is er eentje ter kennisgeving. De rest zal ik de lezer dezes maar besparen... want fietsen met Dekker, en dan ook nog in de Ardennen is geen pretje. Zeker als de wind alleen maar tegen je lijkt te zijn. Ik probeer me niet te forceren. Morgen is er nog een dag. 165 kilometer op de rol. Nu maar 65. Kalm aan dus. Toch zijn we veel eerder in Hamoir dan gedacht. 15.45u. Weinig fietsers te zien. Even in de sporthal geweest. Geen enkel fietser. Slechts 5 man van de organisatie. "Om 17.00u"... "Dan is alles klaar voor het afhalen van de nummers" zegt Jan Penen. Een babbeltje volgt. De teneur is er eentje van grote teleuirstelling. Hij begrijpt er niets van. "Slechts 270 voorinschrijvingen" is een deel van zijn relaas. Hopelijk komt het morgen toch nog goed... Bert en ik vullen de tijd met het proeven van wat Belgische biertjes op een terrasje. Die smaken wel erg goed. Maredsous, lekker spul! Wat kaas erbij. Netjes geserveerd. Doe er nog maar 2. De lucht betrekt. Regendruppels. Maar het valt mee. Tis al weer droog als het vijf uur is. Nummers halen en wegwezen. Straks zal het echt nog wel losbarsten. Nee... niet de drukte bij de inschrijving. Daar is het nog steeds muisstil... Als we naar buiten gaan komen we Patrick tegen. Die komt ons ophalen. Met de auto. In Logne regent het pijpenstelen. Dus dacht ie: "Die ga ik ff halen"... maar het is nog droog en de klim vanuit Hamoir voelt zwaar. Het bier doet zijn werk! Bert krijgt een ram van jewelste... de bekende klap van de man met de hamer... Ik knal hem namelijk moeiteloos voorbij... Maar wel hangend aan de auto... Te vroeg laat ik los, zodat hij me toch weer moeiteloos weet los te rijden.

Bij het binnenrijden van Vieuxville, begint het te donderen en flink te regenen.
Fietsjes in de stalling. Douchen. Lui op bed. Raam open en het natuurgeweld aanschouwend en aanhorend. Patrick filmt het. Een enorme knal. Oeps das dichtbij. Het is donker. De stroom is uitgevallen. Rookpluimen uit het bos stijgen op.

Zoals altijd komt het weer op zijn pootjes terecht en schuiven we aan voor een lekkere pastamaaltijd. Twee bordjes spaghetti en even de kaderplaatjes op de fiets monteren en slapen gaan. Kwart voor zeven ontbijt.

De nacht is regenachtig en ook om 06.00u regent het weer. Met bakken komt het uit de hemel. "Ik rij niet" zegt Bert. "Mij te link hier" en draait zich resoluut om. Wie ben ik om hem tegen te spreken en draai me ook weer om. Daar wordt op de deur gebonkt... Het is de waardin. "Zeven uur!" Jaja! Het volgende gebonk komt een uur later, maar iets feller. "Acht uur!!!!" In de kleren en lekker relaxed ontbijten. Nou... dat liep ietsjes anders... De bazin des huizes was behoorlijk pissig op ons... terecht uiteraard... "Gaan jullie niet fietsen?" "Nee, met zulk weer niet" klonk het nog enigszins stoer. "Jeetje, wat zijn jullie een stel mietjes zeg!" "Er komt geen enkele bui meer aan. Het blijft de hele dag droog". "Als jullie snel zijn, dan kan je nog" roept ze bijna wanhopig... Maar ja... een besluit is een besluit en dan moet je ook voet bij stuk houden. Het ontbijt is desondanks prima. Lekkere koffie en zo kan het verkeren dat het verhaal hier eindigt. Dit was onze Grote Flop Ardennaise... en het werd vandaag nog erger... Bert bleek zijn fietsschoenen onder zijn logeerbedje te hebben laten staan...

Zoals al gemeld: Bart Bury wint de GF Ardennaise. Met overmacht!!! Uitslag GF Ardennaise. Hier een uitgebreid verslag en foto´s.

Herkansing voor ons bij de GF Eddy Merckx?

Bart Bury wint GF Ardennaise - Bioracer Challenge

2011-06-05T17:06:00.015+02:00

Bart Bury heeft vandaag de GF Ardennaise - Bioracer Challenge gewonnen. Slechts 280 inschrijvingen dit jaar, waaraan dat ligt weet Jan Penen niet, maar teleurgesteld klonk hij (terecht) wel.

Naar verluidt reed op een gegeven Bart Bury met enkele Grinta!-renners voorop. Volgens een insider deed hij niet te veel kopwerk en reed daarna met een Luxemburger weg en won uiteindelijk. De Luxemburger reed wel heel erg kwistig op kop, waardoor hij zijn kansen op voorhand leek te verspelen. De uitslag laat echter een ander beeld zien: Bury heeft 125 km op kop gereden. Een langere en zelfs snellere solo dan vorig jaar... Deze GRINTA!-man is net als vorig seizoen top. Zijn ploegmaten ook, maar die reden verkeerd in de buurt van de Stockeu, aldus Bart Deurbroeck.

Uitslag GF Ardennaise .

Hier verslag en foto's
Ons eigen verslag van dit mini-tripje volgt snel. Hier alvast een voorproefje (ik was gewoon de harde regen aan het filmen...):

In Italië werden ook vele GF's verreden. De meest opmerkelijke uitslag is in de 2° Granfondo Del Castello, waar RAIMONDAS RUMSAS weer een GF won na enkele jaren volledige afwezigheid. Dit jaar rijdt hij samen met Bazhenov in een klein ploegje. Vandaag reden ze samen de rest aan bonken en kwamen samen aan de finish... Uitslag

GF Ardennaise - Bioracer Challenge zondag 5 juni

2011-05-31T11:54:00.005+02:00

Langzaam bekruipt me toch weer het GF-buikvirus... Zondag staat de GF Ardennaise op het programma en dat wordt afzien! Net als de afgelopen week. Weinig getraind. Ziek,zwak en misselijk en daar bovenop een reusachtige dikke koortslip! Drukke tijden op het werk... en dat richting zomer...

We zien het wel. Het wordt waarschijnlijk mooi weer en een fraaie herberg waar ze vele soorten Belgische bieren schenken en voor de gelegenheid ook nog eens een Italiaanse dis voor ons(Bert,Patrick en Sjors) aanrichten op de zaterdagavond. Wat maakt het dan nog uit met welke tijd je over de finish bolt op zondag? Niks! Maar... daar komt ie dan toch weer.... die maar... Met een bevoorrechte startpositie moet je die eigenlijk ook wel waar maken... toch? Dus zal het er wel weer op uit draaien dat ik me weer eens hopeloos over de kop ga rijden... Figuurlijk gezien dan...

De vorige keer dat ik in Hamoir startte ging dat namelijk letterlijk!

Coopman en Vanden Brande zeer sterk in Italië

2011-05-30T19:09:00.012+02:00

Zondag 29 mei stond het VELTEC-stelletje(en ook Geert Plancke een nieuwbakken Veltec-telg) aan de start bij de Marcialonga in Predazzo. En goed voorbereid waren ze... Edith won afgetekend voor Monica Bandini en Frederic viel net buiten het podium. Een hele knappe 4e plek in de algemene rangschikking. Daarbij oa ook Bertuola en Corradini achter zich latend.

Een 1e grote prijs is binnen! Proficiat Edith!

Edith won niet alleen, maar vestigde ook maar weer eens een parcoursrecord. De houdster tot zondag was Barbara Lancioni.

De Pso Lavaze hebben ze dus goed weten te verteren... dat is namelijk een behoorlijk vervelende klim!!!

Uitslag GF Marcialonga

Filmpje van het Youtube profiel van Oege Hiddema. Helaas door hem verwijderd omdat iemand hem embed in een andere website...

Corradini goed op weg naar Grand Slam!!

2011-05-25T19:14:00.003+02:00

Vorige week nog onbedreigd winnaar tijdens de GF Felice Gimondi en afgelopen zondag wederom ongenaakbaar: Winnaar in de 41e GF Nove Colli. Over wie hebben we het? Uiteraard weer Antonio Corradini. De fietsende orthodontist uit Cles. ZOndag liet hij zijn directe belagers achter op een helling van 18% stijging(Barbotto) en soleerde op het vlakke naar de streep in Cesenatico om daar de armen hoog in de lucht te steken.

"Vandaag win ik"... had ie al op zijn borst geschreven

Weer een zege in de Five Stars Leaque. Twee uit twee. 100% score. Wie gaat hem afhouden van een Grand Slam? Team Veltec tijdens de GF Maratona dles Dolomiti?

Één ding staat al vast: Corradini is in supervorm. Of piekt hij dit jaar wat eerder ivm zijn 2e kindje dat eind augustus op de wereld zal verschijnen? Time will tell!

Utrechtse Heuvelrug met Kees: "Da's een ander paar mouwen"

2011-05-21T19:56:00.007+02:00

Wilden we vandaag eerst naar Landen afreizen voor een mooi tochtje, werd het toch door interventie van thuis een ritje over de Utrechtse Heuvelrug. Verzamelen op de Kloostermuur. Deze keer ligt die dus in Houten en niet in Geraardsbergen.

Een hele trits cappuccino's verder vertrekken we weer voor even toeren over de Utrechtse Heuvelrug. Nou ja! Toeren! Met Kees in de gelederen is dat een heel ander paar mouwen. Denk ik nog om het hele toertje op het binnenblad te kunnen doen, Kees kent maar 1 verzet. DE GROTE MOLEN. En rammen maar. "POWERTRAINING" grijnst ie. Nu maar hopen dat ie zijn baan kan behouden bij de volgende saneringsronde op zijn werk, anders gaat er straks nog harder getraind worden...

Over de dijk naar Amerongen en daar gaat de beer los... Wild bij het zien van de 1e heuvel is ie dan ook direct weg... De deur staat achter wagenwijd open. Geen ploegleidersauto om "even aan de fiets te laten sleutelen"... Elk gaatje moet op eigen kracht weer dicht gereden worden. Het worden 4 uurtjes aan het elastiek bungelen. Met als toetje 25 km rond de 37 per uur kruissnelheid huiswaarts. Tegen wind en 2 keer de hulp van "Van Summeren"... een behaarde toerder in een Cervelo-Garmin-pakkie, die we oprapen, en die ook zijn duit in het zakje wil doen. Alleen slaat ie bij de 1e mogelijkheid rechtsaf... Dat hebben we meer gezien...

Al met al was het weer een verrassende dag... Geen Haspengouw, geen toeren, geen Monte Crostis, maar wel een pittige training en voor Peppie sinds 2 jaar nagenoeg inactiviteit door die zitvlakblessures een 110+ rit. Zelf mocht ik tevreden zijn, omdat ik toch maximaal op het binnenblad gereden heb met bijna 34 gemiddeld over dik 130 kilometer "Heuvelruggen".

Morgenochtend weer vlammen op de dijk? JA! Mits het droog is, dat dan weer wel!

Hier de Garmin GPS uitdraai van Patrick, die dus een kleine 25 km korter reed en een langere koffiestop onderweg had... (Klik erop om op de website rechtsbovenin alles in KM's te zetten, leest wat makkelijker!)

Landen - Trois Ponts - Landen, 40e editie!!!

2011-05-17T14:33:00.003+02:00

Zaterdag a.s. de 40e editie van deze mooie toertocht. Normaal niet zoveel aandacht voor toertochten alhier, doch deze past wel heel mooi in de voorbereiding op de GF Ardennaise en de GF Eddy Merckx.

Daarnaast is het ook nog eens de 40e editie die de club uit Haspengouw aanbiedt.
Vorig jaar kwamen er bijna 1000 man op af, dit jaar wellicht meer?

http://www.haspengouwsportief.be/

Ötztaler Rad Marathon en Bertuola

2011-05-15T19:53:00.005+02:00

Voorspellingen doen is altijd gevaarlijk, maar voor de a.s editie van de ORM wil ik er wel eentje wagen... Ik tip Allessandro Bertuola als de grote kanshebber voor de zege. Waarom? Deze kerel is na een jaartje prof geweest te zijn weer teruggekeerd in
de GF's en daar waar hij start ook nog eens bijna altijd winnend over de streep. Al eens 2e geworden in Sölden en gebrand op die hele grote zege...

Wie dit jaar een kans op de winst wil maken in Sölden moet zijn wiel volgen en toeslaan in de laatste 6 km van de klim naar het Timmelsjoch. Ik zie een URC ötztal mannetje daartoe wel in staat... of zal het toch weer Antonio Corradini worden? Of een outsider als Michel Snel of Bart Bury?

Corradini wint GF Felice Gimondi!

2011-05-15T19:38:00.010+02:00

Antonio Corradini heeft de GF Felice Gimondi in de stromende regen gewonnen! Door de bijzonder slechte weersomstandigheden had de organisatie vlak voor de start besloten de grote afstand uit veiligheidsoverwegingen NIET te laten doorgaan.

Podium GF Gimondi 2011

Bij de dames won Monica Bandini!

Ploegmaatje van Corradini, zijnde Alessandro Bertuola, wint ook weer en wel de Strarossini Fondo Città Di Pesaro. Een van de weinige GF 's van dit weekend in Italie waar Pluvius weg bleef....

Andrea Beconcini (Maggi Team) won de GF della Vernaccia, voor drie man van TEAM GURU PLANET X SELLEITALIA: Falzarano, Chaburka en Fanelli. Daarachter weer drie ploeggenoten van de winnaar. De eerste 8 man uit 2 ploegen!!!
Beconcini en Falzarano.

Oude tijden?

2011-05-14T21:03:00.004+02:00

Sinds een paar weken rijd ik weer met regelmaat op de racefiets. Na twee jaar ellende na mijn twee zitvlakoperaties in 2009 (maart en augustus 2009), lijkt het erop dat ik nu toch wat langer en vaker in het zadel kan zitten.

Komt het omdat ik mijn zadel weer op de oude hoogte heb gezet? Komt het omdat het blijkbaar twee jaar nodig heeft gehad om "te zetten". De chirurg ahd wel gezegd dat ik erop moest hopen dat het t.z.t. wel wat beter zou worden. Meer dan hopen was het niet de afgelopen twee jaar.

Maar opgegeven heb ik niet. Al heeft het wel minstens 3x maar een haar gescheeld of ik had mijn fiets verkocht. Een paar maanden terug nog. Andere sporten zijn leuk, maar er gaat niets boven fietsen!!! Iets wat ik al vanaf mijn achtste jaar doe...

Dus elke keer weer op dat verrekte zadel kruipen. Zou het dan nu....? Nee, weer niet. !@$@$!%^%& k*t-fietsen, k*t zitvlak....

Mijn ratio was er echt allang klaar mee. Maar mijn gevoel niet, mijn wil ook niet.

Sinds een week of 6 fiets ik op dinsdagavond met Carina (en Ralph), rondje van 50 km. 31-32km/u gemiddeld, binnenbladje. Paar keer op zondag mee met De Mik. Gaat verbazend goed. Kan makkelijk de pieken naar de 50 km/u volgen. Op kop is een ander verhaal. Maar ik probeer het wel!

Sinds vorige week met Sjors op zaterdag een ronde van 100 km. Vandaag heb ik hem opgehaald in Lekkerkerk en hij heeft met thuisgebracht, ik achter de kont van DE PROF! Kruissnelheid 35 km/u.

Zou ik dan kunnen gaan sparen voor deze?

ROWA Bike Rimini

Gran Fondo's Ardennen

2011-05-11T21:22:00.003+02:00

Niets zo veranderlijk als de mens. Zegt men wel eens. Zo ook ik. Voor mij stond het al sinds wat jaren vast: "Nooit meer een Ardennen cyclo en alleen nog een jaarlijks bezoek aan Sölden. Doch. Het is een onverslaanbaar virus. Soms te onderdrukken. Maar dan steekt het weer de kop op. Overwegingen van allerlei aard, "slechte wegen"... "Gevaarlijk rijgedrag van mededeelnemers", ten spijt staan er dit jaar ineens toch 2 van die Grote Fondue ritten op mijn programma. Niet alleen in de planning, die vaak vrijblijvend is, maar ook de inschrijving is geregeld.

Op 5 juni de GF Ardennaise te Hamoir en op 18 juni de GF Eddy Merckx. Pittige parcoursen en bij allebei op de 1e rij van start. Ook Bert Dekker aan het vertrek. Eens kijken of de Ardennen hem goed gezind zijn.... want.... De Ardennen zijn geen bergen, maar heuvels en dat is heel andere shit dan het hooggebergte. Of hij zijn binnenblad zal gebruiken is nog maar de vraag. Op de Muur van Hoei zal ie wel moeten. Lijkt mij. Maar hij gaat er voor.

Ik ga er ook voor. Maar dan vooral om lekker te rijden. Aan de streep zien we wel wat het geworden is.

Rondje Multi Vlaai

2011-05-08T19:42:00.005+02:00

De Zaterdag is weer een beetje mijn vaste duurtrainingsdag geworden. Vanuit Lekkerkerk altijd naar het oosten. Hoe de wind ook staat. That's the way... Vroeger, met Fruitje, was dit ritje een vaste afspraak op de woensdag. Rondje Wijk heette dat. Koffie in Wijk. Koffie in Hekendorp. Lekker peddelen en ja....koffie drinken.

Door het wegvallen van Fruitje is dat ritme ook een paar jaar weggevallen. Maar... dit jaar heb ik het weer opgepakt. Een paar keer met Bert en Geert en al een paar keer alleen. Steeds op een superlicht verzetje. En met succes. In jaren heb ik niet zo lekker en hard gereden op de dagen dat ik hard WILDE rijden. Het hoge beenritme is er weer en eenmaal op de grote molen is het ook vol te houden. Dat geeft een goed gevoel. Zal het de trainingswijze zijn? Of aan de ravitaillering die in Wijk bij Duurstede vanuit een andere hoek komt?

Want, dit jaar hebben we steevast onze koffie op het terrasje bij de plaatselijke Multi Vlaai genuttigd. Uiteraard met een niet te versmaden grote punt vlaai... En dat terwijl Patrick zijn vertrek op Twitter nog aankondigde als een serieuze "120 km afzien met Sjors"... Maar met zo'n fietsje als dat ding van Patrick is dat erg ongeloofwaardig...

Zo ziet die Garmin "wegwijzer" er toch nog groot uit...

Gisteren was die vlaai ook weer verschrikkelijk lekker. Patrick en ik hebben er van genoten. En dat weten er meer... het was een komen en gaan in de winkel... met Moederdag zullen er heel wat vlaaitjes naar binnen geschoven zijn in Wijk.

Patrick, gereed om de vlaai te verwerken...

Volgende week uiteraard weer een rondje Multi Vlaai.

Oh Oh Mergelland!!!

2011-05-05T11:06:00.017+02:00

Sprak ik 2 dagen terug nog over lekker de Mergelland rijden, zo werd het gisteren toch wel flink lijden. Geen wonder. De eerste kennismaking dit jaar met hellinkjes die langer zijn dan 50 meter... Ja, dan denk je thuis nog dat de conditie in tijden niet zo goed geweest is, daar wordt in Limburg vlotjes mee afgerekend. Zeker als je met 2 man(Geert en Bert) op stap ga die ten eerste toch een stukkie jonger zijn, al een weekendje in Limburg en Ardennen getraind hebben en ook nog eens hun krachten dit seizoen ontplooid hebben in wat wedstrijden... ga er maar aan staan!

De mannen verheugen zich al op dde strafexpeditie!!!

De koffie staat al klaar

De dag was wel een prachtige qua weer. Zonovergoten, doch fris.
Daarom, na de zelf meegenomen koffie op de parking bij VanderValk in Urmond opgeslurpt te hebben, gelijk het gas er op.

Een lichte bries vanachter, dus mijn deel goed kunnen doen. Tot vlak voor Maastricht een diepe put in de weg een slangenbeet veroorzaakte. In het zonnetje bandje wisselen en met 5 a 6 atmosfeer in de achterband verder.

De traditionele foto bij de Servaesbrug schiet er bij in. De brug is in onderhoud en deels ingepakt en biedt daarom geen mooi plaatje. Eenmaal buiten Maastricht gaat de snelheid weer omhoog. Mijn teller is even daarvoor door Bert geijkt en we kunnen weer zien hoe de snelheid werkelijk is. Met 40 per uur naar Withuis, waar de miserie voor mij zal gaan beginnen. Niet vanwege mijn slechte rijden heuvelop, maar die mannen gaan gewoon net te hard voor mij en dan is het moeilijk om dat steeds te zien en te voelen. Mannen met power, waar ik alleen maar souplesse tegen in kan brengen. Een verloren zaak. Bij de klim naar Eperheide bied ik ze een alternatief... of misschien mezelf??? "Als jullie nou lekker verder gaan en boven gewoon doorrijden en daarna via het bos naar beneden richting Schweiberg, dan komen jullie vandaar weer richting de Camerig..." Splits ik ze mooi een extra lusje in de maag... Ze knikken en gaan hun gang... Ik ook! Eindelijk even rust en geen inhaalstress! Die ligt nu bij hen... Soepel de Camerig op, Rabo-ploegje tegengekomen, via Gemmenich naar Drielandenpunt. Ook daar weer bekenden gespot... Sander Oostlander en Kaj Reus.... Fotootjes en wachten op mijn companen. Dat duurde nog best lang... Voordat ze de Via Dolorosa, nu prachtig mooi asfalt, op kwamen knallen.

Aankomst op de Via Dolorosa

URC Ötztal. Bert en Sjors, op hoogtestage in Holland

Daar zat behoorlijk wat panache op! Nog meer foto's. Nu voor onze Oostenrijkse vrienden van URC Ötztal.

Bert en Geert puffen uit!

Tijd voor Lodge7. Het terras waar we daarvoor al een keer langsgekomen waren. Het is er wederom gezellig druk, maar heel erg gemoedelijk. De hectiek van de Randstad ontvlucht

Pret bij Lodge7, de soeppauze!!

De soep van de dag: Aspergesoep met zalmsnippers. Een zaligheid. Eigenlijk wil je daarna niet meer fietsen en het liefst een lekker biertje of een wijntje door de mond laten stromen...

Maar helaas, wij handhaven ons plan en op de racers dan maar. De rust heeft me goed gedaan. Voluit vliegen we door Vijlen. Auto cvan rechts. Staat stil. Maar als we voorlangs rijden, dan komt ie "door".... "He, kijk uit joh" of iets in die trant... De automobilist laat het niet op zich zitten en stelt de achtervolging in op ons. Het blijkt dat ie strepen op zijn mouwen van zijn jack heeft zitten en daar staat ie overduidelijk op!!! "Stoppe, stoppe"... "Nu, nu, direct, stoppe" gilt ie vanuit zijn voituurke. Oke,Oke, dan maar stoppen en hem aanhoren. Hij stapt uit en achterop zijn jackje staat "Handhaving".... twas geeneens een "echte". Toch gaan we in gesprek en al gauw blijkt dat ze een speciale actie houden.... "Die wielrenners, he" begint ie... "Die zorgen voor zoveel overlast, dat ook HANDHAVING zich er nu mee is gaan bemoeien"... "Niet alleen de motorpolitie jaagt, maar wij nu ook...." Een discussie heeft geen zin en hem met veel stroop om de mond smerend proberen we zo snel mogelijk weer door te kunnen gaan met ons ritje. Het lukt! Maar eenmaal thuis, dan bekruipt je toch wel een naar gevoel.... dat er op je gejaagd wordt... en dat op 4 mei!

Geert en Bert zijn coulant en ik kan gewoon mijn werk doen. Regelmatig op kop verschijnen en ze behoeden voor het nemen van verkeerde routes... Eyserbosweglusje. Wat is die klim toch mooi als je daar met amper 3 man gestaag omhoog rijd... Hooguit wat vogelgekwetter, wat gezucht en verder rust,rust,rust om je heen... Muur van Simpelveld. Pleuris ding. Altijd een hekel aan gehad en dat zal zo blijven. Toch laat ik maar 10 meter op Geert... Gaat hij de tol betalen? Later blijkt van niet. De "finale" is grotendeels voor hem. De teller wijst weer tegen de 40 per uur.

Spullen in de auto en naar huis. Oh oh Mergelland...wat was het weer mooi! Ruim dertig gemiddeld en zeker niet kapot gereden. Eigenlijk nog best fris...

Garmin Edge 800

2011-05-04T13:45:00.008+02:00

Ruim twee jaar terug heb ik even getwijfeld om een Garmin te kopen. Toch kwam ik toen tot de conclusie het vooral niet te doen omdat ik hem uiteindelijk voornamelijk voor onbekend terrein zou gaan gebruiken en daar kwam ik maar een paar keer per jaar.

Toen kwamen er twee jaar blessureleed. Twee zitvlakoperaties in 2009 en vorig jaar ging fietsen echt niet vanwege te veel last. In de tussentijd heeft Carina de racefiets ontdekt en vindt zij het steeds leuker worden. Alleen......ze weet de weg niet en is vooral bang de weg kwijt te raken... Ze fietst inmiddels met wat meiden uit de straat, die eveneens aan het zelfde "weg-kwijt-syndroom" lijden.

Sinds begin dit seizoen fiets ik vast 1 keer per week met Carina en gaat ze steeds beter rijden.

Voor moederdag heb ik nu een Garmin Edge 800 gekocht.

En het moet gezegd worden. Het is wel leuk spul! Ralph had een kaart op straatniveau van heel Europa geregeld. Het touchscreen werkt erg gemakkelijk. Vandaag wat routes gedownload van GPStracks.nl en aangemeld bij MyGARMIN, erg handige site. Meteen de software geupdate en product geregistreerd. Altijd handig voor garantie...

Zelf fiets ik nu twee keer per week. Eén keer met Carina en één keer met De Mik. Het zitvlak houdt het aardig, beter dan vorig jaar. Zou het dan echt gewoon zo lang duren voordat een-en-ander "in de plooi" valt, of is mijn pijngrens gewoon een tandje hoger geworden? Maakt eigenlijk niet uit, het is dragelijk! En fietsen met mijn meissie is het leukste wat er is.

Gisteren met harde wint een kleine 50km gereden met Carina, net geen 31 km/u gemiddeld. Afgelezen op de...... GARMIN EDGE 800. Tja, ik kon niet wachten met geven... Zondag zou te ver weg zijn...

Mergelland-plus morgen vanuit Urmond

2011-05-03T13:28:00.005+02:00

Ook morgen straalt de zon weer op volle toeren. Geen vuiltje aan de lucht en dan er maar op uit en in het Limburgse een traditioneel rondje Mergelland rijden. Vanuit Van der Valk in Urmond. Vertrek aldaar om 10.00u. De route die gereden wordt is gebaseerd op de ANWB-route, voor auto's, van de Mergellandroute.

Als gids zal ikzelf wel fungeren, omdat er hier en daar wat bordjes ontbreken of vanaf een fietspad niet te zien zijn... DAn is het toch handig als je de gewenste weg blindelings weet te vinden. Om toch aan een 150 km training te komen worden er diverse lussen aan deze route "geknoopt". Het Drielandenpunt bij Vaals vanuit Gemmenich is de eerste extra lus. Om terug te keren naar LODGE7. Voor een kleine soeppauze op het zonovergoten terras aldaar.

Voorts gaat het richting Gulpenerberg-lus, Eyserbosweg-lus, Muur van Simpelveld, Fromberg, en als we genoeg zin hebben dan kan de Cauberg er ook nog wel bij en via de Sibbegrubbe afdalend weer terug naar de Fromberg...

Dus: Wie zin heeft kan morgen zijn karretje aanhaken.

Bert (alleen met een buitenblad), Geert (ploegmaat van Bert) en Sjors (in betere conditie dan voorgaande 2 jaar) zijn er klaar voor!

Golazo herpakt zich!

2011-05-03T10:44:00.007+02:00

Zojuist het positieve bericht ontvangen van Golazo dat Bert Dekker toch mag starten in de startbox der bevoorrechte renners bij de GF Eddy Merckx op 18 juni te Huy. Het moet gezegd worden... Golazo heeft zich wonderbaarlijk snel herpakt.

Chapeau!!!

Met dank aan Chris Vannoppen die het verzoek op zijn waarde schatte.

Inschrijven GF Eddy Merckx zaterdag 18 juni te Huy

GF Eddy Merckx, wielertoeristenkannibalisme

2011-05-03T10:08:00.005+02:00

Afgelopen week hebben we eens een mailtje gestuurd aan de organisator van de GF Eddy Merckx. GOLAZO. De vraag daarin luidde of er een mogelijkheid zou kunnen zijn om voor Bert Dekker, toch 4 voudig winnaar van oa La Marmotte en bij kenners wel bekend als een begenadigd klimmer, als hij zou inschrijven voor de GF Eddy Merckx dan ook een startbewijs in het 1e startvak zou kunnen krijgen...

Nou... je kan het wel raden... het antwoord was negatief. De organisator baseert zich op resultaten uit het verleden van enkele GF uit de Ardennen-buurt, verreden in 2010.

Daar waar Bert Dekker overal, Frankrijk, Italie, Nederland(Fiets Challenge) en Oostenrijk met open armen ontvangen wordt, daar laat deze Belgische club zich behoorlijk van zijn slechtste kant zien. Of is men bang dat er dit keer geen Bart Bury of een andere Belg met de eer gaat strijken?

In plaats van een zo sterk mogelijk deelnemersveld na te streven doet men hier aan wielertoeristenkannibalisme. Een serieuze kanshebber op de zege wordt al voor de start "onthoofd" door hem tussen de "krabbelaars" te laten starten.

En passant kan hij zich daardoor ook niet plaatsen voor het officiële WK der wielertoeristen. Ook dat wordt mede georganiseerd door Golazo en wordt ook in de Ardennen gehouden...

Hubert Krys wint 10 Colli Bolognesi en Raimundas Rumsas is terug!

2011-05-01T19:34:00.004+02:00

De 10 Colli Bolognesi is gewonnen door de Pool Hubert Krys. De kopgroep bestond uit drie man. Bazhenov werd tweede, voor Alessandro Bertuola. Op de achtste plaats eindigde Raimondas Rumsas. Bazhenov en Rumsas rijden samen voor de nieuwe ploeg Granondo del Diavolo. Volledige uitslag

V.l.n.r.: Bertuola, Bazhenov, Rumsas en Krys

De Granfondo Fi'zi:k werd gewonnen door Matteo Cappè, voor ploeggenoot Beconcini en Antonio Corradini (Viner).

Andrea Natali won de Bra - Bra dalle Langhe al Roero.

Alessandro Merlo won de GF Gino Bartali in Firenze, voor Nikita Eskov (de Rus van Katusha 2010 die vorige week met machtsvertoon won)) en Simone Sguerri.

Nikita Eskov (Katusha pro tour) verslaat 4 man van Team Maggi

2011-04-25T18:48:00.004+02:00

Nikita Eskov (Katusha pro tour) verslaat 4 man van Team Maggi in de GF Valli Bresciane!

De kopgroep bestond uit 3 man, van wie Maggi vertegenwoordigd was met Devis Miorin en Matteo Cappè en dus de winnaar profwielrenner Eskov. In een zinderende sprint legde Eskov ze er nipt op.

De 28-jarige Eskov reed in 2008 voor Tinkoff en in 2009 en 2010 bij Katusha.

In de jagende groep erachter, die op ruim 1 minuut erachter binnekwam, werden Gianluca Cavalli en Andrea Beconcini 4e en 5e... Vier man bij de eerste vijf...

In de Giro di Sardegna rijdt al jaren ene groep Nederlanders mee onder de naam "EQUIPE CAMPIONISSIMO". O.a. Karl Zoetemelk, de zoon van Joop. De eerste etappe is gisteren gewonnen door een Nederlander: ERIC RUESINK van TWV De Peddelaars uit Aalten. Hij reed de tijdrit over 12,5 km in 15'48", 47,45 km/u!! Massimilano Lelli, ex-prof, werd 4e in 16'05". Uitslag

75e Fleche Wallone - woensdag a.s.

2011-04-18T10:09:00.006+02:00

Zaterdag kan je aan de bak om La Doyenne daags voor de profs te rijden, maar woensdag is een mooie opwarmer zeker ook op zijn plaats. De weersverwachtingen zijn subliem. Wat laat een vertrek in Charleroi een 2 uurtjes voor de profs nog in de wielen rijden? Dan de gehele gepijlde route afhaspelen. Tot de finalelus. Dan heb je toch 2 keer La Mur de Huy op je bordje gehad. Of de 2 uur voorsprong genoeg zal zijn om de 2e beklimming van de Muur vóór de profs te doen? Dat zal blijken. Ik hoop van wel. Dan de finish van de grote mannen zien en weer op het gemak terug naar Charleroi.

Een mooi plan, nu nog uitvoeren! Als het lukt, dan kunnen we(Bert en Sjors) zaterdag met een gerust hart La Doyenne, de oudste aller wielerplassiekers, aanvangen.

Gran Fondo Ardennaise - Hamoir

2011-04-17T20:47:00.003+02:00

Op zondag 5 juni wordt de GF Ardennaise gehouden. Met start en finish in Hamoir. Bikeorganisations heeft weer een mooi parcours en een even fraai startpakket samengesteld. Droeg deze cyclo vroeger de naam GF Eddy Merckx, welke haar afgepikt is door cycling.be , verdient het om net als destijds een groot en kwalitatief deelnemersveld te mogen begroeten. In plaats van bij de pakken neer te zitten is de grote man van Bikeorganisations, Jan Penen, onverdroten doorgegaan om mooie cyclo's in de Ardennen te organiseren.

Wielerplaza weet dat wel te waarderen en start dan ook op de 5e juni in Hamoir. Met daarbij ook Bert Dekker. Die vandaag al weer een 6e stek in een sterk bezet criterium wist te pakken en de portemonnaie te spekken. Daarmee is het biertje na afloop van de GF Ardennaise vandaag alvast verdiend. Nu nog vlammen in de Ardennen en de kleuren van het nieuwe team hoog houden.

TEAM URC Ötztal.

GF Ardennaise inschrijven

Diep ademhalen en vooruit kijken

2011-04-16T21:27:00.003+02:00

Waren de laatste maanden een flinke aanslag op onze weerbaarheid. Zowel lichamelijk als geestelijk. We leken bijna toe aan weer een normaaal leven na het lange ziekbed van mijn schoonzus. Het hakt er toch in. Dat merk je als je de draad denkt op te pakken. Zelf vluchtte ik snel weer op de racefiets... en Corrie? Die had het erg zwaar en als je dan denkt om het vizier op iets leuks te kunnen richten, dan slaat het ongeluk weer keihard toe. Vanavond was ingepland voor het 2 jaarlijkse en iedere keer grootser wordend ADP-feest. Dit keer in de buurt van Antwerpen. San Marco Village. We zitten nu saampjes thuis. Corrie kreeg vorige zondag hevige darmklachten en maandag was de ziekenhuisopname een feit. Darm-afknelling. Gevolg van een jaren geleden uitgevoerde grote buikoperatie. Littekenweefsel die zich om de darmen gedraaid heeft. Als in een mallemolen ging de week aan Corrie en mij voorbij. Een kip zonder kop weet nog beter het spoor te houden. Een operatie dreigt. "Nog 24 uur met de handen op de rug" zegt de chirurg.

Ik kan niet zonder haar. Compleet de weg kwijt. Maar er is weer hoop. Vrijdagmiddag mocht ik mijn wijffie ophalen uit ziekenhuis. Niet dat het probleem verholpen is. Maar met aangepaste voeding moet het hopelijk weer op orde komen. Met veel paracetamol, veel wandelen, veel water en veel rust moet het lukken. Het was weer 6 dagen diep ademhalen is het weer tijd om vooruit te kijken. Morgenochtend een stukkie knallen over de dijk. De racefiets is mijn uitlaatklep. Het zal niet veraanderen. Dat is het fietsen al decennia lang.

Maar belangrijker: Straks weer lekker samen in bed kruipen. het lijkt zo gewoon, totdat het er niet is...

Italiaanse GF-renners professioneel?

2011-04-16T09:25:00.003+02:00

Er is al veel gezegd en geschreven over Italiaanse GF's. De toppers zijn regelmatig tegen de dopinglamp gelopen. Ze zouden leven als profs. Ze verdienen klauwen met geld door lucratieve bonusregelingen.

Ik ben van mening dat er veel van waar is. Daar ben ik meestal ook vrij expliciet over.

Sinds twee of drie jaar heb ik bijvoorbeeld Vicenzo Pisani wat beter leren kennen. Prima kerel die de laatste 2 a 3 jaar hele mooie dingen heeft laten zien en mooie GF's heeft gewonnen.

Hij is militair. Als lid van de GSE (=militaire ploeg) kreeg hij de laatste 2 jaar alle mogelijkheden om zich volledig toe te leggen op het wielrennen. Met succes dus.

Maar de GSE heeft nu geldproblemen en kan zich niet meer veroorloven om hem op deze manier te "sponsoren". Vicenzo moet nu een sergeantenopleiding volgen en "gewoon werken".

De resultaten waren al stukken minder deze periode, dat was me al wel opgevallen. Maar nu is duidelijk waarom dus. Hij vertelde me dat zijn hele moraal weg is nu hij werken en wielrennen moet combineren... Hij denkt er nu over om finaal te stoppen met wielrennen en zit in een grote mentale dip.

Moraal van het verhaal: onze Nederlandse cyclo-toppers die zich kunnen meten met dit soort top-GF-renners die er altijd gewoon naast werken heb ik nog meer respect!

Twee berichtjes van hem:

Vincenzo Pisani
Ed a un certo punto la vita ti dice esplicitamente di svoltare e cambiare totalmente strada, d'improvviso, senza mezzi termini ti chiede di lasciare ciò che per anni interi è stato quasi tutta la tua vita.....

Vincenzo Pisani In questo momento non ho più l'appoggio del GSE, che per mancanza di fondi non può più sostenermi nelle spese minime. E in più tra 3 settimane inizio il corso sergenti di durata di 6 mesi...che non mi permette assolutamente di dedicarmi al ciclismo.

Interview Antonio Corradini

2011-04-14T19:07:00.003+02:00

Op BDC-forum.it staat een zeer uitgebreid interview met Antonio Corradini. Erg leuk om te lezen.

Ik heb regelmatig contact met hem via Facebook en ken hem inmiddels al wel wat beter, maar als je dit interview achter elkaar leest, levert het leuke weetjes op:

- Antonio fietst pas serieus sinds 2005
- Daarvoor was hij fanatiek en goed skiër
- Tijdens de winterse ski-tripjes met Maurizio Fondriest, die ook in Cles woont, haalde die hem over te gaan fietsen en schonk hem een barrel
- Antonio traint er nog steeds op, het ding weegt 9,5 kilo!
- Het liefst rijdt hij de Oetztaler, die hij reeds twee keer won
- Antonio reed in 2008 118 km/u in de afdaling van de Kühtai
- Ook La Marmotte zit bij zijn favoriete cyclo's, net als Nove Colli, Charly Gaul (in zijn regio!) en GF Sportful.
- Hij is het hele jaar in de weer, fietst 20.000 km per jaar.
- In het seizoen fietst hij elke dag, behalve vrijdags.

GF's in Italië dit weekeinde: vele bekende namen!

2011-04-10T18:08:00.005+02:00

Vandaag zelf lekker een ritje gemaakt met buurman Ralph. Nog even op de Lekdijk aangehaakt en daarna weer terug richting Houten.

In Italië is het gekkenhuis qua aantal GF's dit weekend; het draait er op volle toeren.

In de Gran Fondo Il Diavolo In Versilia won Alessandro Bertuola alweer zijn tweede GF nadat hij vorig jaar er even uit was voor een "jaartje prof zijn". Falzarano werd tweede, voor Alexander Bazhenov. Deze laatste is er ruim 1,5 jaar uit geweest na een schorsing. Cooradini werd 12e op ruim 12 minuten... Vorige week won Bertuola op imposante wijze de GF Selle Italia al...

De Gran Fondo Liotto Citta' Di Valdagno is gewonnen door Roberto Cunico, voor Dainius Kairelis. Crosser Enrico Franzoi werd 6e op 5 minuten.

Davide Montanari won de Giro dei Tre Laghi.

MCipollini Bici: "Eccessiva come Mario"

2011-03-28T13:14:00.010+02:00

De afgelopen twee jaar reed er een top-gran fondo ploeg op Cipollini fietsen. Daar heb ik zijdelings wel eens aandacht aan besteed. Maar mijn overbuurman Ralph is door mij geïnfecteerd door deze fiets... Vooral het Visconti-exemplaar...

Prijzen zijn extreem moeilijk te vinden, evenals een importeur voor de Benelux. Dus maar een berichtje gestuurd naar een Italiaanse bekende van me die in dat wereldje zit. Een snel antwoord terug

"circa 5000 € solo il telaio..."

Met dito luxe afmontage komt-ie toch gauw op 10.000,-...

Dat de fiets duur is, is een feit, maar Cipo sponsort wel een profteam, vrouwenteam, gran fondo team én zijn eigen Gran Fondo Cipollini, die op 17 april 2011 gehouden wordt.

Hier nog wat facts and figures van een test die Bikeradar uitgevoerd heeft op de RB1000 van De Negris, renner van de Farnese vini-ploeg:

Frame: MCipollini RB1000
Fork: MCipollini (aero blades with tapered steerer)
Headset: FSA
Stem: FSA OS-99 CSI
Handlebar: FSA Energy Ergo
Tape/grips: Silva
Front brake: Campagnolo Record with SwissStop carbon-specific pads
Rear brake: Campagnolo Record with SwissStop carbon-specific pads
Brake levers: Campagnolo Record
Front derailleur: Campagnolo Record
Rear derailleur: Campagnolo Record
Shift levers: Campagnolo Record 11-speed
Cassette: Campagnolo Record, 11-25T
Chain: Campagnolo Record
Crankset: FSA K-Force Light, 53/39T, 172.5mm
Bottom bracket: FSA BB30
Pedals: Time iClic Carbon
Wheelset: FSA K-Force 50mm rim
Front tyre: Vittoria CX tubular
Rear tyre: Vittoria CX tubular
Saddle: Selle Italia SLR GF Team Edition
Seatpost: N/A (integrated seatmast)
Bottle cages: Elite (x1)

Critical measurements
Rider's height: 5ft 6in (169cm)
Rider's weight: 60kg (132lb)
Saddle height, from BB (c-t): 725mm
Seat tube length: 470mm (c-c) / 645mm (c-t)
Head tube length: 100mm
Top tube length: 525mm
Tip of saddle nose to centre of stem: 550mm
Stem length: 120mm
Total bicycle weight: 6.8kg (14.96lb)

"Trainen"

2011-03-28T11:53:00.002+02:00

Vrijdag 1 april begin ik aan mijn nieuwe baan bij GX Software (geen grap). Ik had de afgelopen ruim 3 weken lekker vrij, maar ben nog nooit zo druk geweest! Ik snap niet die "pensionado-verhalen"!

Maar ook heb ik gewoon afgelopen periode gefietst, niets spectaculairs, maar wel lekker bezig. Zo heb ik rondjes gemaakt met buurman Fernand, buurman Ralph, Sjors en Bert, Carina en gewoon lekker zelf.

Bert in zijn nieuwe team-pakkie van Team Ötztal:

Ralph reed 5 km voordat we thuis waren lek en speciaal voor hem omdat hij daar zo blij mee was heb ik dit vastgelegd (staat hij ook eens uitgebreid op Wielerplaza.nl: